Περί Θεσσαλών θεών και δαιμόνων

Περί Θεσσαλών θεών και δαιμόνων

Οργιαστικοί βλαστικοί δαίμονες διαλαλούν την επικράτεια του πράσινου στις παρυφές του Ολύμπου. Θες δεν θες, σε παρασύρουν με τους αλαλαγμούς χαράς και τις κραυγές νίκης τους [οι ήχοι από τις δρυς και τα έλατα] σε μια οπτικοακουστική μαγεία. Να, όμως, που μέσα σ’ αυτήν την επικράτεια ξεπροβάλλει με σθένος το μοβ της κουτσουπιάς · αυτό κι αν είναι όμορφο, ανυπότακτο και μοναδικό. Ισως γιατί η ωραιότης αυτού του χρώματος διαρκεί λίγο –κοντά στο Πάσχα, ίσως και λίγο αργότερα τα μοβ άνθη θα «υποταγούν» στα πράσινα φύλλα, που παίρνουν τη θέση τους.

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν λένε εντούτοις να φύγουν τα χιόνια από τις κορυφές των δύο «αντίπαλων» βουνών της Θεσσαλίας. Εκεί να δεις θεούς και όχι απλούς δαίμονες, θεούς που όλη την ώρα διαπληκτίζονται είτε μεταξύ τους είτε με τον ήλιο –γι’ αυτό ίσως έχουν διαφορετική όψη κάθε ώρα της ημέρας [και της νύχτας, δεν γίνεται λόγος].

Η συνύπαρξη τόσων πολλών θεών [ας είναι και φίλεχθρων προς τ’ ανθρώπινα] διασώζει τη δημοκρατία · ο καθένας δηλαδή είναι ελεύθερος να πιστεύει στον δικό του και κανένας ολοκληρωτισμός δεν τον εξαναγκάζει [δεν μας εξαναγκάζει] να πιστεύει σώνει και καλά σ’ έναν που θέλει το επίσημο κράτος, ο φορέας εξουσίας. Οποτε συνέβη το δεύτερο, φοβερά εγκλήματα συνέβησαν στην οικουμένη.

Οταν π.χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος [για φαντάσου, μέγας αυτός ο βάρβαρος], αλλά και ο γιος του Κωνστάντιος αποφάσισαν ότι κυρίαρχη θρησκεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας θα είναι ο χριστιανισμός, απαγορεύτηκαν όλες οι άλλες θρησκείες και όσοι συλλαμβάνονταν να τελούν «παγανιστικές» τελετουργίες, θανατώνονταν. Οι διώξεις κορυφώθηκαν από τον Θεοδόσιο [και τα υπόλοιπα είναι γνωστά: εξορία της ανεκτικότητας –γέννηση της μισαλλοδοξίας]. Και βεβαίως δεν ήσαν πιο ηθικοί όσοι πίστεψαν στον έναν θεό από άλλους που πίστευαν σε πολλούς (οι μουσουλμάνοι λ.χ. από τους ινδουιστές ή οι χριστιανοί κονκισταδόρες από τους αυτόχθονες παγανιστές της Αμερικής).

Προτιμότερο να «συνομιλείς» με τους θεούς των βουνών της Θεσσαλίας από το να προσεύχεσαι σε έναν θεό. Οι πολλοί θεοί, είπαμε, είναι πιο δημοκρατικό. Μέρες που είναι, είναι καλύτερος ένας ύμνος στους θεούς της βλάστησης, της αναζωογόνησης της Γης, στους θεούς της υπαίθρου. Διαβάζω διάταγμα του αυτοκράτορα Ασόκα της Ινδίας του 3ου π.Χ. αιώνα [και ας συγκριθεί με τα αντίστοιχα των χριστιανών αυτοκρατόρων της ύστερης Ρώμης]: «Ο αγαπημένος των θεών, ο βασιλιάς που τους βλέπει όλους με στοργή, τιμά τόσο τους ασκητές όσο και τους πιστούς κάθε θρησκείας […] και θεωρεί σημαντικό να αναπτύσσονται οι θεμελιώδεις θέσεις όλων των θρησκειών. Η ανάπτυξη αυτή μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους, αλλά όλοι τους έχουν στη ρίζα τους την αυτοσυγκράτηση στον λόγο, δηλαδή να μην επαινεί κανείς τη δική του θρησκεία ή να καταδικάζει τη θρησκεία των άλλων χωρίς σημαντικό λόγο […]. Ο αγαπημένος των θεών, ο βασιλιάς που τους βλέπει όλους με στοργή, επιθυμεί όλοι να γνωρίζουν τα καλά διδάγματα των άλλων θρησκειών».

Περπατώ στα βουνά της Θεσσαλίας και όλα φαίνονται διαυγέστερα, ηπιότερα, ηθικότερα. Δεν ακούγεται ο ήχος από τις καμπάνες, σε συντροφεύει, όμως, η μουσική από τα δέντρα και τις μέλισσες, από τα ρυάκια και τ’ αηδόνια. Η άνοιξη ήλθε επιτέλους, έστω μακριά από τα πάτρια εδάφη, από την πολύβουη Αθήνα. Η φύση ανέστη. Ευφροσύνη · ευσχημοσύνη.

.efsyn.gr