1.Διαβάζοντας το βιβλίο «Η μητέρα» ένιωσα ανάμεσα στις γραμμές την κουλτούρα από την οποία εμπνέεται η Γκράτσια Ντελέντα, που διακρίνεται και στα υπόλοιπα έργα της: η αίσθηση της αμαρτίας, η δραματική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στα πάντα, μια σκοτεινή και δυνατή αφηγηματική φυσιογνωμία που, στη συνέχεια, κορυφώνεται με τον θάνατο της μητέρας. Είναι εντυπωσιακή η νεωτερικότητα της Ντελέντα, ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφεί τους πρωταγωνιστές στο μυθιστόρημά της, που ταλαντεύονται ανάμεσα σε επιθυμίες, αβεβαιότητες και φόβους. Είναι φορείς με υψηλά συναισθήματα αλλά και ενστικτώδη πάθη που γίνονται τόσο αισθητά όσο και ο άνεμος της Σαρδηνίας που αναστατώνει γη και ψυχές (μετ. Αναστασία Μιχαλέλη, Καστανιώτης).
Φοίβος Γκικόπουλος
2. Το «Απαγορευμένο τετράδιο» είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο. Ανάμεσα στις σελίδες του η Βαλέρια λέει την ιστορία της, γράφει για τις ημέρες της και γράφοντας ανακαλύπτεται, βλέπει τον εαυτό της. Για πρώτη φορά, δεν αναγνωρίζεται ως η σύζυγος και η μητέρα που πάντα πίστευε ότι ήταν. Είναι υπέροχες σελίδες, στις οποίες η Άλμπα Ντε Σέσπεντες αφηγείται την ιστορία των γυναικών της μεταπολεμικής περιόδου, τη συνειδητοποίησή τους, την επιθυμία τους για αλλαγή. Αυτό που αγάπησα περισσότερο, ωστόσο, είναι η ικανότητα να εμβαθύνει στη σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης. Διαβάζοντας το «Απαγορευμένο τετράδιο» είναι σαν να μπαίνεις σε ένα μυστικό δωμάτιο. Η Βαλέρια μιλά για την καθημερινότητά της σε ένα σημειωματάριο, η λαθραία προέλευση του οποίου περικλείει την ένταση που διατρέχει όλο το βιβλίο. Υπάρχει η ευχαρίστηση να γράφεις όταν κανείς δεν κοιτά, για να κρατήσεις ένα μυστικό που γίνεται χώρος ελευθερίας και επιθυμίας, ακόμη και ένας χώρος μετασχηματισμού. Στη Βαλέρια αναγνωρίζεις αυτό το κρυφό μέρος του κάθε αναγνώστη, που ξυπνά όταν τον αγγίζουν πραγματικά οι λέξεις. (μετ. Σταύρος Παπασταύρου, Πατάκης).
3. Το «Ένα ανεξάρτητο κορίτσι» της Ελίζαμπεθ Στρουτ είναι η ιστορία μιας μη σχέσης μεταξύ μιας τριαντάχρονης μητέρας και της δεκατετράχρονης κόρης της σε μια ανώνυμη πόλη στο Μέιν, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη δεκαετία του 1970. Η Εϊμι βρίσκεται στη μέση της εύθραυστης ηλικίας της. Εσωστρεφής, έχει μόνο μία φίλη, τη Στέισι, η οποία, μένοντας έγκυος, θα οδηγήσει την Εϊμι να συνειδητοποιήσει γεγονότα της ζωής για τα οποία δεν μιλάει με τη μητέρα της. Υπάρχει η Εϊμι ή είναι μια χρονική μετάθεση της Ιζαμπέλ; Το μυθιστόρημα διεισδύει στην οικειότητα της περίπλοκης σχέσης μητέρας και κόρης, εξερευνώντας τα θέματα της ντροπής και της επιθυμίας. Η Ιζαμπέλ είναι μια κλειστή γυναίκα που θέλει να κρύψει ένα παρελθόν για το οποίο ντρέπεται. Η Εϊμι είναι μια έφηβη που θέλει να ξύσει τους κανόνες μιας μισαλλόδοξης και ψεύτικης κοινότητας. Στη συνέχεια, η Εϊμι ξεκινά μια σχέση με έναν από τους καθηγητές της, η οποία θα αποδειχθεί τοξική. Τελικά τις βλέπουμε να πλησιάζουν ξανά. Η ιστορία των σχέσεων που αλλάζουν κατεύθυνση όταν κάποιος καταφέρνει να εξελίξει τον πόνο του και να μοιράζεται τον φόβο, ακούγοντας τα πράγματα που καλύπτονται και όχι τις πολλές λέξεις που λέγονται (μετ. Γιάννης Καστανάρας, Λιβάνης – Νέα Σύνορα).
https://www.efsyn.gr/stiles/1443824/gynaikeies-fones-miteres-kai-kores/
Σχόλια (0)