Το κενό και οι νέοι στα ξένα

Το κενό και οι νέοι στα ξένα

  • |

Οι νέοι, που σχεδόν εκδιώχτηκαν από τη χώρα και αναζήτησαν αλλού σπουδές ανώτερες και εργασία, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να επιστρέψουν στα πάτρια. Πληροφορούνται τι συμβαίνει εδώ και ανατριχιάζουν.

Αυτή είναι η πατρίδα; Και να ήταν αυτή η μόνη ερώτηση που απευθύνουν σε εαυτούς και οικείους. Είναι δυνατόν να είναι αυτή η χώρα που υπερηφανεύεται ότι ανήκει σε μία μεγάλη ένωση και άρα νιώθουν ασφαλείς οι κάτοικοί της ότι ευημερούν τάχα και λοιπά;

Γιώργος Σταματόπουλος

Ποιος τολμά να ισχυριστεί τέτοια πράγματα; Θα αρχίσουν να γελούν μαζί του, μάλλον να εκνευρίζονται -όχι πια τόσος εμπαιγμός. Και όμως υπάρχουν πολλοί που ελπίζουν ότι τα πράγματα στην Ελλάδα θα αλλάξουν. Παρότι «βγήκαμε» από τα μνημόνια, το τέλμα δεν αποξηραίνεται. Λίγη υπομονή, θα σωθούν οι συνταξούλες κι έτσι δεν θα περιμένουμε χιονοπτώσεις για να δούμε μέρες λευκές.

Λέγαμε όμως για τους νέους, που προσανατολίζονται στο να εργαστούν και άρα να διαμείνουν εκτός Ελλάδας. Δεν είναι αστείες αυτές οι καταστάσεις. Πονάνε τα παιδιά και ας μη το δείχνουν· τους λείπει η πανέμορφη κατά τα άλλα Ελλάδα, με τίποτε, λένε, δεν μπορεί να συγκριθεί ο χώρος της. Ελα που δεν αρκεί η τοπογεωγραφία και οι ατέρμονες λιακάδες της, οι παραλίες, τα νησιά και το όλον ανάγλυφό της.

Εδώ που τα λέμε, και όσοι είμαστε εγκλωβισμένοι στη χώρα Ελλάδα τι απολαμβάνουμε; Αστεία λέμε. Ούτε την Ακρόπολη δεν είμαστε σε θέση να σεβαστούμε -την έχουμε εκεί και ούτε καν την κοιτάμε, τη συνηθίσαμε, την ξεχάσαμε, ίσως γιατί ποτέ δεν τη βάλαμε μέσα μας, δεν την αγγίξαμε, δεν την ερωτευτήκαμε, δεν την «καταλάβαμε».

Λείπει και η γλώσσα στους νέους, εννοείται η ελληνική και όχι η δυνατότητα να μιλάνε· αυτό γίνεται [η ομιλία] σε οποιαδήποτε γλώσσα, δεν εκφράζονται στη μητρική τους γλώσσα τα παιδιά, δεν λένε ελληνικά τον πόνο τους. Αλλού διοχετεύουν τις επιστημονικές τους δυνατότητες και δυστυχώς αλλού αφιερώνουν τις αστείρευτες ερωτικές δυνάμεις που χαρακτηρίζουν και δονούν τους νέους.

Αυτό το αλλού δεν είναι τίποτα άλλο παρά το κενό που υπάρχει στην Ελλάδα, τόσο στην πολιτική-οικονομία όσο και στον πολιτισμό-παιδεία. Με πεντακόσιες χιλιάδες νέους στο εξωτερικό δεν ντρέπονται οι Ελληνες πολιτικοί όλων των αποχρώσεων [γιατί όλες οι αποχρώσεις είναι υπεύθυνες γι’ αυτό το έγκλημα], δεν ντρέπονται λοιπόν να ζητούν την ψήφο από τους πολίτες; Και τι να κάνουν οι τελευταίοι; Ελα ντε.

Και τι έγινε, ίσως πουν πολλοί, οι αποστάσεις έχουν μηδενιστεί· ναι, έχουν μηδενιστεί όμως και τα εισοδήματα των γονιών, των φίλων, συγγενών και λοιπών, όσων έχουν στενές σχέσεις με τους εκδιωχθέντες. Κρύα και ανυπόφορη λέξη η εκδίωξη, θυμίζει ανικανότητα της πολιτείας και [εθνική] καταστροφή -απίσχνανση οπωσδήποτε. Ποιο είναι το μέλλον μιας τέτοιας χώρας; Κατ’ αρχάς έχει μέλλον μια τέτοια χώρα, που διώχνει τα παιδιά της, που γηράσκει, που δεν αναγεννάται, που δεν παιδεύεται, που οι κάτοικοί της απορούν [και «απορούν»];

efsyn.gr/