Δεν φταίω…

Δεν φταίω…

Δεν φταίω! φώναξε.

Δεν φταίω! Δεν φταίω! Δεν φταίω!

Φώναξε μου! Βγάλε μου φωνή. Την πιο δυνατή φωνή σου και πες «δεν φταίω εγώ, δεν φταις κι εσύ, ούτε κι ο άλλος, ούτε κι ο δίπλα, ούτε κι ο παραδίπλα. Δεν φταίει κανείς. Κανείς! Κανείς άκουσες; Κανείς!»

Χτύπα το πόδι νευρικά. Χτύπα το με δύναμη.

Το δάχτυλο σου δείξε μου. Θύμωσέ μου.

Δεν φταίω! Δεν φταίω! Δεν φταίω! αγριοκοίταξέ με…

Τις ενοχές, τις τύψεις πέταξε μακριά.

Στα πιο βαθιά πηγάδια.

Στις θάλασσες τις μακρινές. Με αχιβάδες και φύκια να μπλεχτούν. Κύματα να τις παρασύρουν. Κι ένας ροφός το μάτι να τους κλείσει.

Κι αν κάποια μείνει στην στεριά, μόνη, ξεχασμένη, φύσηξε. Τα μάγουλα σου τέντωσε, αέρα ρούφηξε, ρούφηξε αέρα και φύσηξε τον έξω. Φύσα! Άνεμος να τις πάρει. Σαν φύλλα φθινοπωρινά που ταξιδεύουν σε πόλεις ξένες, μακρινές. Σε δρόμους έρημους κι υγρούς…

Από εδώ κι από εκεί να βρεθούν.

Μακριά, μακριά από εσένα που δεν φταις κι από εμένα που δεν φταίω. Κι από τον άλλο κι από τον δίπλα και από τον παραδίπλα.

Δεν φταις. Δεν φταις, δεν φταις… δεν φταίμε…

Κι είναι ίσως αυτό το σχοινάκι έτσι όπως γυρίζει και τα μάτια που έχει ψηλά και τα πόδια που έχει στον αέρα και μια μαντίλα στα μαλλιά που ανεμίζει κι αίσθηση ελευθερίας δίνει και είναι που και πιο κει κάποια παιδιά έναν κύκλο έχουν σχηματίσει κι άλλα δύο φαίνονται να χαμογελούν κι είναι το χώμα, η ερημιά κι οι σκηνές κι είναι κι αυτό το UNCHR… Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες που πάει να σβήσει… κι είναι που άλλες λέξεις δεν μπορείς να σχηματίσεις κι είναι που ούτε κι εγώ μπορώ κι είναι που τα χέρια μας ενώνουμε κι ένα παρήγορο χάδι χαρίζουμε ο ένας στον άλλο και το «δεν» αφαιρούμε κι είναι που τις ενοχές μας και τις τύψεις μας καλωσορίζουμε κι είναι που φωνάζουμε με μια φωνή που όλο αιμορραγεί: «Φταίω μωρέ! Φταίω! Φταίω κι εγώ κι εσύ κι ο άλλος κι ο δίπλα κι ο παραδίπλα…» κι είναι που αυτή η παραδοχή μας θα είναι κι η νίκη μας και τον δρόμο μας θα φωτίσει προς την ειρήνη και το δίκαιο, γιατί άλλο δεν μπορούμε κι άλλο δεν έχουμε να ελπίζουμε από παιδιά που γύρω-γύρω όλοι παίζουνε και μάτια έχουν που κοιτάνε ελεύθερα ψηλά! Κι είναι που ύστερα εμείς, εμείς, εσύ κι εγώ, σεμνά τα προσκυνούμε και στον αγώνα για την ζωή τους ξεχυνόμαστε. Εσύ κι εγώ κι ο άλλος.

artinews.gr