Tέλειωσαν τα μνημόνια; Τώρα τα θέλουμε όλα!

Tέλειωσαν τα μνημόνια; Τώρα τα θέλουμε όλα!

Η φάση της χρήσης των μνημονίων τείνει να παρέλθει ως το μέσο που εγκαινίασε μια νέα πραγματικότητα. Αποκαλύπτοντας σε όλη την έκταση, τις βαθιές αλλαγές και αναδιαρθρώσεις που υπέστη, μέσω αυτής της διαδικασίας (μνημόνια), ο ελληνικός καπιταλισμός.

Αλ­λα­γές βα­θιές που τρο­πο­ποιούν τον τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό μέσα στη χώρα σε βάρος των «από κάτω», του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, της νε­ο­λαί­ας, των γυ­ναι­κών, των κα­τώ­τε­ρων λαϊ­κών στρω­μά­των, των κοι­νω­νι­κά απο­κλει­σμέ­νων, ανα­τρέ­πο­ντας κε­κτη­μέ­να του κι­νή­μα­τος 10ε­τιων και υπέρ των «από πάνω», του εγ­χώ­ριου με­γά­λου κε­φα­λαί­ου, το οποίο «εξυ­γιαί­νε­ται», ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας από τα αδύ­να­μα τμή­μα­τά του και ει­σέρ­χε­ται (με πολλά προ­βλή­μα­τα ακόμη) σε δια­δι­κα­σία ανά­καμ­ψης και ισχυ­ρο­ποί­η­σης.

Γιώργος Σαπουνάς

Η ήττα των αρι­στε­ρών, ανα­τρε­πτι­κών προ­ο­πτι­κών της κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας που ανέ­δει­ξε σε κυ­βέρ­νη­ση το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ανέ­κο­ψε την κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή (απο­κο­ρύ­φω­μα και «κύ­κνειο άσμα» της οποί­ας ήταν η έκ­φρα­ση του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος) και κα­τέ­στρε­ψε την τα­ξι­κή, αρι­στε­ρή, ανα­τρε­πτι­κή ερ­μη­νεία και πε­ριε­χό­με­νο της «αντι­μνη­μο­νια­κής γραμ­μής» (ορι­στι­κά στις εκλο­γές του Σε­πτέμ­βρη του 2015, όπου το «αντι­μνη­μο­νια­κό» κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­τί­σχυ­σε έχο­ντας υπο­γρά­ψει το 3ο μνη­μό­νιο). Ακόμη όμως κι αν τα «μνη­μό­νια» πά­ψουν να απο­τε­λούν την κρου­στι­κή δια­τύ­πω­ση της τα­ξι­κής επί­θε­σης του κε­φα­λαί­ου στην κοι­νω­νία, η λι­τό­τη­τα και το «νέο» σκλη­ρό τα­ξι­κό κα­θε­στώς πα­ρα­μέ­νει να τρο­φο­δο­τεί διαρ­κώς τις κοι­νω­νι­κές και τα­ξι­κές αντι­θέ­σεις. Η πο­λι­τι­κή σύγ­χυ­ση που δη­μιουρ­γή­θη­κε στους κόλ­πους του κι­νή­μα­τος και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας ευ­ρύ­τε­ρα δεν έχει δώσει την θέση της σε μια «νέα αστι­κή κα­νο­νι­κό­τη­τα». Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που το ευ­ρω­παϊ­κό και διε­θνές πλαί­σιο απέ­χει από το να θε­ω­ρη­θεί ως ευ­νοϊ­κό πε­ρι­βάλ­λον.

ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ενα­ντί­ον ΝΔ: μο­νο­μα­χία σε νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο πλαί­σιο

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πα­σχί­ζει να εγκα­θι­δρυ­θεί ως ο νέος σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κός πυ­λώ­νας του 2κομ­μα­τι­σμού αλλά κάτι τέ­τοιο δεν έχει ακόμη επι­τευ­χθεί. Το κόμμα αυτό, ως κυ­βέρ­νη­ση, σε αντί­θε­ση με τον πα­ρα­δο­σια­κό πο­λι­τι­κό ρε­φορ­μι­σμό, τη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, ου­δέ­πο­τε συν­δέ­θη­κε με πραγ­μα­τι­κές νίκες του κι­νή­μα­τος αλλά αντί­θε­τα συν­δέ­θη­κε με μια προ­δο­σία! Ταυ­τό­χρο­να δεν έχει κα­τα­φέ­ρει να ανα­δια­τά­ξει τις σχέ­σεις με­τα­ξύ οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τι­κής εξου­σί­ας (δια­πλο­κή), ώστε να διεκ­δι­κεί με αξιώ­σεις την εναλ­λα­γή στην εκ­προ­σώ­πη­ση της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης, πα­ρό­τι πα­σχί­ζει προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Πρό­κει­ται για τις δύο πλευ­ρές του ίδιου νο­μί­σμα­τος. Ποιά δύ­να­μη και ποιά δυ­να­τό­τη­τα που να πη­γά­ζει από ου­σια­στι­κές και βα­θιές σχέ­σεις με τους «από κάτω» να δια­πραγ­μα­τευ­τεί με τους «από πάνω»; Η διά­τα­ξη δύ­να­μης στα συν­δι­κά­τα, με την ΠΑΣΚΕ «κυ­βέρ­νη­ση» σε συ­μπαι­γνία με την ΔΑΚΕ και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε ρόλο «φτω­χού συγ­γε­νή» ει­κο­νο­γρα­φεί την αντί­φα­ση. Η ΝΔ εμ­φα­νί­ζε­ται αμή­χα­νη και αντι­φα­τι­κή, τρι­χο­το­μη­μέ­νη, με ισχυ­ρή ακρο­δε­ξιά πτέ­ρυ­γα και με ηγε­σία ανί­κα­νη που επι­δί­δε­ται σε δια­δο­χι­κές γκά­φες (π.χ. δια­γρα­φή Μί­χα­λου) και σύ­ρε­ται σε ολο­έ­να πιο επι­θε­τι­κές ακρο­δε­ξιές και τα­ξι­κές θέ­σεις (άρ­νη­ση ανα­στο­λής της μεί­ω­σης των συ­ντά­ξε­ων, υιο­θέ­τη­ση της υπέρ­βα­σης του 8ώρου, εθνι­κι­στι­κά «έξαλ­λη» στην υπό­θε­ση του «Μα­κε­δο­νι­κού» κ.α.). Ο Μη­τσο­τά­κης τεί­νει να με­τα­τρέ­ψει τις εκλο­γές – στις οποί­ες η ΝΔ ως ορ­γα­νι­κό κόμμα του ελ­λη­νι­κού αστι­σμού εμ­φα­νί­ζε­ται σαν το με­γά­λο «φα­βο­ρί» – σε «ντέρ­μπυ». Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν υπάρ­χει ίχνος ου­σια­στι­κής, στρα­τη­γι­κής δια­φο­ράς, από την αστι­κή σκο­πιά, στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή και τις δυ­νά­μει κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές της ΝΔ εάν και όταν βρε­θεί στην εξου­σία (όσο κι αν υπάρ­χουν δια­φο­ρές τα­κτι­κής στις επι­λο­γές προ­νο­μια­κών κοι­νω­νι­κών ακρο­α­τη­ρί­ων στους «από κάτω», π.χ. «λαϊκή» μι­κρο­με­σαία επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα ένα­ντι μι­σθω­τών κ.α.). Όμως η ση­με­ρι­νή της ηγε­σία δεν μπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Είναι πι­θα­νό στο επό­με­νο διά­στη­μα η εμ­φα­νι­ζό­με­νη δια­φο­ρά Τσί­πρα – Μη­τσο­τά­κη (η δήθεν δια­φο­ρά «αρι­στε­ράς – δε­ξιάς» εντός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου πλαι­σί­ου και κυ­ρί­ως εντός πλή­ρους εναρ­μό­νι­σης με τα διε­θνή ευ­ρω­α­τλα­ντι­κά κέ­ντρα – παρά τις έντο­νες αντι­φά­σεις που το­νί­ζουν τη συ­στη­μι­κή αστά­θεια της πε­ριό­δου) να διευ­ρυν­θεί. Ο Τσί­πρας θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να πα­ρου­σιά­σει στη ΔΕΘ δείγ­μα­τα φι­λο­λαϊ­κής πο­λι­τι­κής προ­κει­μέ­νου να βελ­τιώ­σει την θέση του στις επερ­χό­με­νες εκλο­γές.

Ταυ­τό­χρο­να η ακρο­δε­ξιά έχει «ση­κώ­σει κε­φά­λι» και εντεί­νει τις προ­σπά­θειές της απο­τε­λώ­ντας αυ­το­τε­λές πρό­βλη­μα για την αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα.

Και η «αντι­μνη­μο­νια­κή» αρι­στε­ρά; Μοιά­ζει να δυ­σκο­λεύ­ε­ται να αντι­με­τω­πί­σει τις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες της πο­λι­τι­κής και τα­ξι­κής πάλης επι­μέ­νο­ντας στις ανα­λύ­σεις και τις επι­λο­γές μιας προη­γού­με­νης φάσης.

Μνη­μό­νιο – αντι­μνη­μό­νιο

Η πάλη ενά­ντια στα μνη­μό­νια δεν απο­τέ­λε­σε μια νέα, και­νο­φα­νή ιστο­ρι­κή φάση με δια­κρι­τά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Εξάλ­λου στις πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες, στα πλαί­σια της ευ­ρω­παϊ­κής κρί­σης χρέ­ους, η λι­τό­τη­τα και η εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση ως μέ­θο­δος εξό­δου από την κρίση, επι­βλή­θη­καν και επι­βάλ­λο­νται χωρίς το μνη­μο­νια­κό ερ­γα­λείο. Στην Ελ­λά­δα, στα πρώτα μνη­μο­νια­κά χρό­νια η κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση και δράση οδή­γη­σε αφε­νός σε μια δια­δι­κα­σία κλι­μα­κού­με­νης πο­λι­τι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης προς τ’ αρι­στε­ρά, δια­δι­κα­σία που έφερε το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση και αφε­τέ­ρου συ­ντά­ρα­ξε το «παλιό» πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο προ­κα­λώ­ντας δια­λυ­τι­κή κρίση στη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία και την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά. Η δια­χω­ρι­στι­κή «μνη­μό­νιο – αντι­μνη­μό­νιο» και το συ­να­κό­λου­θο αντι­μνη­μο­νια­κό κοι­νω­νι­κό μέ­τω­πο χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν από την τα­ξι­κή ηγε­μο­νία των κα­τώ­τε­ρων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των με επί­κε­ντρο τη μι­σθω­τή ερ­γα­σία και πο­λι­τι­κά από την ηγε­μο­νία της αρι­στε­ράς. Η ορθή αρι­στε­ρή ερ­μη­νεία των μνη­μο­νί­ων που κυ­ριαρ­χού­σε μέχρι το 2012 μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν ότι πε­τυ­χαί­νουν τον στόχο τους ο οποί­ος αφορά στην ανα­διάρ­θρω­ση του τα­ξι­κού πλαι­σί­ου του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού σε βάρος της ερ­γα­σί­ας. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ άλ­λα­ξε και αν και πα­ρέ­μει­νε «αντι­μνη­μο­νια­κός» (έτσι έφτα­σε και κέρ­δι­σε τις εκλο­γές του Γε­νά­ρη του 2015) έδινε πλέον άλλη νοη­μα­το­δό­τη­ση στο μνη­μό­νιο, ως απο­τυ­χη­μέ­νη συ­ντα­γή που «κα­τα­στρέ­φει» την «εθνι­κή οι­κο­νο­μία» (μείον 25% ΑΕΠ, ανά­γκη για «πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση» κ.λ.π.). Βέ­βαια το Σε­πτέμ­βρη εγκα­τέ­λει­ψε και αυτή την γραμ­μή (αν και όχι ολο­σχε­ρώς) εφό­σον πλέον ψή­φι­σε το 3ο. Εντού­τοις η ερ­μη­νεία του μνη­μο­νί­ου ως πάνω απ’ όλα «εθνι­κά επι­ζή­μιου» με έμ­φα­ση και πε­ριε­χό­με­νο την επι­τρο­πεία και την άρση της «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας» πα­ρέ­μει­νε και ισχυ­ρο­ποι­ή­θη­κε στους κόλ­πους της αρι­στε­ράς που σε με­γά­λο μέρος της τα­λαι­πω­ρεί­ται ακόμη από τη γε­νι­κή αντί­λη­ψη μιας πε­ρα­σμέ­νης επο­χής, της «ψω­ρο­κώ­σται­νας» και της ανά­γκης λαϊ­κο­με­τω­πι­κού (δια­τα­ξι­κού) εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κού αγώνα. Εδώ η ανα­τρο­πή νοη­μα­το­δο­τεί­ται από την αντί­θε­ση στην «πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση», στον «κο­σμο­πο­λι­τι­σμό» και βέ­βαια στην ΟΝΕ και την ΕΕ από τη σκο­πιά ενός άλλου μο­ντέ­λου εξό­δου από την κρίση και ανά­πτυ­ξης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στη­ριγ­μέ­νου στην εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία, οι­κο­νο­μι­κά, νο­μι­σμα­τι­κά, γε­ω­πο­λι­τι­κά. Επει­δή όμως η συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση των γε­νι­κών από­ψε­ων δη­μιουρ­γεί και συ­γκε­κρι­μέ­νες ανά­γκες, μέσα σ’ αυτή την ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή κοίτη εμ­φα­νί­ζο­νται ανα­λύ­σεις τόσο στο οι­κο­νο­μι­κό πεδίο με προ­τά­σεις σκλη­ρών «κρα­τι­κο­κα­πι­τα­λι­στι­κών» μο­ντέ­λων που απαι­τούν την «κα­τα­νό­η­ση» και τη «συμ­με­το­χή» των «από κάτω»  προ­κει­μέ­νου να επι­τευ­χθεί η «ανά­πτυ­ξη» όσο και στο γε­ω­πο­λι­τι­κό πεδίο όπου ο στό­χος της υπε­ρά­σπι­σης του «έθνους – κρά­τους» γί­νε­ται το πεδίο του αντα­γω­νι­σμού – συ­να­γω­νι­σμού με την ακρο­δε­ξιά. Όσο για το ΝΑΤΟ η «ρε­α­λι­στι­κή» απά­ντη­ση είναι αντι­κα­τά­στα­σή του από τη … Ρωσία. Απ’ αυτή τη σκο­πιά η αντι­πο­λί­τευ­ση στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στη­ρί­ζε­ται πάντα στο στοι­χείο της εν­δο­τι­κό­τη­τας και της εθε­λο­δου­λί­ας: οι­κο­νο­μι­κά «μνη­μό­νιο για πάντα» που «κα­τα­στρέ­φει την χώρα» και γε­ω­πο­λι­τι­κά, «χώρα αμυ­νό­με­νη» από τις επι­βου­λές πλή­θους εξω­τε­ρι­κών εχθρών, οψί­μως του κρά­τους της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας. Το γε­γο­νός ότι η εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη πα­νη­γυ­ρί­ζει τόσο με την από­φα­ση του Eurogroup για την «έξοδο από τα μνη­μό­νια» όσο και για τη «συμ­φω­νία των Πρε­σπών» μοιά­ζει να περνά απα­ρα­τή­ρη­το.

Στην πίσω όψη αυτού του «νο­μί­σμα­τος» που δίνει αυτό το πε­ριε­χό­με­νο στην εναλ­λα­κτι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, βρί­σκε­ται η αντι­στρο­φή της που λύνει όλα τα προ­βλή­μα­τα με τη δια­πί­στω­ση ότι η ανα­τρο­πή είναι απλά … αδύ­να­τη και τα «μέ­τω­πα» αχρεί­α­στα ή έστω εντε­λώς ρηχά και συ­γκυ­ρια­κά! Για το ΚΚΕ μά­λι­στα που με θρά­σος ακο­λού­θη­σε αυτή την πο­λι­τι­κή και στη φάση της ανό­δου του κι­νή­μα­τος και της κοι­νω­νι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης σε­χτά­ρο­ντας το, σή­με­ρα απλά … «δι­καιώ­νε­ται» (ο μαρ­ξι­σμός ως … αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νες προ­φη­τεί­ες).

Τέλος απέ­να­ντι στις δυ­σκο­λί­ες της πε­ριό­δου, στα χρό­νια της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει αρ­χί­σει να εμ­φα­νί­ζε­ται «δειλά» και «χα­μη­λό­φω­να» μια ακόμη, δια­φο­ρε­τι­κή προ­σέγ­γι­ση στους κόλ­πους της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς που δίνει άλλο πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο στην δια­πί­στω­ση της αδυ­να­μί­ας πα­ρέμ­βα­σης στο κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό και το­πο­θε­τεί­ται με όρους ανο­χής αν όχι κρι­τι­κής υπο­στή­ρι­ξης στην κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Πρό­κει­ται για την πλέον ητ­το­πα­θή αντι­με­τώ­πι­ση του πλέον αδύ­να­μου και με­τα­μο­ντέρ­νου ρε­φορ­μι­σμού (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) τον οποίο απο­δέ­χε­ται ως το μι­κρό­τε­ρο κακό. Όχι και πολύ αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή προ­σέγ­γι­ση…

Το πλαί­σιο της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης σή­με­ρα

Σή­με­ρα 3 χρό­νια από τις εκλο­γές που ανέ­δει­ξαν το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως τη μα­κρο­βιό­τε­ρη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση στη χώρα είναι φα­νε­ρό ότι η κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή που τον ανέ­δει­ξε έχει πάψει να υπάρ­χει, έχει κα­τα­κερ­μα­τι­στεί. Αντί­στοι­χα και η γραμ­μή «μνη­μό­νιο – αντι­μνη­μό­νιο» (η οποία υπο­σκε­λί­στη­κε από την «εθνι­κή» – ανα­πτυ­ξια­κή ρη­το­ρεία στην οποία ήδη ανα­φερ­θή­κα­με), έχει χάσει το τα­ξι­κό, ρι­ζο­σπα­στι­κό αρι­στε­ρό πε­ριε­χό­με­νό της καθώς δεν τί­θε­ται ζή­τη­μα άμε­σης κυ­βερ­νη­τι­κής εναλ­λα­κτι­κής απ’ τ’ αρι­στε­ρά αλλά ούτε και – ώρι­μου, εδώ και τώρα – μα­ζι­κού ανα­τρε­πτι­κού κοι­νω­νι­κού με­τώ­που με ηγε­μο­νία των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας και της αρι­στε­ράς.

Ωστό­σο η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία μοιά­ζει να «αντι­στέ­κε­ται» στην συ­στη­μα­τι­κή εθνι­κι­στι­κή ρη­το­ρεία (από τη δεξιά/ ακρο­δε­ξιά μα και από ση­μα­ντι­κό μέρος της αρι­στε­ράς) αλλά και την επι­θε­τι­κή εθνι­κι­στι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή και πα­ρα­μέ­νει προ­ση­λω­μέ­νη  στα «προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας», στο οι­κο­νο­μι­κό/ τα­ξι­κό πεδίο. Ιδιαί­τε­ρα ο κό­σμος της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας αρ­χί­ζει και βρί­σκει, δειλά (και συχνά με τα με­σο­στρώ­μα­τα ενα­ντί­ον τoυ) αλλά ελ­πι­δο­φό­ρα, ξανά το δρόμο της διεκ­δί­κη­σης. Χωρίς το κοι­νω­νι­κό «αντι­μνη­μο­νια­κό μέ­τω­πο» του πα­ρελ­θό­ντος που έθετε το ζή­τη­μα της συ­νο­λι­κής, πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, θέτει σή­με­ρα, εκ νέου επι­θε­τι­κά αι­τή­μα­τα τα οποία το «μνη­μό­νιο» κα­θι­στού­σε αδύ­να­τα ως επί μέ­ρους διεκ­δι­κή­σεις: προ­σλή­ψεις και λεφτά για Υγεία, Παι­δεία κ.λ.π. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις των ανα­πλη­ρω­τών συμ­βα­σιού­χων στην εκ­παί­δευ­ση την Άνοι­ξη καθώς και οι αγώ­νες, όλο το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα στα νο­σο­κο­μεία.

Το σύν­θη­μα που ται­ριά­ζει στις νέες συν­θή­κες είναι: «τα μνη­μό­νια τέ­λειω­σαν; Απαι­τού­με αυτά που δι­καιού­μα­στε – που μας ανή­κουν. Τώρα τα θέ­λου­με όλα»!

Αφορά στην ανά­γκη ανα­διά­τα­ξης του πο­λι­τι­κού σχε­δια­σμού της ρι­ζο­σπα­στι­κής και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς που μπο­ρεί να αντι­λη­φθεί ότι χρειά­ζε­ται να οι­κο­δο­μή­σει την πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση των σύγ­χρο­νων ανα­γκών του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. Με επι­λο­γές γε­νί­κευ­σης από τους ίδιους τους επί μέ­ρους αγώ­νες και τα αι­τή­μα­τά τους αλλά και εντε­λώς συ­γκε­κρι­μέ­να, ταυ­τό­χρο­να, ώστε να μην αφή­νο­νται πε­ρι­θώ­ρια «σχε­τι­κο­ποί­η­σης» και πο­λι­τι­κής/ εκλο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης των αι­τη­μά­των με άσφαι­ρους συμ­βο­λι­σμούς που δεν θί­γουν τη μνη­μο­νια­κή ανα­διάρ­θρω­ση, το νέο κοι­νω­νι­κό και τα­ξι­κό κα­θε­στώς, όπως επι­χει­ρεί να κάνει ο Τσί­πρας π.χ. με «κά­ποια», εφά­παξ συ­νή­θως, βο­ή­θεια στους συ­ντα­ξιού­χους, εν­δε­χο­μέ­νως «κά­ποια» αύ­ξη­ση στην χρη­μα­το­δό­τη­ση του κρά­τους πρό­νοιας, εν­δε­χο­μέ­νως «κά­ποιες» προ­σλή­ψεις, εν­δε­χο­μέ­νως «κά­ποια» αύ­ξη­ση στον κα­τώ­τε­ρο μισθό αλλά επι­θε­τι­κά με βάση τις ανά­γκες π.χ. κα­τώ­τα­τος μι­σθός 751 ευρώ για όλους και όλες ανε­ξάρ­τη­τα από την ηλι­κία κ.ο.κ. Έτσι προ­κύ­πτει ου­σια­στι­κά και το πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα της ανα­τρο­πής με σύγ­χρο­νους όρους κα­θο­ρι­ζό­με­νο από την από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα της ανα­δια­νο­μής πλού­του και ισχύ­ος απ’ τους «από πάνω» προς τους «από κάτω», απ’ το εγ­χώ­ριο με­γά­λο κε­φά­λαιο προς τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας, με τις συ­να­κό­λου­θες συ­νέ­πειες απέ­να­ντι στους δα­νει­στές (όπως είναι η παύση πλη­ρω­μών και η αμ­φι­σβή­τη­ση του χρέ­ους), απέ­να­ντι στα ευ­ρω­παϊ­κά διευ­θυ­ντή­ρια, απέ­να­ντι στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς ορ­γα­νι­σμούς, δια­μορ­φώ­νο­ντας τους όρους της σύ­γκρου­σης.

Η επι­μο­νή στο γε­νι­κό «αντι­μνη­μό­νιο» και η αδυ­να­μία αντι­με­τώ­πι­σης του σκλη­ρού διλ­λή­μα­τος «Τσί­πρας – Μη­τσο­τά­κης» μοιά­ζει να αγνο­εί ότι το μεί­ζον τμήμα (πο­λι­τι­κά και τα­ξι­κά) του κοι­νω­νι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου της ρι­ζο­σπα­στι­κής και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς επι­λέ­γει εκλο­γι­κά το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή την αποχή. Εκεί­να τα τμή­μα­τα της αρι­στε­ράς που ανα­ζη­τούν να ανα­πλη­ρώ­σουν αυτό το ακρο­α­τή­ριο απ’ τα με­σο­στρώ­μα­τα και απ’ τη «δεξιά δε­ξα­με­νή» αντι­με­τω­πί­ζουν την προ­ο­πτι­κή μια τρα­γω­δί­ας.

Διε­θνι­σμός, αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμός και σύγ­χρο­νος αντι­κα­πι­τα­λι­σμός

Η αλή­θεια είναι ότι στο υπό­βα­θρο των προ­βλη­μά­των της ρι­ζο­σπα­στι­κής και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς υπο­βό­σκει μια ση­μα­ντι­κή «ιδε­ο­λο­γι­κή» δια­φο­ρά που αφορά στην προ­τε­ραιό­τη­τα του «διε­θνι­σμού» ή αντί­στοι­χα του «αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμού». Αυτή η συ­ζή­τη­ση έρ­χε­ται από το πα­ρελ­θόν, εντού­τοις ανα­νε­ώ­νε­ται στην εποχή μας και είναι ανα­γκαίο να ορ­γα­νω­θεί με σο­βα­ρό­τη­τα και σύγ­χρο­νους όρους. Παρά ταύτα και σχη­μα­τι­κά, η δια­φο­ρά της προ­τε­ραιό­τη­τας του γε­ω­πο­λι­τι­κού πε­δί­ου της «πάλης των λαών» (αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμός) με την προ­τε­ραιό­τη­τα του εθνι­κού πε­δί­ου τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης (διε­θνι­σμός) προ­κύ­πτει έντο­να σε κάθε ση­μα­ντι­κό ζή­τη­μα της πε­ριό­δου. Στην πα­ρού­σα συ­γκυ­ρία η συμ­φω­νία για την «Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία» προ­κά­λε­σε την ανά­γκη να τεθεί η αντι­να­τοϊ­κή αιχμή ως απα­γό­ρευ­ση της ει­σό­δου της γει­το­νι­κής χώρας στο ΝΑΤΟ με την έμ­με­ση (;) ανα­φο­ρά στο κρα­τι­κό βέτο αφή­νο­ντας εξ αντι­κει­μέ­νου σε δεύ­τε­ρη μοίρα το αί­τη­μα για την έξοδο της Ελ­λά­δας απ΄αυτό και κυ­ρί­ως το μέ­τω­πο απέ­να­ντι στον εθνι­κι­σμό και την ακρο­δε­ξιά (βλέπε το άρθρο «Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας…»[i]). Όσο δε για την πε­ρί­φη­μη «έξοδο από τα μνη­μό­νια» και την από­φα­ση του Eurogroup απο­τε­λεί στοι­χείο αδυ­να­μί­ας ότι ανα­δει­κνύ­ε­ται η ανά­γκη να επι­στρα­τευ­τεί η αντι­μνη­μο­νια­κή προ­σέγ­γι­ση που είναι πια του­λά­χι­στον ανε­παρ­κής την ώρα που είναι ξε­κά­θα­ρο πως η συμ­φω­νία αυτή είναι καλή για τους «από πάνω», εφό­σον δη­μιουρ­γεί όρους για την (υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, βα­σι­κά του διε­θνούς πε­ρι­βάλ­λο­ντος) πτώση των επι­το­κί­ων των κρα­τι­κών ομο­λό­γων και κυ­ρί­ως του επι­χει­ρη­μα­τι­κού δα­νει­σμού και κακή για τους «από κάτω» απαι­τώ­ντας την μη ανα­τρο­πή των (1000 και πλέον) «με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων» που άλ­λα­ξαν το τα­ξι­κό πλαί­σιο του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού.

Είναι άμεσα ανα­γκαίο η ρι­ζο­σπα­στι­κή και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή αρι­στε­ρά να αντι­λη­φθεί τη «νέα φάση» και να δια­κρί­νει τις ευ­και­ρί­ες που πα­ρέ­χει η πο­λι­τι­κή ρευ­στό­τη­τα καθώς και οι σύγ­χρο­νοι όροι της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης που δια­μορ­φώ­νο­νται. Ασφα­λώς δεν ήταν δε­δο­μέ­νη η ήττα στην προη­γού­με­νη φάση (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ). Ανέ­δει­ξε τις αδυ­να­μί­ες της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς να υπερ­βεί τους επί μέ­ρους υπο­κει­με­νι­σμούς και να πε­τύ­χει την ανα­γκαία συ­γκέ­ντρω­ση δύ­να­μης που θα μπο­ρού­σε να δώσει μια δια­φο­ρε­τι­κή συ­νέ­χεια στην πάλη. Εντού­τοις η πε­ρί­ο­δος πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή, το σύ­στη­μα διε­θνώς και στη χώρα δε στα­θε­ρο­ποιεί­ται και ο στό­χος για τη συ­γκρό­τη­ση σύγ­χρο­νης, μα­ζι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς που θα διεκ­δι­κή­σει το κενό που αφή­νει  ο αδύ­να­μος και σε κρίση πο­λι­τι­κός ρε­φορ­μι­σμός ανα­δει­κνύ­ε­ται διαρ­κώς και σε κάθε ευ­και­ρία. Φυ­σι­κά σε κάθε δια­φο­ρε­τι­κή φάση τρο­πο­ποιεί­ται το πλαί­σιο της πο­λι­τι­κής πάλης και αυτό είναι ανα­γκαίο να γί­νε­ται κα­τα­νοη­τό. Σή­με­ρα η ματιά μας πρέ­πει να στρα­φεί στο μέλ­λον με έμ­φα­ση στην επα­να­στα­τι­κή, μαρ­ξι­στι­κή θε­ω­ρία δη­λα­δή με τη με­γα­λύ­τε­ρη προ­σή­λω­ση στην επι­στη­μο­νι­κή και διαρ­κώς ανα­νε­ω­νό­με­νη μέ­θο­δο που τόσο δια­στρέ­βλω­σε και ου­σια­στι­κά ακύ­ρω­σε ο στα­λι­νι­σμός.  Με εμπι­στο­σύ­νη στην κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση, με σαφή και δια­κη­ρυγ­μέ­νη την επι­και­ρό­τη­τα του Σο­σια­λι­σμού ως το πε­ριε­χό­με­νο του σύγ­χρο­νου αντι­κα­πι­τα­λι­σμού, με φι­λο­δο­ξία και στό­χευ­ση μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής πα­ρέμ­βα­σης στη βάση του ενιαί­ου με­τώ­που στο κί­νη­μα μα και στην πο­λι­τι­κή συ­γκέ­ντρω­ση της δύ­να­μης.

rproject.gr