Τα «εγώ» των πολιτικών [μας]

Τα «εγώ» των πολιτικών [μας]

  • |

«Εγώ έκανα τον Τσίπρα πρωθυπουργό, εγώ θα τον ανατρέψω». Τάδε έφη Πάνος Καμμένος, υπουργός Αμυνας έως πρόσφατα και συγκυβερνήτης. Εκείνο το «εγώ»… Δεν λέει να εγκαταλείψει τον άνθρωπο η ματαιοδοξία, ειδικά εκείνον που έχει εμπλακεί στην πολιτική και στο «φαίνεσθαι» και έχει καταντήσει ένα φαινόμενο, αφού έχει απολέσει το «είναι» [του].

Γιώργος Σταματόπουλος

Οπως όλοι ξέρουν τα φαινόμενα απατούν διότι άλλα δείχνουν και άλλα κρύβουν μέσα τους [ή πίσω τους, κάτω τους, πάνω τους και λοιπά]. Πόσο φτωχό και εγωιστικούλι [θολό και μίζερο πλέον] είναι αυτό το «εγώ» του Πάνου Καμμένου, πόσο έχει χάσει την ισχύ του και τη λάμψη του ο πολιτικός άντρας, έτσι που βρέθηκε έξω από κυβερνητικά αξιώματα και παλεύει τώρα δα να επανέλθει στο προσκήνιο – γιατί αν δεν είναι στο προσκήνιο δεν φαίνεται να έχει λόγο ύπαρξης.

Με ποιον θα «συνομιλεί» εάν δεν κατέχει έναν κυβερνητικό θώκο; Τι ήθελε ο Τσίπρας και πήγε κι έκλεισε συμφωνία στις Πρέσπες με τους βόρειους γείτονες; Δεν το άφηνε για την επόμενη τετραετία;

Θα ενδιέφερε πολλούς, ειδικά τους αντιπάλους της κυβέρνησης, να μάθουν πώς θα καταφέρει να ανατρέψει τον Τσίπρα ο πρώην υπουργός. Με την εκλογική του δύναμη; Μα αυτή οσημέραι συρρικνώνεται και οι περισσότεροι από τα «στελέχη» του τον εγκατέλειψαν. Ποιον, αυτόν που τους έκανε υπουργούς και τους ανέδειξε στο πανελλήνιο – τους αχάριστους. Εχει μήπως άσους στο μανίκι του και περιμένει την κατάλληλη στιγμή; Μα κάθε στιγμή είναι κατάλληλη εδώ που έφτασε, άρα απλώς ομιλεί μεγαλοφώνως· και το ομιλείν μεγαλοφώνως, λέει ο Ιπποκράτης, προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα σε όσους ακούνε [καταύδησις λυπέει].

Το να ενδίδεις στη ματαιοδοξία και να γίνεσαι ένα «φαίνεσθαι» είναι μια προδοσία απέναντι στην άδολη επικοινωνία, χάνεις το φως της παρρησίας και αδυνατείς να υπηρετήσεις την αλήθεια [όποια κι αν είναι αυτή – ο λόγος πάντως εδώ περί αλήθειας αφορά την αλήθεια που οδηγεί στην κοινωνική δικαιοσύνη].

Το να ενδίδεις στη ματαιοδοξία σημαίνει να ανακυκλώνεις τον διχασμό της προσωπικότητάς σου [και κατ’ επέκτασιν τον διχασμό της κοινωνίας]. Αλλά αυτά πρέπει να είναι ψιλά γράμματα για τον νεαρό ακόμη πολιτικό, που διέλαμψε για σχεδόν τέσσερα χρόνια στο κυβερνητικό στερέωμα. Ο μεγάλος του πανικός φαίνεται να είναι μήπως καταντήσει «ξένος» στην πολιτική ζωή της χώρας – και μετά είναι να τον κλαίν’ οι ρέγγες, τον δυστυχή.

Εκτός εάν, απρόσμενα και ασυνείδητα, αφυπνιστεί και συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι το «εγώ» εκείνο που κινεί τα νήματα και πάψει έτσι να «ναπολεοντίζει» και να φαντασιώνεται νίκες επί των εχθρών – και άλλα ευτράπελα που προσπάθησε να εφαρμόσει ενόσω ήταν υπουργός [στρατιωτικές φόρμες-στολές, ελικόπτερα κ.ά.].

Τώρα, τι ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό αυτού του ανθρώπου ουδείς μπορεί να γνωρίζει· έχει βέβαια δικαίωμα να λέει ό,τι κατεβάζει η κούτρα του, αλλά τελευταία υπερβαίνει το μέτρο [όχι ότι το κρατούσε κιόλας] και ολισθαίνει σε γελοιοτροπίες, που υποβιβάζουν τον γενικότερο πολιτικό λόγο [και σιγά τον ελληνικό πολιτικό λόγο – αυτός μας μάρανε].

Τέλος πάντων, ας μας πει καθαρά πώς αυτός [το «εγώ» του] θα ανατρέψει, τον Τσίπρα, είπε – και όχι την κυβέρνηση; Τι ακριβώς εννοούσε; Σιγά μην έχει απαντήσεις.

efsyn.gr