Η ευθύνη αυτών που αποφασίζουν

Η ευθύνη αυτών που αποφασίζουν

  • |

Ας ομολογήσουν [αλλά πρώτα πρέπει να οπλιστούν με παρρησία] οι Ελληνες πολιτικοί του εικοστού πρώτου αιώνα ότι εκείνο που πρωτίστως τους ενδιαφέρει δεν είναι το μέλλον της χώρας, αλλά το μέλλον του εαυτού των, του περίγυρου ακόμη [συγγενείς, φίλοι, λοιποί παρατρεχάμενοι]. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές προσεγγίσεις σε ένα εθνικό, όπως το αποκαλούν, θέμα, χωρίς μάλιστα να έχουν φροντίσει να ενημερώσουν έγκαιρα και με ιστορική ακρίβεια τον ελληνικό λαό.

Γιώργος Σταματόπουλος

Η παιδεία, ως γνωστόν, περί άλλα τυρβάζει, η επίσημη παιδεία, μην παρεξηγιόμαστε. Από ό,τι εκστομίζεται στην τηλοψία από πολλούς πολιτικούς, διαφαίνεται μία λειψή γνώση του θέματος των βόρειων γειτόνων· τα επιχειρήματα δεν πείθουν, ειδικά από όσους αρνούνται τη συμφωνία των Πρεσπών. Πρέπει να αποδείξουν ότι οι ίδιοι έχουν πράγματι ελληνική παιδεία και συνείδηση, ότι γνωρίζουν τους αείχρονους ελληνικούς τρόπους· ας αφήσουν κατά μέρος τη γλώσσα και τη θρησκεία.

Θα πει κανείς εάν αυτά, γλώσσα δηλαδή και θρησκεία, δεν μας συνδέουν κάπως με τους αρχαίους, τι τέλος πάντων μας συνδέει; Τι θα λέγαμε για τη μουσική, παρά το ότι έχουν χαθεί τα ιστορικά της αποτυπώματα; Τα τραγούδια; Οι χοροί; Εννοώ, όχι τι θα λέγαμε εμείς, ο λαός, αλλά τι θα έλεγαν [τι λένε, επιτέλους] οι πολιτικοί, οι αντιπρόσωποι των συμφερόντων μας στο Κοινοβούλιο. Τι μας συνέχει;

Υπάρχει κάτι που μας συνέχει; Αυτά φαίνονται χωρίς ενδιαφέρον για τους αντιπροσώπους προκειμένου να καταλάβουν τη εξουσία. Εντάξει, να την καταλάβουν. Μετά τι την κάνουν; Εκτός βέβαια από το να βολέψουν τον περίγυρο που είπαμε, χρειάζεται να διαθέτουν μια προοπτική για την ευημερία της χώρας, απαιτείται να έχουν τις αισθήσεις τους σε επιφυλακή μπροστά στα διεθνή κελεύσματα, στις νέες συνθήκες που οι λαοί [οι κυβερνήσεις τους] διαμορφώνουν.

Τα ελληνικά αυτιά και μάτια οφείλουν να γίνουν και ευρωπαϊκά και παγκόσμια -δεν είναι παίξε – γέλασε να υπάρχει ένας λαός σήμερα, στα νέα διεθνή γεωπολιτικά δεδομένα που αναφύονται από τη μια μέρα στην άλλη. Ωστε απαιτείται μια ενιαία [όσο αυτό είναι δυνατό] εθνική χάραξη πολιτικής, που να παίρνει υπόψη τα νέα αυτά δεδομένα και να μη βγαίνει ο καθένας στο κοινοβούλιο και να διαλαλεί το πατριωτικό του τάχα φρόνημα και πόσο έτοιμος είναι να πάει να πολεμήσει για το δίκαιο της χώρας του. Αλήθεια: θα πάει; Και πόσοι από αυτούς είναι έτοιμοι και διατεθειμένοι να πάνε να πολεμήσουν;

Ενδιαφέρον θα είχε να είχαμε αποφασίσει ότι υπάρχει ένα ελληνόμετρο -να βλέπαμε το μέγεθος και τις ικανότητες του καθενός από αυτούς που μας βομβαρδίζουν με τη μαχητικότητά τους και την ελληνολατρία τους, με τα επικολυρικά τους ξεσπάσματα [κραυγές]. Ο λαός θέλει να ακούσει σοβαρούς ανθρώπους, ακριβούς ιστορικούς και όχι φερέφωνα των κομμάτων τους. Οσο να ’ναι, μια αντικειμενικότητα υπάρχει, όπως υπάρχει το διεθνές δίκαιο, όσο κι αν το τελευταίο καταπατάται από εκείνους που μπορούν να το καταπατήσουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε εκείνους που δεν μπορούν [και οι τελευταίοι, αν μπορούσαν, θα το καταπατούσαν]. Η ευθύνη είναι δημοκρατική έννοια και υποχρέωση -κανείς δεν πρέπει να κρύβεται στα δύσκολα.

efsyn.gr