Προπηλακισμοί

Προπηλακισμοί

Οι προπηλακισμοί, τα γιουχαΐσματα, η λεκτική βία εκ μέρους οργανωμένων ή ανοργάνωτων ομάδων, πλήθους με λιτά λόγια, είναι ένδειξη, αν όχι απόδειξη, χαμηλού επιπέδου πολιτισμού αυτών των ομάδων, όση απογοήτευση και δικαιολογημένη οργή κι αν τις διατρέχει. Οταν τέτοιες εκδηλώσεις βίας στρέφονται εναντίον ανυπεράσπιστων προσώπων ή και άλλων, ευαριθμότερων, ομάδων, τότε οι εκδηλώσεις αυτές μπορούν να αποκληθούν φασιστικές.

Δεν έχουν σχέση με την επικοινωνία, με την υγιή σύγκρουση ιδεών, με την παρρησία, την ισονομία, τον διάλογο· με λίγα λόγια, είναι εχθρικές προς τη δημοκρατία.

Γιώργος Σταματόπουλος

Κινούν αίτιο είναι το μίσος, η μνησικακία, η αλλοφροσύνη, ο φανατισμός· όλα τα σκοτεινά μέσα μας, στα οποία δύσκολα διεισδύει η παραμικρή χαραμάδα φωτός λογικής. Σε τέτοιες επιθέσεις ταπεινώνεται και το σώμα και το πνεύμα· η βία δεν θα έπρεπε να είναι ανθρώπινο φαινόμενο [με βάση τις αρχές και τις αξίες που έχει ώς τούδε γεννήσει ο πολιτισμός του είδους].

Πολλά πρόσωπα της δημόσιας ζωής, κυρίως πολιτικά, για χίλιους και διαφορετικούς για τον καθένα λόγους, δεν είναι αρεστά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται στον καθένα να βιαιοπραγεί εναντίον τους όταν του δίδεται η ευκαιρία.

Διαφορετικά καλείται να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του. Φτάνουμε έτσι στο αδιέξοδο της εποχής, στην ελλιπή ή ανύπαρκτη οντότητα των εκπροσώπων μας στο Κοινοβούλιο.

Στοιχειώδης εχεφροσύνη συστήνει να δείξουμε την περιφρόνησή μας προς αυτά τα πρόσωπα με δημοκρατικό τρόπο. Να μην τους ξαναψηφίσουμε λ.χ., ή να μην είμαστε ευγενικά διαχυτικοί απέναντί τους -με κομψό, πάντοτε, τρόπο, είπαμε.

Πότε όμως αποκτήσαμε τέτοιον τρόπο όταν, ως συνήθως, συνδιαλεγόμαστε με κραυγές και ύβρεις -και μας αρέσει κιόλας;

Η σύνεση και η ειρηνική διαπραγμάτευση επιβάλλεται -άλλες μεθόδους, έμπρακτες μάλιστα, οφείλουμε να μετέλθουμε προκειμένου να τους πούμε ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά για την οποία τους επιλέξαμε με την ψήφο μας. Ισως άμα αρχίζαμε να σκεφτόμαστε, π.χ., ότι η πολιτική δεν εξαρτάται από τα πολιτικά κόμματα μόνο αλλά και από μας τους ίδιους. Πώς κάτι τέτοιο είναι εφικτό είναι ένα ζήτημα το οποίοι όλοι καλούμαστε να αναλύσουμε [όσοι αμφισβητούμε την «κλασική» πολιτική].

Δεν γίνεται διαφορετικά, ειδικά μετά τον εκφυλισμό της Αριστεράς από την κυβερνώσα τοιαύτη. Ομως: δεν είναι προδότες όσοι ψήφισαν μνημόνια -δεν ήθελαν απλώς να κυβερνήσει η Δεξιά οι άνθρωποι· θεώρησαν ότι αυτοί θα κυβερνούσαν καλύτερα, οι καψεροί.

Δεν στήνονται έτσι στον τοίχο οι αρχομανείς και οι πεπλανημένοι, οφείλουν όμως να είναι τουλάχιστον σοβαροί και συγκρατημένοι σε ό,τι εκστομίζουν.

Προκαλούν, ας το πάρουν χαμπάρι, τα ψεύδη που αφειδώς εκτοξεύουν προς πάσαν δε κατεύθυνση καθώς και η υποκριτική ευαισθησία που διαχέουν -ιδίως η εμμονή τους να αυτοαποκαλούνται αριστεροί.

Προς το παρόν η συγκυρία τούς ευνοεί. Τι θα γίνει όταν αυτή [η συγκυρία] παύσει; Αλλα λόγια· ν’ αγαπιόμαστε,

τουλάχιστον…

Τέλος πάντων, εκάς η βία.

efsyn.gr