Η βία

Η βία

14 Φλεβάρη Φλόριντα, ένας 19χρονος πού έχει αποβληθεί από το Λύκειο του, επιστρέφει με ένα επιθετικό πολεμικό όπλο AR-15 με δεκάδες γεμιστήρες και σκορπάει το θάνατο, 17 νεκροί και μπόλικοι τραυματίες.

Κώστας Γκιώνης
Η Αμερική συντετριμμένη από το γεγονός Ripάρει δακρυάκια και φατσούλες πόνου, υποκρινόμενη σαν να ήταν η πρώτη φορά, πού συμβαίνει κάτι τόσο αποτρόπαιο.

Μία οργάνωση πού απαρτίζεται από μητέρες πού ζητάνε να επικρατήσει η «λογική» όσον αφορά την οπλοκατοχή στην Αμερική, αναφέρει ότι είναι 291η επίθεση ενόπλου σε σχολείο απο τις αρχές του 2013!

Αυτή η ανεξέλεγκτη βία, σίγουρα δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, έχει βαθειές ρίζες στο άντρο του «πολιτισμένου δυτικού κόσμου», και ακόμα περισσότερες αιτίες.

Από τότε πού καταλήφθηκε η Αμερικανική Ήπειρος από τους διάφορους κονκισταδόρες αυτή η γη είναι ποτισμένη με πάρα πολύ αίμα, τόσο όσο δεν χωράει εύκολα στο μέσο τηλεορασόπληκτο εγκέφαλο.

Εκεί συντελέστηκε η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη αλλά και αποσιωποιημένη γενοκτονία, 100 εκατομμυρίων ιθαγενών, αλλά και πριν την επέλαση των βαρβάρων, οι ντόπιοι πληθυσμοί όπως οι Αζτέκοι, οι Ινκας, οι Τολτέκοι, οι Ολμέκοι, οι Μάγιας κα, είχαν ως καθημερινή λογική τις μαζικές ανθρωποθυσίες με εξαιρετικά φρικιαστικούς τρόπους.

Αλλά για να έρθουμε στη σημερινή εποχή η βία ήταν και είναι μιά πρακτική πολύ γνώριμη στο μέσο Αμερικανό στη καθημερινή του ζωή, όπλα και μάλιστα πολεμικά υπάρχουν σε κάθε σπίτι, η περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών ομάδων πού είναι γέννημα θρέμμα του άκρατου δυτικότροπου καπιταλισμού, σπρώχνει στη παρανομία πολλούς γκετοποιημένους νέους, συνήθως Αφροαμερικανούς και έτσι «νομιμοποιεί» την ακραία κρατική βία του μπάτσου-σωτήρα, πού δεν διαφέρει από την λογική του καουμπόι πού λιανίζει τους κιτρινιάρηδες ιθαγενείς πού χαλάνε την αισθητική τους με το βάρβαρο παρουσιαστικό τους.

Επίσης όλο το χολιγουντιανό οικοδόμημα είναι βασισμένο, στους καλούς μπάτσους πού υπερασπίζονται τον απλό κοσμάκη από τους εμπόρους ναρκωτικών και την μαφία, τους κομμάντο πού μόνοι τους εξωλοθρεύουν χιλιάδες νομιστεράκια για το μεγαλείο της αστερόεσσας και την αντιτρομοκρατική πού κυνηγάει με πάθος τους τρομοκράτες πού επεξεργάζονται σχέδια εξόντωσης των αγνών Αμερικανών.

Αυτό το περιστατικό μέσα σε σχολείο, μου θύμισε μιά ιστορία πού βρίσκετε πίσω από ένα τραγούδι πού άκουγα μικρός, ήταν του Μπομπ Γκέλντοφ των Boomtown Rats, το «I don’t like Mondays», πού αναφερότανε σε μιά 16χρονη την Μπρέντα Σπένσερ, η οποία το Γενάρη του 1979 ζήτησε από τον πατέρα της να μην πάει σχολείο εκείνη τη Δευτέρα, πράγμα πού έγινε. Μολις έφυγε ο πατέρας της, πήρε το όπλο πού της είχε φέρει ο Άγιος Βασίλης -εκείνη του είχε ζητήσει ένα ραδιόφωνο-, βγήκε στο μπαλκόνι της το οποίο είχε οπτική επαφή με την αυλή του σχολείου της και άρχισε να πυροβολεί, σκότωσε 2 και τραυμάτισε αλλους 9, όταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε απάντησε πολύ απλά «I don’t like Mondays», δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες, φυσικά η Μπρέντα ζούσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον πού το λιγότερο δεν ήταν το καταλληλότερο για ένα παιδί.

Όταν η βία είναι μέρος της καθημερινότητας κάποιου από μικρό παιδί, ακόμα και μέσα από το παιχνίδι του, αλλά και από όλα τα προηγούμενα πού ανέφερα πως είναι δυνατό αυτό το άτομο να μην βγάλει βίαιη συμπεριφορά, την θεωρεί φυσιολογική, όπως το να πιει νερό, να φάει, να πάει σχολείο.

Είναι αυτό πού μου έλεγε κάποιος φίλος μου, ο οποίος επί χούντας βασανίστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε, ότι όταν ήταν μικρό παιδί στο δημοτικό και έχοντας ως προσλαμβάνουσες τους γονείς του και το συγγενικό του περιβάλλον, πού και αυτοί είχαν βασανιστεί και φυλακιστεί, όταν έκανε όνειρα και τα συζητούσε με τους φίλους του έλεγε, θα τελειώσω το δημοτικό, θα πάω στο γυμνάσιο, θα μπω στο πανεπιστήμιο, μετά θα πάω φυλακή και όταν βγω θα ανοίξω δικηγορικό γραφείο!

Τη σειρά πάντως ο φίλος μου την πέτυχε ακριβώς!