Η πυρκαγιά, οι ευθύνες και η διαρκής υποκρισία

Τι άλλο να γράψει κανείς; Τι άλλο να πει; Τα ίδια επιχειρήματα λέμε κάθε καλοκαίρι για την ίδια ιστορία.

Οι πυρ­κα­γιές απο­τε­λούν μια χρό­νια μά­στι­γα τους μήνες του κα­λο­και­ριού μαζί με όλα τα συ­μπα­ρο­μαρ­τού­ντα πα­ρα­τρά­γου­δα. Αυτά των δη­μο­σιο­γρα­φι­κών κα­λύ­ψε­ων, των πο­λι­τι­κών εξαγ­γε­λιών και των κρα­τι­κών ελ­λεί­ψε­ων. Το μόνο πραγ­μα­τι­κό σε όλο αυτό είναι το αν­θρώ­πι­νο δράμα και η ανυ­πο­λό­γι­στη οι­κο­λο­γι­κή κα­τα­στρο­φή.

Νικόλας Κολυτάς

Οι φω­τιές στην Κι­νέ­τα και στην Πε­ντέ­λη είναι πραγ­μα­τι­κά τε­ρά­στιες. Ολό­κλη­ρη η Ατ­τι­κή κη­ρύ­χθη­κε σε κα­τά­στα­ση εκτά­κτου ανά­γκης, δε­κά­δες σπί­τια κά­η­καν, άν­θρω­ποι εγκλω­βί­στη­καν, ολό­κλη­ρες πε­ριο­χές απει­λή­θη­καν με κα­τα­στρο­φή, παι­δι­κές κα­τα­σκη­νώ­σεις  εκ­κε­νώ­θη­καν, ενώ το ρεύμα έχει κοπεί σε με­γά­λο κομ­μά­τι της Ατ­τι­κής. Στά­χτη και κα­πνός έχουν κάνει ανυ­πό­φο­ρη την ατμό­σφαι­ρα στο λε­κα­νο­πέ­διο και οι άνε­μοι συ­νε­χί­ζουν να λυσ­σο­μα­νούν ξε­περ­νώ­ντας τα 7 μπο­φόρ. Όλα αυτά τη Δευ­τέ­ρα 23/7, μια ημέρα όπου σύμ­φω­να με τις προ­βλέ­ψεις των με­τε­ω­ρο­λό­γων θα ήταν μία από τις πιο καυ­τές του κα­λο­και­ριού. Σύμ­φω­να με τις προ­βλέ­ψεις κάθε υπο­ψια­σμέ­νου θα ήταν και υπο­ψή­φια ημέρα για πυρ­κα­γιά.

Είναι πραγ­μα­τι­κά προ­κλη­τι­κό το όλο μο­τί­βο και το σε­νά­ριο γνω­στό. Η κυ­βέρ­νη­ση αφή­νει υπό­νοιες για εμπρη­σμούς ρί­χνο­ντας την ευ­θύ­νη σε υπό­γειους αντι­κυ­βερ­νη­τι­κούς κύ­κλους. Η αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση κραυ­γά­ζει σε φι­λι­κά δια­κεί­με­να μέσα για το ανέ­τοι­μο του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού. Τα δη­μο­σιο­γρα­φι­κά επι­τε­λεία ανά­λο­γα με το αφε­ντι­κό τους είτε εξαί­ρουν την ηρω­ι­κή προ­σπά­θεια του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού, είτε με­γα­λο­ποιούν την κα­τα­στρο­φή και προ­κα­λούν πα­νι­κό. Ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα απο­μύ­ζη­σης πο­λι­τι­κής υπε­ρα­ξί­ας στή­νε­ται κάθε χρόνο πάνω σε κα­μέ­να σπί­τια, δέ­ντρα, ζώα, ακόμη και αν­θρώ­πους. Πρό­κει­ται για ένα κα­κο­στη­μέ­νο θέ­α­τρο με τους ίδιους άχα­ρους πρω­τα­γω­νι­στές είτε είναι πρά­σι­νοι, είτε μπλε, είτε ροζ.

Όμως η απο­ρία είναι η εξής: Όλοι αυτοί μαζί δεν ψή­φι­σαν τα μνη­μό­νια; Όλοι αυτοί μαζί δεν είναι οι πο­λι­τι­κοί εκ­πρό­σω­ποι των ερ­γο­λά­βων που κερ­δο­φο­ρούν πάνω στα κα­μέ­να; Όλοι αυτοί μαζί δεν έχουν αφή­σει το πυ­ρο­σβε­στι­κό σώμα ελ­λι­πές και αβο­ή­θη­το την ώρα που δί­νο­νται υπέ­ρο­γκα ποσά σε όπλα; Με βάση την τε­λευ­ταία έκ­θε­ση του ΝΑΤΟ, η Ελ­λά­δα είναι η χώρα που ξο­δεύ­ει το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό του ΑΕΠ (2,36%) μετά τις ΗΠΑ σε οπλι­κά συ­στή­μα­τα. Είναι δη­λα­δή η δεύ­τε­ρη χώρα σε δα­πά­νες για όπλα μέσα στο ΝΑΤΟ ξο­δεύ­ο­ντας 4,2 δις ευρώ(!) ενώ για την ανα­βάθ­μι­ση των κι­νη­τή­ρων των 12 πυ­ρο­σβε­στι­κών κα­να­ντέρ έδωσε μόλις 11 εκα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια. Αυτός είναι και ο λόγος που για μια ακόμη φορά έκανε έκ­κλη­ση πυ­ρο­σβε­στι­κής βο­ή­θειας από τους «εταί­ρους». Την ώρα που τα νο­σο­κο­μεία υπο­λει­τουρ­γούν και δεν έχουν ούτε γάζες, την ώρα που τα σχο­λεία πα­γώ­νουν από την έλ­λει­ψη θέρ­μαν­σης το χει­μώ­να, την ώρα που ολό­κλη­ρες πε­ριο­χές όπως η Μάν­δρα πνί­γο­νται από πλημ­μύ­ρες, την ώρα που οι φω­τιές κάθε κα­λο­καί­ρι καίνε τε­ρά­στιες δα­σι­κές εκτά­σεις, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ βρί­σκει λεφτά για την ανα­βάθ­μι­ση των F16 ή την αγορά φρε­γα­τών, αλλά δε βρί­σκει για άλ­λους κοι­νω­νι­κούς το­μείς ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας.

Μάλ­λον η εξυ­πη­ρέ­τη­ση των ιμπε­ρια­λι­στι­κών συμ­φε­ρό­ντων στη νο­τιο­α­να­το­λι­κή Με­σό­γειο είναι ση­μα­ντι­κό­τε­ρη από τις κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές και την πρό­λη­ψη, ακόμη κι αν η έλ­λει­ψη των τε­λευ­ταί­ων μπο­ρεί να έχει ανυ­πο­λό­γι­στες συ­νέ­πειες για την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία. Αυτό το ξε­διά­ντρο­πο κο­ροϊ­δι­λί­κι πρέ­πει να στα­μα­τή­σει να τρώ­γε­ται αμά­ση­το. Την επό­με­νη φορά που θα βά­λουν τον κόσμο να τρέ­χει για την «ελ­λη­νι­κό­τη­τα της Μα­κε­δο­νί­ας», ή «για την Τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα», ή «για την εγκλη­μα­τι­κή με­τα­νά­στευ­ση», αυτός θα πρέ­πει να σκε­φτεί πόσο εγκλη­μα­τι­κή είναι η απά­θεια του αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος απέ­να­ντι στη φωτιά που απει­λεί να τον κάψει. Είτε κυ­ριο­λε­κτι­κά κάθε κα­λο­καί­ρι, είτε με­τα­φο­ρι­κά όλο τον υπό­λοι­πο χρόνο. Δεν πρό­κει­ται πια για λαϊ­κι­σμό. Πρό­κει­ται για μια ωμή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Όσοι δε δι­στά­ζουν να κά­νουν μι­κρο­πο­λι­τι­κή πάνω στον πόνο και τις κα­τα­στρο­φές που με ευ­θύ­νη τους προ­κλή­θη­καν, τότε δεν είναι απο­τυ­χη­μέ­νοι πο­λι­τι­κά, είναι πο­λι­τι­κοί εγκλη­μα­τί­ες.

Όμως μέσα στην από­λυ­τη κα­τα­στρο­φή οφεί­λου­με να δούμε ποιοι πα­λεύ­ουν πραγ­μα­τι­κά με τις φλό­γες και όχι μέσα από γρα­φεία τύπου και τη­λε­ο­πτι­κά πάνελ. Κάθε φορά που στή­νε­ται το ίδιο αντιαι­σθη­τι­κό και υπο­κρι­τι­κό επι­κοι­νω­νια­κό τσίρ­κο πάνω σε απο­κα­ΐ­δια και κα­τα­στρο­φές, οφεί­λει να ανα­ρω­τη­θεί ο κα­θέ­νας για το πόσο απα­ραί­τη­τος είναι ο δη­μό­σιος το­μέ­ας και οι άν­θρω­ποί του. Το πυ­ρο­σβε­στι­κό σώμα κάθε κα­λο­καί­ρι δεν τα βάζει μόνο με τη φωτιά αλλά με τις ανε­πάρ­κειες και την υπο­βάθ­μι­ση με τις οποί­ες το έχει φορ­τώ­σει ένα ολό­κλη­ρο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Όσοι, λοι­πόν, απο­θε­ώ­νουν την ιδιω­τι­κή πρω­το­βου­λία και συ­κο­φα­ντούν συ­στη­μα­τι­κά το δη­μό­σιο τομέα, το μόνο που μπο­ρούν να κά­νουν είναι να σω­πά­σουν. Γιατί οι φω­τιές στην Κι­νέ­τα, στην Πε­ντέ­λη και αλλού είναι πραγ­μα­τι­κά τρο­μα­χτι­κές. Τόσο τρο­μα­κτι­κές που μια μά­νι­κα ίσως να μην αρκεί…

rproject.gr