Ο ήπιος λόγος και η σχιζοφρένεια

Ο ήπιος λόγος και η σχιζοφρένεια

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σάκης Παπαδόπουλος είναι ηπίων τόνων πολιτικός. Δυο–τρεις φορές που φευγαλέα τον έχω δει σε τηλεοπτικές εκπομπές δηλώνει την παρουσία του με ευγένεια και, όσο μπορεί, εκφέρει λόγο με επιχειρήματα [αν και η κυβέρνησή του δεν του αφήνει περιθώρια να βρει πολλά απ’ αυτά]. Συμπαθής φυσιογνωμία, εντελώς αντίθετα ομιλών από κάποιους δοκησίσοφους και αλλοπαρμένους της ιδίας κυβέρνησης. Με ευχαρίστηση διαβάζει κανείς τις τοποθετήσεις του, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί [ακριβώς γιατί προηγούνται ο τρόπος εκφοράς του λόγου και το ήθος της προσωπικότητάς του].

Γιώργος Σταματόπουλος

Διαβάζω τον λόγο του: «Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι διαθέτει το ηθικό πλεονέκτημα εάν δεν το αποδεικνύει η συμπεριφορά του, οι παρέες του, η στάση ζωής του». Λόγος που απορρέει από τον κοινό νου, που απευθύνεται στον κοινό άνθρωπο [στον μέσο πολίτη εννοείται]. Δεν αρκεί πια –συνάγει κανείς– ότι οι μεγαληγορίες και κάποια αλαμπουρνέζικα για ήθος, αγώνες και λοιπά χαρακτηρίζουν έναν Αριστερό· οφείλει αυτός να το αποδείξει έμπρακτα, με ποιους και πώς ζει στην κάθε μέρα του. Εάν κάποιος κατηγορείται, π.χ., ότι εμπλέκεται σε κρυφή διακίνηση χρήματος, να ζητήσει αμέσως να ανοίξουν οι λογαριασμοί του, και όχι να επιδίδεται σε ιδεολογικά φούμαρα.

Προφανώς ο εν λόγω βουλευτής απευθύνεται σε τινές εκ των συντρόφων του οι οποίοι βάλλονται εσχάτως είτε για φωτογραφήσεις με μισαλλόδοξους μητροπολίτες είτε για επαφές τους με ανθρώπους που ανελίχθηκαν απότομα [εν μιά συριζαϊκή νυκτί] κ.ά. Πρέπει να ακούσουν τους υπαινιγμούς [δεν είναι υπαινιγμοί αλλά ευθείες βολές] οι «ενδιαφερόμενοι» και να απαντήσουν με πράξεις και όχι –είπαμε– με γενικόλογες ρητορείες, διότι έτσι υπεκφεύγουν και διαιωνίζεται το νοσηρό κλίμα στην επικοινωνία και την πολιτική γενικότερα.

Ολα αυτά, θεωρεί ο κ. Παπαδόπουλος, επαναφέρουν στο προσκήνιο [λες και κάποτε ήσαν, αλλά τέλος πάντων] το μεγάλο θέμα: ηθική και πολιτική. Θα έπρεπε να πει: ηθική ή πολιτική, διότι οι δύο έννοιες δεν φαίνεται να συνοδοιπορούν ή να αλληλοσυμπληρώνονται στα πολιτικά συστήματα – και ας είχαν οι αρχαίοι αξεχώριστες την πολιτική, την ηθική και την αισθητική. Εχει σημασία ότι μίλησε με παρρησία, καθαρά και ξάστερα: ο καθείς να αναλάβει τς ευθύνες του, εφόσον κατηγορείται, έστω άδικα. Ο λόγος του είναι σεβαστός.

Ας δούμε όμως έναν άλλο λόγο, εκστομιζόμενο από υψηλό στέλεχος της κυβέρνησης, του υπουργού Επικρατείας Χριστόφορου Βερναρδάκη: «Και εγώ είμαι επικριτικός απέναντι στην κυβέρνηση, όσο κι αν ακούγεται σχιζοφρενικό. Και ο ίδιος ο Τσίπρας και οι υπουργοί». Μάλιστα. Και ακούγεται και είναι σχιζοφρενικό εάν όντως έχει φωλιάσει κάτι τέτοιο στον εγκέφαλό του [ή ξέρω ’γώ πού ακριβώς].

Ετσι όπως το πάνε, θα χρειαστεί να αλλάξουμε και ορολογίες για να μπορέσουμε κάποια φορά να συνεννοηθούμε· τι σημαίνει λόγου χάρη κριτική, τι αυτοκριτική, τι καταλαβαίνουμε με σχισμένες φρένες, τι είναι αυτές οι φρένες που σχίζονται, τι θα πει στρέφω εναντίον του εαυτού μου επικριτικά [αλλά ανέξοδα!]. Και δεν είναι μόνος του· μαζί του συντάσσονται ο ίδιος ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί. Πρωθυπουργός και υπουργοί εναντίον της κυβέρνησής τους. Και ο Αντρέ Μπρετόν [ο «πατριάρχης» του σουρεαλισμού] θα σήκωνε τα χέρια ψηλά.

efsyn.gr