Η αισιοδοξία των κυβερνητικών στελεχών

Η αισιοδοξία των κυβερνητικών στελεχών

  • |

Είναι να απορεί κανείς με τη σιγουριά που διέπει τα κυβερνητικά στελέχη ότι στις εθνικές εκλογές θα ανατραπούν όλα τα προγνωστικά και ότι οι δημοσκοπήσεις [οι δημοσκόποι] θα γελοιοποιηθούν ακόμη μία φορά. Λες, δεν μπορεί, έτσι λένε διότι δεν έχουν τι άλλο να πουν, τονώνουν το ηθικό τους και θέλουν να επηρεάσουν τον συνομιλητή τους.

Ομως όχι, το πιστεύουν λέγοντάς το, παρότι δεν έχουν και πολλά να πουν για μείζον κοινωνικό έργο· ισχυρίζονται ότι εάν ήσαν οι προηγούμενοι στα πράγματα θα είχαμε πάρει μεγάλο κατήφορο, αφού δεν θα έλεγαν «όχι» σε καμία εντολή των θεσμών.

Γιώργος Σταματόπουλος

Αυτό εντυπωσιάζει. Είναι εκτός πραγματικότητας ή εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς σωτήρες της χώρας; Δύσκολο να απαντήσει κανείς με βεβαιότητα, έτσι απόλυτα που ομιλούν [και πράττουν]. Αναγκάζεσαι να προσποιηθείς τον χαζό (;) ή τον αφελή, ή τέλος πάντων να δείξεις ότι συμμερίζεσαι τον «αγώνα» τους. Τώρα, ποιος αγώνας και με τι όπλα γίνεται αυτός ο αγώνας, μόνο οι ίδιοι το ξέρουν. Το ξέρουν; Τι ξέρουν; Ο θεός κι η ψυχή τους [και η δική μας].

Λοιπόν, ένα είναι αυτό, ότι νομίζουν πως παράγουν κοινωνικό έργο, έργο υπέρ των ασθενών και αδυνάτων. Υπάρχει και δεύτερο, που, όμως, έχει παγιωθεί εδώ και δεκαετίες και δεν είναι άλλο από το αντιδεξιό σύνδρομο. Τι ακούει κανείς… Τι υποφέρει, εννοείται.

Αρνούνται να αποδεχτούν ότι πλέον και οι ίδιοι δεν ασκούν άλλη πολιτική απ’ αυτήν που ξέρει και αγαπά να ασκεί η Δεξιά, εδώ και πολλές [μα πάρα πολλές] δεκαετίες. Τους ακούς και προβληματίζεσαι. Τα θέλουν και τα λέν’ ή τους ξεφεύγουν;

Εχει ενδιαφέρον η στάση του σώματός τους την ώρα που αγγέλλουν την αισιοδοξία τους. Πείθεσαι ότι πιστεύουν αυτά που λένε, ότι όλα αυτά δεν είναι απλός πολιτικαντισμός και επαναστατικά γλωσσοκοπανήματα – λες τότε ότι δεν υπάρχει ελπίς αφού όλα γύρω δεικνύουν ότι η χώρα πάει κατά διαόλου και δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποιο φως [και ας είναι ό,τι θέλει: ελληνικό, ευρωπαϊκό, αμερικανικό].

Ο τρόπος που πίνουν και τσουγκρίζουν τα ποτήρια με τους συνδαιτυμόνες μαρτυρεί ότι έχουν άγνοια κινδύνου, ότι υπηρετούν το καλό που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Εντάξει. Σιωπή. Ανταποκρίνεσαι ευγενικά στο τσούγκρισμα και δένεις τη γλώσσα σου μην αποτολμήσει καμιά υβριστική και οργισμένη λεκτική αντίδραση. Λες ότι όλα έχουν τελειώσει με αυτή την κυβέρνηση και προσανατολίζεσαι σε άλλες προοπτικές [ανύπαρκτες!]. Βλέπεις το σώμα τους και το βουλώνεις, με άλλα λόγια. Πώς αλλιώς να το πεις;

Εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους και δεν υπάρχει επιστροφή για την ελληνική κοινωνία σε ρυθμούς κανονικότητας και ομαλότητας, εκεί και αρχίζεις να αναθαρρείς. Βρε, μπας και έχουν δίκιο τα κυβερνητικά στελέχη; Μπας και αγνοούμε το κοινωνικό τους έργο; Μήπως δεν έχουμε κατανοήσει, ως λαός, ότι υπάρχουν άνθρωποι [πολιτικοί] που όντως αγωνιούν για το μέλλον του τόπου, που αγωνίζονται για την ανεξαρτησία της και την ελευθερία της;

Δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα – γιατί έχουμε μείνει άναυδοι, απλώς.

efsyn.gr