Οι θεομηνίες, οι πολιτικοί, οι ευθύνες

Οι θεομηνίες, οι πολιτικοί, οι ευθύνες

Δεν του πρέπει, κανενός ανθρώπου, τέτοιο φριχτό τέλος, δεν γεννήθηκε για να νιώσει, να βιώσει, στιγμές μόνο πριν ξεψυχήσει, τον τρόμο του αφύσικου [κι ας οφείλεται σε φυσικές αιτίες] θανάτου· είναι οδυνηρό πέρα για πέρα – για όλους μας. Φαντάζομαι τον πανικό όλων απέναντι στη μανία της πυρκαγιάς – αλλά καλύτερα να μη φανταστούμε τίποτα· να θρηνήσουμε [όποιος μπορεί] και να σιωπήσουμε θα ήταν το καλύτερο.

Γιώργος Σταματόπουλος

Υπάρχουν όμως θέματα που πρέπει να θιγούν και που ξεχνιούνται μετά τις επαναλαμβανόμενες τραγωδίες. Υπάρχουν ευθύνες, πέρα από τον βουλιμικό-παρασιτικό καταναλωτισμό και την καλοπέραση που δέρνει τις κοινωνίες [κι έτσι συμφωνούν, σε αγαστή συνεργασία με κρατικές υπηρεσίες, να παρανομήσουν χτίζοντας εκεί που δεν πρέπει].

Παρ’ όλες τις παρανομίες υπάρχουν κρατικά σχέδια για την αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων, εννοώ έπρεπε να υπάρχουν σχέδια [οργάνωση, τεχνικά έργα, πρόβλεψη, απομάκρυνση κατοίκων…]. Αυτά τα σχέδια -που οι κυβερνώντες, όχι μόνο αυτοί, αλλά όλοι των τελευταίων δεκαετιών, λένε ότι υπάρχουν- ουδέποτε εφαρμόστηκαν, ουδέποτε οι υπεύθυνοι φρόντισαν να εποπτεύσουν την εφαρμογή τους.

Κάποια στιγμή οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν· κάποιοι φέρουν αυτές τις ευθύνες, κάποιοι έχουν επωμιστεί την ασφάλεια των πολιτών, είτε ζουν σε αστικές, είτε σε ημιαστικές, είτε σε ορεινές περιοχές.

Δεν είναι στιγμές για άμεση απόδοση ευθυνών αλλά δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη δήλωση του πρώτου υπεύθυνου, του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Νίκου Τόσκα, αργά το βράδυ της μαύρης Δευτέρας: «Ο κρατικός μηχανισμός αντέδρασε πάρα πολύ έγκαιρα και αποτελεσματικά» [τα πλάγια δικά μας].

Προφανώς δεν ξέρει τι λέει ή δεν ήξερε πού βρίσκεται ο άνθρωπος. Ο κόσμος καιγόταν [εικόνες βιβλικής καταστροφής στις οθόνες] κι εκείνος μίλαγε για αποτελεσματικότητα, δεν καταλάβαινε τίποτα από την εξελισσόμενη τραγωδία, δεν είχε συνειδητοποιήσει (;) τη φρίκη. Προφανώς έχει κάποιο πρόβλημα ο κύριος υπουργός αυτός.

Πρέπει να αρχίσουν να σοβαρεύουν οι Ελληνες πολιτικοί [μπας και σοβαρευτούμε κι εμείς ως κοινωνία]. Ολα τα άλλα φαντάζουν ψεύτικα και σκοπούν στις εντυπώσεις: μεσίστια σημαία στη Βουλή, τριήμερο πένθος, επιτελικές συσκέψεις, εισαγγελική έρευνα – όλα αυτά καλά είναι αλλά καθόλου δεν αρκούν, μα καθόλου.

Ας δοθεί βάρος, ειλικρινές και ουσιαστικό, στους συγγενείς των θυμάτων. Η ελληνική κοινωνία πάντα αποδεικνύει την αρετή της αλληλεγγύης και της ψυχολογικής στήριξης – σε κρίσιμες στιγμές σαν ετούτες δεν λογαριάζει το υστέρημά της, ό,τι δύναται το προσφέρει.

Πριν από την αλληλεγγύη προέχει η κρατική και αυτοδιοικητική σοβαρότητα. Τους χειμώνες πνιγόμαστε από τις πλημμύρες και τα καλοκαίρια κατασπαρασσόμαστε από τις πυρκαγιές μέσα σε αστικές ή ημιαστικές [το ίδιο είναι] περιοχές – είναι σχεδόν ασύλληπτο να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μια «πολιτισμένη», ευρωπαϊκή χώρα, ακριβώς διότι οι Ελληνες πολιτικοί δεν είναι σοβαροί, δεν πιστεύουν στους θεσμούς και αγνοούν μακρόπνοα σχέδια για τη βελτίωση της ζωής των κατοίκων της χώρας, για την ασφάλειά τους.

Οπου αυτό είναι δυνατό φυσικά – τίποτε δεν μπορεί να συγκρατήσει ένα ξέσπασμα της φύσης ειδικά όταν η τελευταία μολύνεται-βιάζεται καθημερινά· σε όλον τον πλανήτη εννοείται και όχι μόνο στην ταλαίπωρη Ελλάδα. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

efsyn.gr