«Σαν μαριονέτες σε σκηνή» του Τσούνη Βασίλη-Γεώργιου

«Σαν μαριονέτες σε σκηνή» του Τσούνη Βασίλη-Γεώργιου

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό ενώ τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας είναι η συνεχής φτωχοποίηση, η διαρκής λιτότητα και η υποθήκη του μέλλοντος και άλλων γενιών, ο δημόσιος διάλογος και η ατζέντα των καυτών θεμάτων δεν είναι η αντιμετώπιση όλων αυτών. Αντιθέτως οι μάζες κινούνται επιδεικτικά σαν μαριονέτες κακοστημένης φάρσας.
Σαν μαριονέτες σε μια ρημαγμένη σκηνή πτωμάτων.
Μια κλωστή η πατρίδα, άλλη κλωστή η θρησκεία, τρίτη κλωστή το μίσος, η μιζέρια, η μισαλλοδοξία και φυσικά στην άθλια αυτή παράσταση η κλωστή της ομάδας, του κόμματος, της οργάνωσης, του απόλυτου δίκιου που όλοι έχουμε και κανείς δεν απαρνιέται.
Θέαμα χαμηλής ποιότητας που όμως έχει αίμα, ίντριγκες, κόντρες και πολύ ρεζουμέ που βοηθάει στην ενίσχυση της ισχυρογνωμοσύνης που θρέφει το χαζό μυαλό μας.
Όταν λοιπόν θα τελειώσει η παράσταση και θα βγούμε απ’ το θέατρο φωνάζοντας με  χειροκροτήματα και έπαρση κάποιοι νικητές απέναντι σε κάποιους ηττημένους καλύτερα να μην κοιτάξουμε δίπλα μας.
Εκεί δίπλα θα είναι το δίκιο που αφήσαμε να μας το πάρουν, θα στέκεται ζητώντας εξηγήσεις η ορμή μας και θα μας ρωτάει
«Γιατί σας συνεπήρε αυτό το άθλιο έργο;;»
Τι θα απαντήσουμε;;;
Εκτός και αν θεωρούμε πως ο οποιοσδήποτε υπουργός (που θα ξεχαστεί) ή ο οποισδήποτε πρωθυπουργός (ανεξαρτήτου κομματικής και ιδεολογικής καταγωγής) μπορούν να δώσουν λύση.
Η λύση των αδιεξόδων της κοινωνίας μπορεί να επιτευχθεί μονάχα με τον σταδιακό μετασχηματισμό αυτής.
Ως εκ τούτου η συνεχόμενη παρέμβαση στους κόλπους της καθημερινότητας μοιάζει μονόδρομος.
Όσο λοιπόν αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό θα παραμένουμε βαθιά νυχτωμένοι, βαθύτατα καταδικασμένοι.