Το αεράκι και τα μυαλά των ιθυνόντων

Το αεράκι και τα μυαλά των ιθυνόντων

Μες στην ιουλιανή ζέστη ένα αναπάντεχο αεράκι αλλάζει την ατμόσφαιρα, την ψυχική διάθεση, το μέλλον της παρέας. Αυτή η δροσούλα είναι ένα από τα γοητευτικά μυστικά της φύσης. Φυσική ανάσα είναι το αεράκι τούτο, όχι καμιά τεχνητή πνοή [κλιματιστικά και τα συναφή, πώς στο καλό τα λένε]. Μόνο τότε αξιωνόμαστε να υποφέρουμε τη ζέστη· και όχι απλώς -να την αγαπάμε κιόλας, διότι ακριβώς πιστεύουμε στην ύπαρξη του ευλογημένου ελληνικού περιβάλλοντος. Εάν κάποιος δεν συμφωνεί, δικαίωμά του, μέσα ή έξω από τη δική του υγρασία.

Γιώργος Σταματόπουλος

Το αεράκι απομακρύνει από τη σκέψη την αρρωστημένη της αναγκαιότητα, την υποταγμένη στη διεκπεραίωση και τους συμβιβασμούς· σκορπάει αφειδώλευτα την υγεία των εξαιρετικών στιγμών, της ανατριχίλας, της επανάκαμψης του χαμόγελου, το ξαναζωντάνεμα της συζήτησης, όποιου επιπέδου, δεν ενδιαφέρουν τέτοιες λεπτομέρειες, μόνο η φυσική αναστάτωση που προκαλεί το φύσημα της αύρας.

Από πού, αλήθεια, έρχεται; Ποιος γήινος δαίμονας τη φιλοξενεί και την αφήνει ελεύθερη και ευγενικά ασυγκράτητη να μας επισκέπτεται, χωρίς βέβαια να μας «ρωτάει», δίχως να «νοιάζεται» για την ανθρώπινη ύπαρξη;

Τα ’χει αυτά το γήινο σύμπαν, ειδικά σε τούτη τη λεκάνη, που οι άνθρωποι την είπαν, και έμεινε από τότε, Μεσόγειο.

Εδώ το πνεύμα και εδώ η δίαιτα, εδώ η τέχνη κι εδώ και η διδασκαλία των γνώσεων -όχι χωρίς συγκρούσεις και ανυπόφορους εγωισμούς και σκιαμαχίες, όχι χωρίς δόλους και αθέμιτους ανταγωνισμούς· και όχι, πάντως, χωρίς σεβασμό στις προηγούμενες γενιές [παρά τη ριζοτομική αμφισβήτησή τους].

Τα χρόνια όμως πέρασαν και η λεκάνη ξέμεινε από πνεύμα, μάλλον άλλοι λαοί, «σύγχρονοι», το κατέκτησαν και άφησαν το τοπίο έρημο. Τώρα αναπολούν όσοι έχουν παραμείνει και αναλογίζονται το αρχαϊκό κλέος.

Δεν αρκεί το αναπολείν και το αναλογίζεσθαι ή η πομπώδης επίκλησή του [ειδικά το τελευταίο είναι ανατριχιαστικό και αστείο, όταν κυρίως το επικαλούνται πολιτικοί ταγοί, εκκλησιαστικοί ειδήμονες και άλλοι σπουδαιοφανείς, συνήθως ανερμάτιστοι].

Ιούλιος: έκρηξη αττικού φωτός.

Το αεράκι να μπει έπρεπε στα μυαλά των κυβερνώντων, των ιθυνόντων και όλων, που κακαρίζουν για το μεγαλείο τάχα του παρελθόντος [στο παρόν δεν βλέπουμε μεγαλεία], να δροσίσει λίγο τας φρένας, να κινήσει τη ροή των ειδήσεων και των πολιτικών ανακατατάξεων. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, προαπαιτείται ένα ελάχιστο «ανοιχτότητας», μια ματιά στο κέντρο του προβλήματος και όχι στις παρυφές του ή στα κατασκευασμένα σκοτάδια του. Εξυπακούεται ότι όλοι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να μιλάνε ελληνικά ή κάτι σκαμπάζουν από τον [αρχαιο]ελληνικό τρόπο ζωής, εκείνον που εγκατέστησε τον λόγο και την εικόνα και έφτιαξε δημοκρατικό πολίτευμα.

Υπάρχουν στην κορυφή της ιεραρχίας άνθρωποι να μιλάνε ελληνικά; Υπονοείται ότι δεν γίνεται λόγος για γραμματική και συντακτικό.

Αναζητούνται μυαλά που θα δέχονται το αεράκι, την αύρα, την πνοή. Αρκετά με τους εξυπνακισμούς και τις «καινοτομίες» στην πολιτική σκέψη -και στη λογοτεχνική.

Οποιος έχει να πει κάτι, ιδού -να είναι κατανοητός, να αντιληφθούμε τι έχει να μας πει, ποιο είναι αυτό το κάτι του.

Και ας μην είναι μεσογειακός απόηχος, έτσι κι αλλιώς εκείνος ο ήχος έχει απισχνανθεί· ας είναι, βρε αδερφέ, ευρωπαϊκός [καλύτερα όχι και αμερικανικός]. Για ελληνικός, ούτε λόγος…

efsyn.gr