Ρωγμές ή περί των ανεπαισθήτων, του Θανάση Σκαμνάκη

Ρωγμές ή περί των ανεπαισθήτων, του Θανάση Σκαμνάκη

Στείλε λουλούδια, όχι γράμμα, αυτά τα σκεπάζουν όλα, ακόμα και τους τάφους. Από τότε που το διάβασε στον Ρίλκε το πίστεψε.
 

Κι ενώ η Σοφία Σακελλαρίου έγραφε μια ολόκληρη ποιητική συλλογή, με 65 ποιήματα παρακαλώ, ρωτώντας “Υπάρχει γράμμα για μένα;”*, εκείνος έστελνε λουλούδια. Δεν ήθελε να σκεπάσει τίποτα. Να αποκαλύψει μάλλον επεδίωκε. Να δει απ’ τη ρωγμή της. Ίσως και  να τη διευρύνει. Μήπως εισδύσει απο κει.

Γιατί όλα τα πράγματα, ακόμα και οι άνθρωποι, έχουν μια ρωγμή.

Γιατί, εν τέλει, είμαστε η ρωγμή μας, έλεγε.

Χτίζουμε εαυτούς απρόσιτους, προσηλωμένους, στέρεους, έλεγε. Κι απάνω στο μεγαλείο της δόξας τους (των εαυτών, εννοείται), έρχεται μια τόση δα σταγόνα και περνάει από το ένα μέρος μας στο άλλο και μας αποσυνθέτει, αποδεικνύνοντας, σ’ εμάς πρωτίστως, πόσο ευάλωτοι είμαστε, πως υπάρχει πάντα μιά ρωγμή. Μιά σταγόνα αρκεί, μια ασήμαντη σταγόνα, για να την αποκαλύψει.

Μπορεί και να μην είναι μια σταγόνα. Μπορεί να είναι κι ένας ανεπαίσθητος άνεμος ή ένας επίσης ανεπαίσθητος ήχος, ή ηχώ.

Τα ανεπαίσθητα είναι που κάνουν πάντα τη ζημιά. Είναι άγνωστα, δεν τα είχες υπολογίσει, δεν εξασκήθηκες στην αντιμετώπιση. Στο σχολείο δεν μιλάνε γι’ αυτά. Ούτε και στις συναλλαγές. Επίσης, δεν τα συνηθίζεις!

Έχοντας αυτή την πληροφορία αιώνες τώρα επίμονοι μαχητές διερευνούν τις πιθανότητες να αλώσουν ένα κάστρο, μια εξουσία, ή, μερικές φορές πολλαπλάσια πιο δύσκολο, έστω μια καρδιά, της άκαρδης. Ακολουθούν τους δρόμους του νερού, παίρνουν τη μορφή του αέρα, διεισδύουν, ανοίγουν λαγούμια, οργανώνουν στρατούς επαναστατών, πολιορκούν με λέξεις, με όπλα, με θυσίες, στέλνουν μηνύματα, στέλνουν εκκλήσεις, στέλνουν απειλές, στέλνουν λουλούδια.

Σε αναζήτηση της ρωγμής. Μήπως μπορέσουν επί τέλους να περάσουν. Αδιάκοποι πολιορκητές της.

Γιατί όπως ξέρετε, όπως μάθαμε πια, τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Αρκεί να βρεις τη ρωγμή τους. Εκείνη την αιώνια κερκόπορτα!

(Αφού της τόχε πει, πως ο έρωτάς του είναι σαν την επανάσταση, είναι επίμονος και χρειάζεται να ηττηθεί μέχρι να νικήσει. “Αμετανόητος στη φαντασία μου θα μείνω συνεπής”, της είχε πει, όπως κι ο Δον Κιχώτης).

Παράξενη επιμονή έναν καιρό που δεν σηκώνει τέτοια.

Έναν καιρό που δε ευνοεί τις φαντασίες και γενικώς δεν απαντά κανείς με επιστολές, έχουν αλλάξει οι άνεμοι. (Απάντα με λέξεις, όχι με λουλούδια. Αυτές τα καλύπτουν όλα ακόμα και τα όχι, έπαιζε μαζί του κάνοντας εκσυγχρονισμένες παραλλαγές).

Είναι μήπως η αλλαγή που τώρα οι λέξεις, οι ίδιες, σχεδόν, λέξεις -που μοιάζουνε, ή μήπως και είναι, άλλες- αποστέλλονται μέσω ηλεκτρονικών κυμάτων, από οθόνη σε οθόνη, όχι από αίσθημα σε αίσθημα απ’ ευθείας; Είναι που το τώρα αίσθημα έχει μια πιο τεχνολογική δομή; Άραγε παραμένει ίδιο ή είναι σε θέση να αφαιρούν περιεχόμενο αυτά τα νέα ταχυδρομικά κύματα;

Κι όμως η Σοφία επιμένει και κάτι λέει με τις λέξεις και ξανακάνει την ερώτηση: “Υπάρχει γράμμα για μένα;”:

“Οι λέξεις

Τρώνε τις σάρκες μας

Τις καταπίνουν

……

Μετά εξαφανίζονται οι λέξεις

Τσόφλια

Άδεια ποτήρια

Κανα-δυο με λίγο νερό

Παριστάνουν το ποτάμι

Απαιτούν να πνιγούμε

Ή να γίνουμε γέφυρες για να σωθούν

Υποδύονται τη ζωή

Τη θεωρία, α χα

Τη δικαιολογία” *

Εν τέλει πολλά άλλαξαν, με τις λέξεις, με τις προτεραιότητες, με τις ανάγκες. Και μετά  όλα δείχνουν σαν κανονικά. Και απρόσβλητα – ή έτσι νομίζουν τα ίδια – στις ιδέες του έρωτα (και της άλλης του όψης, της επανάστασης).

Μέχρι να διαπιστώσουν τη ρωγμή.

Τη ρωγμή του χρόνου!

* Σοφία Σακελλαρίου, “Υπάρχει γράμμα για μένα;”, εκδόσεις Μελάνι

kommon.gr