Η ιδεολογία και η πραγματικότητα

Η ιδεολογία και η πραγματικότητα

  • |

Zητήθηκε κάποτε από έναν δημοσιογράφο, δεκαετίες πίσω, να γράψει για τη ζωή των οικοδόμων -πόσο υπέφεραν, για την ανεργία που μάστιζε τον κλάδο τους και λοιπά [επικολυρικά κυρίως -το μυστρί ήταν σύμβολο κάποτε της τιμιότητας και της αντίστασης στην κοινωνική αδικία]. Ηθελαν οι εκδότες να αναδείξουν αυτά τα σύμβολα και πόσο άδικη ήταν η τότε κυβέρνηση, δεν έχει σημασία ποια, πότε.

Γιώργος Σταματόπουλος

Πήγε ο έντιμος δημοσιογράφος πολύ κοντά στους οικοδόμους. Τι κοντά, έγινε ο ίδιος οικοδόμος. Ζαλώθηκε τα σύνεργα και κάθε μέρα στην Ομόνοια ψάχνοντας μεροκάματο.

Νευρώδης και μυώδης και νέος όπως ήταν, έγινε περιζήτητος. Κάθε πρωί λοιπόν στις σκαλωσιές. Μήνες κράτησε αυτή η αλλαγή επαγγέλματος. Σ’ αυτό το διάστημα συνήψε σχέσεις με πολλούς απ’ αυτούς, νέους κυρίως οικογενειάρχες. Πήγαινε στα σπίτια τους, συνέτρωγαν σε μικρές ταβέρνες, τον καλούσαν σε κοινωνικές εκδηλώσεις [γάμους, βαφτίσια, κηδείες].

Είδε κι άκουσε πολλά και προφανώς έμαθε πολλά. Μετά έξι μήνες ή έναν χρόνο άρχισε να δημοσιεύει τα πορίσματα της εμπειρίας του. Πολλοί περίμεναν με αγωνία τα δημοσιεύματα – ρεπορτάζ ζεστό και άμεσο. Η συμπαθής τάξη θα εμφανιζόταν για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό χωρίς φιοριτούρες και χωρίς την κρατική προπαγάνδα που τους παρουσίαζε σαν τους κυριότερους υποκινητές των διαδηλώσεων, σαν εχθρούς της πολιτείας.

Πάγωσαν οι πρώτοι αναγνώστες. Αυτά που διάβαζαν δεν είχαν καμία σχέση με ό,τι [νόμιζαν ότι] ήξεραν για την τάξη των οικοδόμων. Ποια ανοιχτή καρδιά και μπέσα, ποια εργατικότητα και τιμιότητα, ποια θαλπωρή στις οικογένειες. Ολα αυτά, έλεγε το ρεπορτάζ, ήσαν ανύπαρκτα.

Αντιθέτως παρουσιαζόταν η καθημερινότητα, όπως τη βίωσε ο δημοσιογράφος. Πατέρας-αφέντης στο σπίτι ο άντρας, η γυναίκα μόνο για τις δουλειές του σπιτιού και μούγκα όταν μιλάει το «αφεντικό», σεξιστική και προσβλητική συμπεριφορά του άντρα προς τη γυναίκα, καμία έγνοια για διάβασμα και πολιτισμό, αγωνιώδεις προσπάθειες να υποβλέψει ο ένας τον άλλο, χάριν μικροσυμφερόντων, ρουφιανιές και το κακό συναπάντημα.

Οι συμπαθείς οικοδόμοι ήσαν άνθρωποι με αδυναμίες και ελαττώματα, φτηνοί και «κακοί» όπως οι περισσότεροι άνθρωποι -καμία ιδεολογία, κανένα ηθικό ανάστημα, καμιά αλληλεγγύη προς τον πάσχοντα.

Μία «κλειστή» συντεχνία, που διεφύλασσε ως κόρην οφθαλμού τα μικρά συμφέροντα των μελών της και πέραν τούτου μηδέν [εις το πηλίκο].

Και τι δεν άκουσε ο δημοσιογράφος -ως συνήθως: ήταν πράκτορας, προβοκάτορας, εχθρός των λαϊκών τάξεων, πουλημένος, τομάρι, τα γνωστά.

Αυτός όμως απτόητος. Πίστευε στην αλήθεια που είδε και δεν τρόμαζε από απειλές και ύβρεις. Είχε βέβαια συμπαραστάτη τον εκδότη του.

Αλλα τι μας λένε οι «ιδεολόγοι» και άλλη η πραγματικότητα -αυτό είναι το ηθικό συμπέρασμα και καλό θα ήταν να το έχουμε υπόψη στις καθημερινές επαφές με όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Ηθελε σθένος να γράψει κανείς με γυμνό τρόπο [αληθινό] για ένα συμπαθές τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Προφανώς και υπήρχαν λαμπρές εξαιρέσεις, το γενικό κλίμα όμως ήταν αυτό που καταγραφόταν στις σελίδες της εφημερίδας.

Θυμήθηκα την ιστορία, που μου έχει αφηγηθεί φίλος εκδότης [βιβλίων], εξ αφορμής του αιφνίδιου θανάτου του Γιώργου Σκούρτη.

Ετσι ήταν στα γραπτά του: αμείλικτος απέναντι σε όλους, όταν έβλεπε ότι ήσαν ψεύτικοι και υποκριτές. Τον ενδιέφερε μόνο η αλήθεια των ανθρώπων.

efsyn.gr