Η δρασκελιά που γεννά θύελλες

Η δρασκελιά που γεννά θύελλες

Ξεφυλλίζοντας το νέο βιβλίο του Κώστα Γουρνά «Ω γλυκύ μου έαρ» («Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων», σελ. 140) έπεσα πάνω σε μια φράση, την εξής: «Ενα βήμα μπρος κάνει τη διαφορά. Τόσο μικρό, μα τόσο απαραίτητο. Ενας βραχύς διασκελισμός, μια ρηχή πρόταση που σπάει τη σιωπή, ικανή να ξεκινήσει θύελλες… Με το πνεύμα πρωτοβουλίας να υφαίνει αινιγματικές περιπέτειες.

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν πρόλαβα να διαβάσω το βιβλίο. Από το οπισθόφυλλο πληροφορούμαι ότι πρόκειται για μια συνοδοιπορία των γενεών και τη διαπίστωσή τους ότι «η ώσμωση μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να αποδειχθεί ένα εξαιρετικά πολύπλοκο κι επίπονο επιχείρημα, μακριά από κάθε διαλεκτικό σχήμα… ένας μακρύς διάλογος για την πολιτική, τη φιλία, τις σχέσεις γονιού και παιδιού, αλλά και για την αμφισημία της αρρώστιας που κουβαλά ο καθένας μέσα του».

Μένω στην πρώτη αποστροφή, στο βήμα, στη δρασκελιά, που, ειδικά σήμερα, φαντάζουν εκ των ων ουκ άνευ για να ανάψει μια σπίθα αντίστασης στη λεηλασία της χώρας, ενάντια στην αποθάρρυνση, την απογοήτευση και την ολοένα εξαπλούμενη κατάθλιψη πολλών (πόσων, άγνωστο, όχι λίγων προ παντός).

Συμφωνώ ότι χρειάζεται κάτι τις να σπάσει η σιωπή και να εγκαταλειφθούν η αδράνεια και η απαισιοδοξία που δέρνουν ανελέητα την ελληνική κοινωνία. Οταν αυτό συμβεί, είναι βέβαιο (συμφωνώ με τον συγγραφέα), πολύ πιθανό έστω, ότι θα ξεκινήσουν θύελλες – εννοείται θα αποφορτιστούν οι περισσότεροι από τα πικρά συναισθήματα που έχουν σωρεύσει μέσα τους τα τελευταία εφτά-οχτώ χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, όπως αφελώς τα αποκαλούμε (διότι η κρίση έχει ξεκινήσει δεκαετίες νωρίτερα, απλώς ο άκρατος καταναλωτισμός δεν μας επέτρεπε να τη διακρίνουμε (και να την κρίνουμε· αυτό πια…).

Είναι γνωστό ότι σε μια τέτοια περίπτωση η κατάσταση βαίνει εκτός ελέγχου με δραματικά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά περιουσίες αλλά και ανθρώπινες ζωές – προς τι λοιπόν η επίκληση της φράσης του συγγραφέα; Αφ’ ενός για να επιδειχθεί ψυχραιμία και αφ’ ετέρου για να προετοιμαστούν οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και όλοι εκείνοι που δεν παύουν να δυσφορούν (ή και να έχουν πρόβλημα επιβίωσης) από την επιβολή πολύ σκληρών, εφιαλτικών πλειστάκις, μέτρων μιας «εταιρικής» κυβέρνησης, η οποία δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να τα επιβάλει (γιατί, αλήθεια; Για να σώσει τη χώρα προφανώς, διότι θα ήταν κάπως ελαφρύ εάν λέγαμε ότι το κάνει για να διατηρηθεί στην εξουσία…).

Καλές οι εξεγέρσεις αλλά οφείλουν να έχουν περιεχόμενο και σκοπό, διαφορετικά εκφυλίζονται σε μία από τα ίδια και μετά τρέχα γύρευε…Οπως και να ’χει, η σιωπή πρέπει να σπάσει – τα κινήματα να εμφανιστούν, να χαραχτούν νέοι δρόμοι, άλλοι από τους περπατημένους και πολυσύχναστους, που οδηγούν στο πουθενά ή σε μεγαλοπρεπή αδιέξοδα και οικτρές ψυχολογικές καταστάσεις.

Θέλω να πω, όλα είναι μάταια αν δεν καταργηθεί το φαινόμενο της ιεραρχικής σκέψης και σχέσης μεταξύ των πασχόντων και αν αυτή η κατάργηση δεν επεκταθεί στην καθημερινότητα – μόνο έτσι μπορεί να καταπολεμηθεί η κάθε εξουσία (για να έχουμε να λέμε, βεβαίως…).

efsyn.gr/