Για τη χυδαιότητα της φυλλάδας «Μακελειό»

Για τη χυδαιότητα της φυλλάδας «Μακελειό»

Γιώργος Σταματόπουλος

Γνωρίζω αρκετούς με την εξής πολιτική διαδρομή, απλή όσο και αδιανόητη: Στη Μεταπολίτευση ψήφισαν Δεξιά, αλλά με την εμφάνιση του σοσιαλισμού στη χώρα μετέστρεψαν και ακολούθησαν τον «χαρισματικό» ηγέτη του.

Στη συνέχεια «εκσυγχρονίστηκαν» με τον κ. Σημίτη και αμέσως μετά με τον υιό Παπανδρέου. Οταν όλα έγιναν μπάχαλο, δοκίμασαν τον νεαρό Τσίπρα, ας συγκυβερνούσε με έναν ακροδεξιό -αυτό το κατάπιναν προκειμένου να δουν μία φορά στη ζωή τους ποια είναι αυτή η περιβόητη Αριστερά [και το ήθος της], που ουδέποτε είχε κυβερνήσει και ήταν μια καταπληκτική ευκαιρία να τη δοκιμάσουν.

Γιώργος Σταματόπουλος

Το περασμένο καλοκαίρι, πέρασα αρκετές μέρες μαζί τους και κάπως αργά -διότι μου το έκρυβαν- διαπίστωσα ότι όλοι τους διάβαζαν την εφημερίδα που ακόμη και ο τίτλος της τρομάζει: Μακελειό. Ναι, όλοι αυτοί οι «δημοκράτες» είχαν καταλήξει να πληροφορούνται από αυτή την επικίνδυνη για τον τόπο και τον πολιτισμό γενικότερα φυλλάδα. Μετά το ξάφνιασμά μου [και την οργή μου] προσπάθησα να τους συνεφέρω, να ψελλίσω τουλάχιστον ότι είχαν πάρει στραβό και ολισθηρό δρόμο, τόσο για τους εαυτούς τους όσο και για τη δημοκρατία.

Ε, λοιπόν, ήσαν ανένδοτοι. «Τους δοκιμάσαμε όλους -και την περίφημη Αριστερά σου· όλοι ίδιοι είναι». Ο,τι και να επιχείρησα, στάθηκε αδύνατο να τους μεταπείσει. Επαψα βεβαίως να συναγελάζομαι με τους περισσότερους -αλλά αυτό δεν είναι λύση, είναι αδυναμία [της Αριστεράς και των νέων κινημάτων· και των ιδεών].

Αποδέχεται η Αριστερά τις ευθύνες της γι’ αυτήν την κατάντια; Ομολογούν τη [συν]ενοχή τους γι’ αυτόν τον εκφυλισμό πολιτικά κόμματα και δημοσιογραφικές ενώσεις; Η ελευθερία της έκφρασης είναι βεβαίως, πάντα, το μεγαλύτερο αγαθό στην επικοινωνία και τη δημοκρατία. Το θέμα είναι τι σημαίνει έκφραση και τι σημαίνει ελευθερία [τι σημαίνει αυτολογοκρισία και τι σημαίνει, διάολε, μέτρο· μέτρον, το αρχαίο, εάν θυμάται κανείς, εάν ένιωσε κάτι γι’ αυτό κανείς κάποτε].

Η εμφάνιση τέτοιων φυλλάδων δεν είναι αυτή που οδηγεί τις κοινωνίες σε ξεπεσμό· αντίθετα, φαίνεται ότι είναι αποτέλεσμα του ξεπεσμού της κοινωνίας [της πολιτικής ιδιαίτερα]. Και όποιον πάρει ο χάρος, αφού δεν υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία δυνάμεις ικανές να αμυνθούν σε αυτήν την επέλαση της χυδαιότητας [που είναι φασισμός, σκέτος, παρακαλώ].

Οι δημοσιογράφοι, πλην εξαιρέσεων, φαίνεται να αδιαφορούμε για την ταπεινωτική για τη δημοσιογραφία αυτή εξέλιξη· λίγο ώς πολύ, πολλοί είμαστε αυτοί που «κιτρινίζουμε», αδιαφορώντας για τα βασικά του καταστατικού της ένωσής μας [της δημοσιογραφικής, για όποιον θυμάται ακόμη τον ρόλο, παιδαγωγικό και αντιστασιακό, εκείνου που αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται ακόμη δημοσιογράφος].

Δεν έχουμε καλά ψαχτεί μέσα μας, αρνιόμαστε να δεχτούμε τι κουβαλάμε στο μυαλουδάκι μας. Κρυβόμαστε πίσω από αερολογίες [πίστη, εθνικότητα, παράδοση, ιδεολογίες, κομματισμούς] και εύκολα παραδινόμαστε στην ευκολία του μηδενισμού και ενός γενικότερου αρνητισμού, στάσεων ζωής δηλαδή, που υποτίθεται ότι αμφισβητούν την πολιτική κοινότητα. Εντάξει, αλλά πού οδηγεί αυτή η στάση και συμπεριφορά; Πού οδήγησε ο χιτλερισμός ως «εθνική ιδεολογία»; Ποιος κάθεται να σκεφτεί επάνω σε αυτά τα τραγικά; Εμείς τη «δυσφορία» μας να δείξουμε και ας καεί ο κόσμος -και ας καούμε κι εμείς και τα παιδιά μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο;

.efsyn.gr