Η Αριστερά, η Δεξιά και ο νόμος της βαρύτητας

Η Αριστερά, η Δεξιά και ο νόμος της βαρύτητας

Παρουσίαση του βιβλίου του Τηλέμαχου Κώτσια «Σινική μελάνι». Μία λογοτεχνική αποτίμηση της μαύρης ζωής των ανθρώπων στον καιρό του Ενβέρ Χότζα και του Ραμίζ Αλία. Φόβος, ζόφος, τρόμος, φυλακή, εξορία. Βορειοηπειρώτης ο συγγραφέας. Βορειοηπειρώτες και Αλβανοί στο ακροατήριο. Και αίφνης, η ερώτηση: «Ο κομμουνισμός και ο φασισμός δεν είναι το ίδιο;». «Εγώ κάνω λογοτεχνία και μιλώ για τον ολοκληρωτισμό» απαντά ο συγγραφέας, αποφεύγοντας την παγίδα. Ο κόσμος επικροτεί. Επιμένει όμως ο ακροατής. Κάποιος άλλος λέει πως οι Έλληνες αριστεροί θεωρούσαν όσους μιλούσαν για τη «Βόρεια Ήπειρο» φασίστες. «Τώρα όμως η αριστερά έχει χάσει την υπεροχή», συμπληρώνει ένας άλλος.

Τους παρατηρώ καθώς ενδοσκοπούν, καθώς κοιτάνε τη ζωή τους με διαφόρων «χρωμάτων γυαλιά» προκειμένου να την εξηγήσουν. Για άλλη μια φορά θεωρώ ότι το μέγα λάθος είναι οι γενικεύσεις και πως κάθε τι θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε συγκεκριμένα. Ναι, ο Ενβέρ Χότζας ήταν ένας στυγνός δικτάτορας, αλλά όχι κομμουνιστής. Δεν είμαστε ό,τι λέμε πως είμαστε. Στο κάτω κάτω πουθενά δεν υπήρξε κομμουνισμός. Το ίδιο και η Αριστερά. Δεν μπορεί να είσαι στην εξουσία και να επιβάλλεις «δεξιές» πολιτικές και να ισχυρίζεσαι ότι είσαι αριστερός. Δεν μπορείς δηλαδή να υπηρετείς και τους πάνω και τους κάτω. Αυτό δεν γίνεται. Αριστερός σημαίνει να είσαι με τους αδύναμους, να είσαι με τους «από κάτω» και όχι με τους «από πάνω». Μόνο με τους «από κάτω», τους καταπιεσμένους, τους απόκληρους.

Υπό μία οπτική, η Αριστερά θα απολέσει την πολιτική ηγεμονία της όταν δεν θα υπάρχει φτώχεια, αποκλεισμός, πείνα, εξαθλίωση, προσφυγιά. Όμως, και η Δεξιά σήμερα διατείνεται ότι εκφράζει τους «από κάτω», τους φτωχούς, τους αδύναμους! Εδώ δημιουργείται η σύγχυση. Κι είναι ο λαϊκισμός του φασισμού που επιτρέπει στη Δεξιά να διεκδικεί την πολιτική ηγεμονία από την Αριστερά. Για αλληλεγγύη μιλάει η Αριστερά, για αλληλεγγύη και η Δεξιά. Η διαφορά συνίσταται στο ότι η ακροδεξιά μιλάει για αλληλεγγύη μόνο για τους Έλληνες, ενώ η Αριστερά για αλληλεγγύη προς όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, εθνότητα. Η Αριστερά μιλάει για μία αγωνιστική αλληλεγγύη. Δηλαδή μία αλληλεγγύη που θα εξαλείψει τις αιτίες που δημιουργούν τον αποκλεισμό, τη φτώχεια, την προσφυγιά.

Είναι αλήθεια ότι η ακροδεξιά σήμερα υπερέχει γιατί η εθνική αλληλεγγύη είναι πιο ισχυρή από την οικουμενική αλληλεγγύη. Η δεύτερη θέλει εκπαίδευση και καλλιέργεια για να εμπεδωθεί. Θέλει κι ένα άλλο είδος παγκοσμιοποίησης που δεν θα οδηγεί τους ανθρώπους στην εθνικιστική αναδίπλωση προκειμένου να προστατευθούν από την διάλυση της ταυτότητάς τους. Η παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να αναπτύσσεται με τους όρους της νεοφιλελεύθερης μαφίας. Γι’ αυτό η Αριστερά ή θα είναι ένα πολιτικό και πολιτιστικό οικουμενικό κίνημα ή δεν θα υπάρχει. Βέβαια, κάποιοι παρατηρούν πως το να αντιταχθεί κανείς στην (νεοφιλελεύθερη) παγκοσμιοποίηση ισοδυναμεί με το να πάει κόντρα στο νόμο της βαρύτητας, «Οπότε ούτε συζήτηση», απαντά εκείνη η φωνή από τα δάση του Μεξικού, «Κάτω ο νόμος της βαρύτητας!»

ARti news