Tο κίνηµα και η Αριστερά απέναντι στην απειλή του Τραµπ

Tο κίνηµα και η Αριστερά απέναντι στην απειλή του Τραµπ

Μαζική αντίσταση στο ρατσισµό!

Παρά την (πρω­το­φα­νή) υπο­χώ­ρη­ση του Τραµπ, µε το διά­τα­γµα που έβαζε τέλος σε µελ­λο­ντι­κούς δια­χω­ρι­σµούς οι­κο­γε­νειών στα σύ­νο­ρα, η ρα­τσι­στι­κή αγριό­τη­τα συ­νε­χί­ζε­ται στις ΗΠΑ. Κα­ταρ­χήν, δεν υπάρ­χει καµιά σο­βα­ρή πρό­βλε­ψη για όλα τα παι­διά που έχουν ήδη δια­χω­ρι­στεί από τους γο­νείς τους. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πα­ρα­µέ­νουν σε κέ­ντρα κρά­τη­σης. Κά­ποια περ­νά­νε από δι­κα­στή­ριο, συχνά χωρίς δι­κη­γό­ρο (δεν ισχύ­ει ο υπο­χρε­ω­τι­κός ορι­σµός δι­κη­γό­ρου από το κρά­τος, όταν η υπό­θε­ση αφορά πα­ρά­νο­µη µε­τα­νά­στευ­ση). Πε­ντά­χρο­να ανα­λα­µβά­νουν να υπε­ρα­σπι­στούν τον εαυτό τους! Ενώ πλέον οι οι­κο­γέ­νειες ενω­µέ­νες πάνε φυ­λα­κή, όπου θα πα­ρα­µεί­νουν µέχρι να εκ­δι­κα­στούν οι υπο­θέ­σεις των γο­νιών, δη­λα­δή µετά από µήνες ή και χρό­νια.

Πάνος Πέτρου

Μια ρύ­θµι­ση προ­βλέ­πει ότι τα παι­διά δεν µπο­ρούν να κρα­τού­νται πάνω από 20 µέρες, πριν πε­ρά­σουν σε κέ­ντρα παι­δι­κής φρο­ντί­δας. Αυτή τη ρύ­θµι­ση επι­κα­λέ­στη­κε ο Τραµπ για να δι­καιο­λο­γή­σει τους δια­χω­ρι­σµούς. Το δόγµα «µη­δε­νι­κής ανο­χής» απέ­να­ντι στους γο­νείς ση­µαί­νει ότι θα κρα­τη­θούν σε συν­θή­κες που δεν επι­τρέ­πο­νται για τα παι­διά τους. Μένει να φανεί πώς θα το χει­ρι­στεί η κυ­βέρ­νη­ση: είτε θα επα­να­φέ­ρει κά­ποιου εί­δους δια­χω­ρι­σµούς οι­κο­γε­νειών, είτε θα κρα­τή­σει (πα­ρα­νό­µως) φυ­λα­κι­σµέ­να τα παι­διά µαζί µε τους γο­νείς τους, είτε θα επι­χει­ρή­σει να απαλ­λα­γεί από τη σχε­τι­κή ρύ­θµι­ση για να φυ­λα­κί­ζει τα παι­διά νο­µί­µως. Η µόνη αν­θρώ­πι­νη επι­λο­γή είναι άλλη: να τε­ρµα­τι­στεί το δόγµα «µη­δε­νι­κής ανο­χής» απέ­να­ντι στους γο­νείς, αλλά αυτή δεν βρί­σκε­ται στην ατζέ­ντα του Τραµπ.

Ευ­τυ­χώς, απέ­να­ντι στην απαν­θρω­πιά και µε στόχο να πιέ­σει γι’ αυτή την αν­θρώ­πι­νη επι­λο­γή, το κί­νη­µα βρί­σκε­ται στους δρό­µους. Οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις και η κα­τα­κραυ­γή που υπο­χρέ­ω­σαν στην πρώτη υπο­χώ­ρη­ση, δεν έχουν στα­µα­τή­σει ούτε µέρα. Το­πι­κές δρά­σεις, όπως οι συ­γκε­ντρώ­σεις έξω από κέ­ντρα κρά­τη­σης όπου βρί­σκο­νται τα ανή­λι­κα µε σύν­θη­µα «Παι­διά, δεν είστε Μόνα!». Ή η «υπο­δο­χή» µι­κρών παι­διών, που µε­τα­φέ­ρο­νταν στη Νέα Υόρκη (µίλια µα­κριά από τους γο­νείς τους), από εκα­το­ντά­δες αν­θρώ­πους που έσπευ­σαν στο αε­ρο­δρό­µιο µε αυ­το­σχέ­διες ισπα­νό­φω­νες πι­κέ­τες, που έλε­γαν «δεν είστε µόνα», «είστε ση­µα­ντι­κά» και «σας θέ­λου­µε εδώ και θα πα­λέ­ψου­µε για σας». Αλλά και γε­νι­κευ­µέ­νες κι­νη­το­ποι­ή­σεις, όπως στις 30 Ιούνη, όταν εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι δια­δή­λω­σαν σε 750 µι­κρές και µε­γά­λες πό­λεις σε όλες τις ΗΠΑ.

Είναι ακόµα µία πε­ρί­πτω­ση όπου η ωµό­τη­τα του Τραµπ απο­κά­λυ­ψε στο ευρύ κοινό (και το υπο­χρέ­ω­σε να πάρει θέση για) συ­στη­µι­κές αδι­κί­ες που προ­ϋ­πήρ­χαν, αλλά περ­νού­σαν «κάτω από τα ρα­ντάρ» των ΜΜΕ και του δη­µό­σιου εν­δια­φέ­ρο­ντος. Η ποι­νι­κο­ποί­η­ση της µε­τα­νά­στευ­σης προ­ϋ­πήρ­χε και εντα­τι­κο­ποι­ή­θη­κε ως προς την εφα­ρµο­γή της από τη δε­κα­ε­τία του ’90, µε στόχο όχι απλά τις απε­λά­σεις, αλλά και την ποι­νι­κή δίωξη των «πα­ρα­νό­µων» µε­τα­να­στών, µε στόχο η τα­λαι­πω­ρία να είναι αρ­κε­τά επώ­δυ­νη, ώστε να µην επι­χει­ρή­σουν ξανά να επι­στρέ­ψουν. Μετά την 11η Σε­πτέ­µβρη, το νε­οϊ­δρυ­θέν Υπουρ­γείο «Ασφά­λειας της Πα­τρί­δας» συ­γκρό­τη­σε την ICE (Immigration and Customs Enforcement, Υπη­ρε­σία Με­τα­νά­στευ­σης και Τε­λω­νεί­ων), τη δια­βό­η­τη υπη­ρε­σία που ανέ­λα­βε την πά­τα­ξη της µε­τα­νά­στευ­σης.

Η φυ­λά­κι­ση-κρά­τη­ση-δί­κη όλων των µε­τα­να­στών απο­δεί­χθη­κε εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη µε πρα­κτι­κούς όρους, οδη­γώ­ντας στην πο­λι­τι­κή «σύλ­λη­ψης κι απε­λευ­θέ­ρω­σης» –όπου οι συλ­λη­φθέ­ντες αφή­νο­νταν ελεύ­θε­ροι µέχρι τη µέρα της εκ­δί­κα­σης της υπό­θε­σής τους. Το 2009, εγκρί­θη­καν θη­ριώ­δη κον­δύ­λια προς την ICE, που της έδι­ναν τη δυ­να­τό­τη­τα (και την υπο­χρέ­ω­ναν) να έχει 34.000 κρα­τού­µε­νους στα κέ­ντρα κρά­τη­σής της ηµε­ρη­σί­ως.

Αυτή τη θη­ριώ­δη µη­χα­νή ποι­νι­κο­ποί­η­σης και απε­λά­σε­ων πα­ρέ­λα­βε έτοι­µη από τους προ­κα­τό­χους του ο Τραµπ και την έβαλε να λει­τουρ­γή­σει «στα κόκ­κι­να», µε τη «µη­δε­νι­κή ανοχή» να αντι­κα­θι­στά τη «φυ­λά­κι­ση κι απε­λευ­θέ­ρω­ση».

Το πιο ελ­πι­δο­φό­ρο στην κι­νη­µα­τι­κή έκρη­ξη ενά­ντια στην πο­λι­τι­κή Τραµπ είναι ότι αυτή η πρα­γµα­τι­κό­τη­τα γί­νε­ται κοινή συ­νεί­δη­ση χι­λιά­δων αν­θρώ­πων. Πα­λεύ­ο­ντας ενά­ντια στην ωµό­τη­τα του Τραµπ, ξε­κι­νά η πάλη ενά­ντια στην ίδια την απάν­θρω­πη «µη­χα­νή» που πα­ρέ­λα­βε. Αυτό συ­µπυ­κνώ­νε­ται στη δη­µο­φι­λία του συν­θή­µα­τος «Κα­ταρ­γή­στε την ICE!», που ένα µήνα πριν θα θε­ω­ρού­νταν «αρι­στε­ρί­στι­κο» και σή­µε­ρα υιο­θε­τεί­ται ακόµα και από πιο µε­τριο­πα­θείς «φι­λε­λεύ­θε­ρες» ορ­γα­νώ­σεις και προ­σω­πι­κό­τη­τες –αλλά κυ­ρί­ως από χι­λιά­δες απλούς ακτι­βι­στές. Οι απο­κλει­σµοί γρα­φεί­ων της ICE στο Πόρ­τλαντ, η άρ­νη­ση πι­λό­των να οδη­γή­σουν πτή­σεις που µε­τα­φέ­ρουν παι­διά που χω­ρί­στη­καν από τους γο­νείς τους, οι προ­σπά­θειες των ερ­γα­ζο­µέ­νων στη Microsoft και την Amazon να στα­µα­τή­σουν οι εται­ρί­ες, στις οποί­ες ερ­γά­ζο­νται, να συ­νερ­γά­ζο­νται µε τις υπη­ρε­σί­ες µε­τα­νά­στευ­σης, είναι εν­δει­κτι­κές.

Η κα­τάρ­γη­ση της ICE δεν θα εξα­φα­νί­σει τις υπό­λοι­πες κρα­τι­κές υπη­ρε­σί­ες-νό­µους κλπ που αφο­ρούν την απο­τρο­πή της µε­τα­νά­στευ­σης. Αλλά ως αί­τη­µα:

α) Απο­τε­λεί την πρώτη τόσο µα­ζι­κή αµφι­σβή­τη­ση για το «πλαί­σιο» που δια­µορ­φώ­θη­κε µετά την 11η Σε­πτε­µβρί­ου και την αντι­µε­τώ­πι­ση της µε­τα­νά­στευ­σης ως ζη­τή­µα­τος «εθνι­κής ασφα­λεί­ας».

β) Απο­τε­λεί ρήξη µε την πο­λι­τι­κή των Δη­µο­κρα­τι­κών, που πα­ρα­δο­σια­κά υπε­ρα­σπι­ζό­ταν την κα­τα­στο­λή στα σύ­νο­ρα και τις απε­λά­σεις, µέχρι να φτά­σει η µέρα µιας «εφ’ όλης της ύλης µε­ταρ­ρύ­θµι­ση για το µε­τα­να­στευ­τι­κό», που κα­λού­σε στη συ­νέ­χεια της δί­ω­ξης των «χωρίς χαρ­τιά», µε αντάλ­λα­γµα τη µελ­λο­ντι­κή δια­µόρ­φω­ση ενός δρό­µου «προς την από­κτη­ση χαρ­τιών» µόνο για κά­ποιους από αυ­τούς.

γ) Απο­τε­λεί µια γε­νι­κό­τε­ρη ιδε­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­ση ότι «κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος», αµφι­σβη­τώ­ντας την ηθική νο­µι­µο­ποί­η­ση που έχει µια υπη­ρε­σία που υπάρ­χει για να κυ­νη­γά τους «λα­θραί­ους».

Δεν είναι τυ­χαίο ότι αυτή η ρι­ζο­σπα­στι­κή στρο­φή του κι­νή­µα­τος έχει πο­λι­τι­κό αντί­κτυ­πο. Όπως γρά­φτη­κε στο µε­γά­λο ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κό δί­κτυο NBC, το αί­τη­µα για κα­τάρ­γη­ση της ICE:

«λί­γους µήνες πριν ήταν πε­ριο­ρι­σµέ­νο στο πε­ρι­θώ­ριο ενός κό­µµα­τος που ιστο­ρι­κά ισορ­ρο­πού­σε ανά­µε­σα σε εκ­κλή­σεις για κα­λύ­τε­ρη µε­τα­χεί­ρι­ση των µε­τα­να­στών και την υπο­στή­ρι­ξή του στην ισχυ­ρό­τε­ρη φύ­λα­ξη των συ­νό­ρων. Αλλά µε µια ανα­θαρ­ρη­µέ­νη Αρι­στε­ρά να αµφι­σβη­τεί τις κα­θιε­ρω­µέ­νες αντι­λή­ψεις σε όλα τα επί­πε­δα, από τη δη­µό­σια υγεία ως τις θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, η κα­τάρ­γη­ση της ICE έγινε το τε­λευ­ταίο ζή­τη­µα γύρω από το οποίο οι αρι­στε­ροί αντάρ­τες δια­φο­ρο­ποιού­νται από τους κα­τε­στη­µέ­νους αντι­πά­λους τους στις προ­κρι­µα­τι­κές του Δη­µο­κρα­τι­κού Κό­µµα­τος».

Πρά­γµα­τι, η ηγε­σία των Δη­µο­κρα­τι­κών έχει ρίξει ήδη όλο της το βάρος στην προ­σπά­θεια να πεί­σει ότι το αί­τη­µα «δεν είναι ρε­α­λι­στι­κό» και ότι –όπως πάντα– «απο­ξε­νώ­νει τους πιο µε­τριο­πα­θείς τους οποί­ους χρεια­ζό­µα­στε για να µε­ταρ­ρυ­θµί­σου­µε τον τρόπο που λει­τουρ­γεί η ICE».

Η πο­λι­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση, η Αρι­στε­ρά και οι Δη­µο­κρα­τι­κοί
Την ίδια στι­γµή, στις προ­κρι­µα­τι­κές στη Νέα Υόρκη, η Αλε­ξά­ντρια Οκά­σιο-Κορ­τέζ, µια 28χρο­νη ερ­γα­ζό­µε­νη ισπα­νό­φω­νη γυ­ναί­κα, µέλος των Δη­µο­κρα­τι­κών Σο­σια­λι­στών της Αµε­ρι­κής (DSA), κα­τέ­βη­κε ενά­ντια στον εκλε­κτό του Δη­µο­κρα­τι­κού Κό­µµα­τος, Τζο Κρό­ου­λι, για τον οποίο η λέξη «βα­ρό­νος του κό­µµα­τος» είναι πολύ µικρή (10 δια­δο­χι­κές θη­τεί­ες, συ­νή­θως χωρίς καν εσω­κο­µµα­τι­κό αντί­πα­λο στις προ­κρι­µα­τι­κές, ο 4ος ισχυ­ρό­τε­ρος βου­λευ­τής των Δη­µο­κρα­τι­κών, υπο­ψή­φιος για νέος εκ­πρό­σω­πος του κό­µµα­τος στη Βουλή).

Οι «New York Times» έγρα­φαν έκ­πλη­κτοι: «Λίγες µόλις µέρες πριν τις εκλο­γές, η Οκά­σιο-Κορ­τέζ εγκα­τέ­λει­ψε αιφ­νι­δί­ως τη Νέα Υόρκη για να τα­ξι­δέ­ψει στο Τέξας και να δια­δη­λώ­σει ενά­ντια στον δια­χω­ρι­σµό των παι­διών από γο­νείς που πέ­ρα­σαν πα­ρά­νο­µα τα σύ­νο­ρα»!

Η έκ­πλη­ξη ήταν ακόµα µε­γα­λύ­τε­ρη: Η Αλε­ξά­ντρια, ανοι­χτά δη­λω­µέ­νη σο­σια­λί­στρια, επι­κρά­τη­σε του «βα­ρό­νου» Κρό­ου­λι µε 15 µο­νά­δες δια­φο­ρά, σο­κά­ρο­ντας τις ΗΠΑ. Είναι ένα εκ­κω­φα­ντι­κό µή­νυ­µα της «ζή­τη­σης» που υπάρ­χει στις ΗΠΑ για αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή. Η Οκά­σιο-Κορ­τέζ διέ­λυ­σε το µύθο του Δη­µο­κρα­τι­κού Κό­µµα­τος ότι η ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή «απο­ξε­νώ­νει τον κόσµο» –ένας µύθος που είχε ήδη κλο­νι­στεί από την πα­τα­γώ­δη απο­τυ­χία της «εκλό­γι­µης» Χί­λα­ρι να στα­µα­τή­σει τον ακρο­δε­ξιό κλό­ουν που είχε ως αντί­πα­λο.

Υπήρ­ξαν και άλλες επι­τυ­χί­ες στις προ­κρι­µα­τι­κές αρ­κε­τών «προ­ο­δευ­τι­κών» υπο­ψη­φί­ων, αλλά η Οκά­σιο-Κορ­τέζ ξε­χω­ρί­ζει, γιατί δεν είναι «προ­ο­δευ­τι­κή Δη­µο­κρα­τι­κή», αλλά σο­σια­λί­στρια, που η στάση της –µέχρι τώρα– δεί­χνει ότι δεν έχει τη διά­θε­ση να υπο­κύ­ψει στις πιέ­σεις του κο­µµα­τι­κού µη­χα­νι­σµού για πει­θαρ­χία, ενό­τη­τα του κό­µµα­τος, «νερό στο κρασί της» κλπ.

Η «ζή­τη­ση» για αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή έχει προ­κα­λέ­σει µια πολύ µε­γά­λη συ­ζή­τη­ση στην αµε­ρι­κα­νι­κή Αρι­στε­ρά. Όπως πάντα ιστο­ρι­κά, οι Δη­µο­κρα­τι­κοί θα επι­χει­ρή­σουν να την εν­σω­µα­τώ­σουν για να την εξου­δε­τε­ρώ­σουν, πιέ­ζο­ντας τα κι­νή­µα­τα να «κλεί­σουν τη µύτη τους» και να τους στη­ρί­ξουν µπρο­στά στον «επεί­γο­ντα στόχο να απα­ντή­σου­µε εκλο­γι­κά στον Τραµπ». Είναι µια πα­γί­δα που µπο­ρεί να εγκλω­βί­σει όσους ελ­πί­ζουν στο «να αλ­λά­ξουν το Δη­µο­κρα­τι­κό Κόµµα». Ο Μπέρ­νι Σά­ντερς, ο άν­θρω­πος που ενέ­πνευ­σε πολ­λούς από τους ρι­ζο­σπά­στες που σή­µε­ρα απαι­τούν την κα­τάρ­γη­ση της ICE, έµει­νε πίσω από τις δια­θέ­σεις τους, αρ­νού­µε­νος να στη­ρί­ξει το αί­τη­µα και αντι­προ­τεί­νο­ντας να κα­θί­σει το Κο­γκρέ­σο να βρει πιο «εκλο­γι­κευ­µέ­νες» µε­τα­να­στευ­τι­κές πο­λι­τι­κές, θυ­µί­ζο­ντας έντο­να τη λο­γι­κή του «κο­µµα­τι­κού κα­τε­στη­µέ­νου», το οποίο τον πο­λέ­µη­σε κατά την ανα­µέ­τρη­σή του µε την Κλί­ντον.

Η στή­ρι­ξή του στην Χί­λα­ρι, µετά την ήττα του στις προ­κρι­µα­τι­κές, συ­νε­χί­ζε­ται µε την επι­µο­νή του στην προ­σπά­θεια «να αλ­λά­ξου­µε τους Δη­µο­κρα­τι­κούς από τα µέσα», ένα σχέ­διο που επι­χει­ρή­θη­κε από πολ­λούς ρι­ζο­σπά­στες ιστο­ρι­κά και πά­ντο­τε απέ­τυ­χε. Σή­µε­ρα ο διά­χυ­τος ρι­ζο­σπα­στι­σµός µπο­ρεί να δεί­χνει υπο­στη­ρι­κτι­κός σε µια τέ­τοια προ­σπά­θεια, αλλά το Δη­µο­κρα­τι­κό Κόµµα θα οχυ­ρω­θεί απέ­να­ντί του. Από τους 80 υπο­ψή­φιους που «υιο­θέ­τη­σε» στις προ­κρι­µα­τι­κές ο Σά­ντερς, κέρ­δι­σαν λι­γό­τε­ροι από τους µι­σούς. Ενώ µια επι­τρο­πή «Ενό­τη­τας», που συ­γκρο­τή­θη­κε για να «γε­φυ­ρώ­σει τις δια­φο­ρές» µε­τα­ξύ των οπα­δών της Χί­λα­ρι και του Σά­ντερς, απλά κα­τέ­λη­ξε να «κα­το­χυ­ρώ­σει» την κο­µµα­τι­κή πει­θαρ­χία όποιου επι­χει­ρή­σει στο µέλ­λον να «χρη­σι­µο­ποι­ή­σει» τις ανοι­χτές προ­κρι­µα­τι­κές του Δη­µο­κρα­τι­κού Κό­µµα­τος για να αµφι­σβη­τή­σει τις επι­λο­γές της ηγε­σί­ας του.

Η επι­τυ­χία της Οκά­σιο-Κορ­τέζ και η άνο­δος της DSA (έφτα­σε τα 40.000 µέλη) ανοί­γει όµως µια δύ­σκο­λη συ­ζή­τη­ση ανά­µε­σα και σ’ εκεί­νους που συ­µφω­νούν ότι «ο µε­τα­σχη­µα­τι­σµός του Δη­µο­κρα­τι­κού Κό­µµα­τος» είναι ένα ανέ­φι­κτο αδιέ­ξο­δο κι ότι το επεί­γον κα­θή­κον πα­ρα­µέ­νει η οι­κο­δό­µη­ση µιας ανε­ξάρ­τη­της αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής δύ­να­µης. Το πώς αυτές οι δυ­νά­µεις θα συν­δε­θούν µε το ρι­ζο­σπα­στι­σµό, το αν µπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί ο «χώρος» που αφή­νει-ανέ­χε­ται το Δη­µο­κρα­τι­κό Κόµµα σε αυτή τη δια­δι­κα­σία, έχουν τεθεί στο τρα­πέ­ζι.

Συχνά λι­γό­τε­ρο έµπει­ροι αγω­νι­στές εν­θου­σιά­ζο­νται από τις δυ­να­τό­τη­τες που δη­µιουρ­γεί ο ρι­ζο­σπα­στι­σµός των κι­νη­µά­των και θε­ω­ρούν σχε­τι­κά εύ­κο­λη επι­λο­γή να τα βά­λουν µε το τέρας των Δη­µο­κρα­τι­κών και να βγουν νι­κη­τές, όχι απα­ραί­τη­τα για να το αλ­λά­ξουν, αλλά να το χρη­σι­µο­ποι­ή­σουν για να χτί­σουν δύ­να­µη, για µια µελ­λο­ντι­κή διά­σπα­ση κ.ο.κ. Οι πλέον έµπει­ροι, οι «βε­τε­ρά­νοι» του 1968, ορθά επι­ση­µαί­νουν ότι το σκη­νι­κό ρι­ζο­σπα­στι­σµού, που σπρώ­χνει αγω­νι­στές του κι­νή­µα­τος να δώ­σουν αυτή τη µάχη, δεν είναι τόσο «πρω­το­φα­νές» και ότι το πικρό µά­θη­µα του πα­ρελ­θό­ντος (που χά­ρι­σε στους Δη­µο­κρα­τι­κούς τον τίτλο «νε­κρο­τα­φείο των κι­νη­µά­των») πρέ­πει να πα­ρα­µεί­νει οδη­γός. Αλλά η πρό­κλη­ση είναι µε­γά­λη και η τα­κτι­κή απεύ­θυν­σης και σύν­δε­σης µε το τµήµα των κι­νη­µά­των, που ανα­ζη­τά πο­λι­τι­κή διέ­ξο­δο στις πολύ ιδιαί­τε­ρες αµε­ρι­κα­νι­κές συν­θή­κες, είναι µια µε­γά­λη συ­ζή­τη­ση που µόλις ξε­κί­νη­σε για τους συ­ντρό­φους µας στην άλλη όχθη του Ατλα­ντι­κού.

Μια πρώτη απά­ντη­ση επι­χει­ρεί­ται στο επί­πε­δο της δρά­σης. Όπου στις αντι­φα­σι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις του προη­γού­µε­νου δια­στή­µα­τος, αλλά και στις ση­µε­ρι­νές αντι­ρα­τσι­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, εµφα­νί­ζο­νται «σο­σια­λι­στι­κά µπλοκ», που συ­νε­νώ­νουν διά­φο­ρες αρι­στε­ρές ορ­γα­νώ­σεις των ΗΠΑ (ISO, DSA, Socialist Alternative κ.ά.), και επι­χει­ρούν να δώ­σουν ένα δια­φο­ρε­τι­κό πο­λι­τι­κό στί­γµα στις κι­νη­µα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, επι­χει­ρούν να οι­κο­δο­µή­σουν στο εσω­τε­ρι­κό αυτών των κι­νη­µά­των, το «αντί­πα­λο δέος» στην επιρ­ροή των Δη­µο­κρα­τι­κών.

Στο πεδίο της πο­λι­τι­κής, τα πρά­γµα­τα είναι πιο δύ­σκο­λα, µε τις ευ­και­ρί­ες να συ­νυ­πάρ­χουν µε τις «πα­γί­δες».  Ωστό­σο πρό­κει­ται για έναν  «ευ­χά­ρι­στο» πο­νο­κέ­φα­λο, που είναι πα­ρα­πά­νω από κα­λο­δε­χού­µε­νος από αν­θρώ­πους που επί δε­κα­ε­τί­ες πο­ρεύ­τη­καν µε τη λέξη «σο­σια­λι­σµός» να θε­ω­ρεί­ται βρι­σιά και σή­µε­ρα κι­νού­νται ανά­µε­σα σε ένα πλατύ, νε­α­νι­κό, κοι­νω­νι­κό δυ­να­µι­κό που δη­λώ­νει συ­µπά­θεια και ταύ­τι­ση µε τον «σο­σια­λι­σµό», ενώ ταυ­τό­χρο­να ζω­ντα­νεύ­ει τα κι­νή­µα­τα µε τη δράση του, από τον αντι­ρα­τσι­σµό ως τις νι­κη­φό­ρες απερ­γί­ες των εκ­παι­δευ­τι­κών κι από τον αντι­σε­ξι­σµό ως την αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη…