Μέχρι να γίνει η παραγωγή έργου βασικό κομμάτι της αλήθειας

Μέχρι να γίνει η παραγωγή έργου βασικό κομμάτι της αλήθειας

  • |

«Οι κριτικοί είναι κάποιοι που παρακολουθούν μία μάχη από ένα απρόσιτο σημείο και μετά κατεβαίνουν κάτω και πυροβολούν τους επιζήσαντες» (Έρνεστ Χέμινγουεϊ)

Πλησιάζουν οι ευρωεκλογές και φυσικά για πολλούς αυτές αποτελούν -πέρα από τις βασικές διαστάσεις τους…-  ένα πρόκριμα, ένα δημοψήφισμα, μία δημοσκόπηση, για να ξέρουμε όλοι που βαδίζουμε εν όψει των εθνικών εκλογών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ανεξάρτητα από τα πιστεύω του καθενός και της καθεμιάς, έχει μεγάλη σημασία να παρατηρούμε το πώς χειρίζεται το δημόσιο λόγο η κάθε πλευρά του πολιτικού σκηνικού.

Κώστας Μαρούντας

Πώς στέκεται, δηλαδή, απέναντι στον αντίπαλο και με ποιο τρόπο επιχειρεί να ενισχύσει τη δική της θέση. Λίγο πριν τις κάλπες, πλέον, και ο καθένας εκδηλώνει με πιο επιτακτικό τρόπο οτιδήποτε έχει θέσει ως βασικό σχεδιασμό του. Λίγο πριν το «σημείο μηδέν», δεν μπορείς να κρυφτείς και τόσο…

Η ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων από το ΣΥΡΙΖΑ ήταν μία πρωτόγνωρη συνθήκη για τα ελληνικά, και όχι μόνο, δεδομένα. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον, λοιπόν, να βλέπαμε πως θα χειρίζονταν τα αντιπολιτευτικά τους καθήκοντα ορισμένες πλευρές, που ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να συνέλθουν και να αποδεχτούν πως η ελληνική αριστερά (στις όποιες εφαρμοσμένες «παραλλαγές» της…) ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.

Τέσσερα χρόνια μετά, διαθέτουμε ένα αρκετά επαρκές δείγμα. Και μπορούμε να πούμε πως γενικώς στο δημόσιο λόγο υπάρχει μία έκπτωση, σε σχέση με παλιότερες εποχές. Η με κάθε τρόπο αποδόμηση του άλλου γίνεται αντιληπτή ως η πιο «σύντομη» και «εύκολη» οδός, από το να δουλέψεις για να βελτιωθείς εσύ.

Το να κατηγορείς τον άλλο με «ασύμμετρο τρόπο» στο μυαλό πολλών μοιάζει ως ο πιο «εύσχημος» τρόπος για να μη χρειαστεί να «απολογηθούν» για τα δικά τους… Ή για να μη δώσουν το αληθινό τους στίγμα. Βέβαια, ισχύει και αυτό που είχε πει η Κάθριν Χέπμπορν πως «αδιαφορώ για αυτά που γράφουν για μένα, αρκεί να μην είναι αλήθεια»…

Ας καταγράψουμε, λοιπόν, μία διαδεδομένη μεθοδολογία που εκπορεύεται από συγκεκριμένες κατευθύνσεις και έχει τόσες «παρουσίες» που κάθε άλλο παρά τυχαία συμβαίνει…

Σε ανύποπτο χρόνο, όταν ακόμα είναι φρέσκια μία τέτοια (κυβερνητική) αλλαγή, αρχίζουν να λέγονται (κάπως δειλά) διάφορα. Δεν δίνουν σημασία πολλοί, ούτε καν αλλάζει η κεντρική ατζέντα, αλλά συσπειρώνεις τους δικούς σου, «δείχνεις σφυγμό», και καλλιεργείς κλίμα για να το χρησιμοποιήσεις όταν χρειαστεί. Όταν, δηλαδή, «σφίξουν τα γάλατα» των αντιπαραθέσεων και φερ΄ειπείν μία νέα εκλογική μάχη είναι «προ των πυλών».

Επειδή δεν υπάρχει περίπτωση από μία διακυβέρνηση να μη γίνουν λάθη, να μη σημειωθούν αστοχίες, να μην ειπωθούν διφορούμενα πράγματα, να μη δημιουργηθούν καλοπροαίρετοι παραπονούμενοι και αδικημένοι, τότε «αρχίζει το μεγάλο πάρτυ» για τα προπαγανδιστικά επιτελεία. Τότε δίνεται το σήμα της «γενικής εφόρμησης»…

Το παραμικρό διογκώνεται και μπαίνει στο επίκεντρο. Το ύφος, οι δηλώσεις, οι επαφές, οι υποθέσεις, οι εικασίες, ακόμα και οι ανθρώπινες-ιδιωτικές στιγμές, όλα αποκτούν «διαβολικές» και «ενοχοποιητικές» διαστάσεις. Ακόμα και εκεί που «δεν υπάρχει παράβαση»… Όχι γιατί έχουν τις περισσότερες φορές αυτές οι αιτιάσεις ουσία μεγάλη. Ίσα-ίσα. Αλλά, λαμβάνουν χώρα για να αποδομήσουν, κυρίως στο ηθικό υπόβαθρο, τον αντίπαλο.

Γιατί αν πειστούν πολλοί πως ο αντίπαλος είναι ανήθικος ή πως -τέλος πάντων- δεν έχει καθαρά κίνητρα, τότε κάθε τι που αυτός θα πράττει είναι από «ύποπτο» έως «επικίνδυνο». Επομένως, δεν χρειάζεται πολιτική αντιπαράθεση επιχειρημάτων. Ούτε καν ιδεολογική διαμάχη…

Ο πραγματικός καμβάς κρύβεται από μία κουρτίνα που πάνω της έχει το «άσχημο πρόσωπο του αντιπάλου». Επομένως, όταν τραβιέται αυτή η κουρτίνα δύσκολα να ξεχάσει κάποιος το περιεχόμενο της και να μη το συσχετίσει με την πραγματικότητα…

Δεοντολογία πρέπει να ψάχνουμε, κυρίες και κύριοι. Και να δίνουμε μάχες για αυτήν. Δεοντολογία σημαίνει, π.χ., να είναι κάποιος τοποθετημένος σε ένα συγκεκριμένο σημείο του πολιτικού φάσματος και να εστιάζει στα κακώς κείμενα των δικών του πεπραγμένων. Παλεύοντας να τα βελτιώσει…

Μόνο τότε ασκεί τα καθήκοντά του με τέτοιο τρόπο που παράλληλα σέβεται τον εαυτό του, το λειτούργημά του, την επαγγελματική του επάρκεια, τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα, την προώθηση μίας αξιόπιστης τεχνοτροπίας επίλυσης προβλημάτων.

Αυτός που πρέπει να λύνει προβλήματα, εξάλλου, βρίσκεται πάντα σε δυσχερέστερη θέση από αυτόν που κρίνει. Έτσι, ο δημόσιος βίος εξαρτάται από τις προθέσεις και τις μεθοδολογίες που αναπτύσσει και ο κρινόμενος, αλλά και αυτός που κρίνει…

Όταν τέτοιες απόπειρες, το να «ψάχνεσαι» με μανία για τη δίχως όρια απαξίωση του άλλου, είναι ευρέως διαδεδομένες και έχουν το «πάνω χέρι» στις σύγχρονες πολιτικές τακτικές, τότε πώς μπορεί άραγε να αντιδράσει ο θιγόμενος; Μόνο με ένα (βασικό) τρόπο. Με την αλήθεια και την παραγωγή έργου. Μέχρι να γίνει η παραγωγή έργου βασικό κομμάτι της αλήθειας. Μέχρι να γίνει αντιληπτή η αλήθεια ως απαραίτητη παραγωγή έργου.

Όποιος μπορέσει να πείσει πως κινείται προς τέτοιες κατευθύνσεις συνειδητά, θα μπορέσει να πάρει εκ νέου τα κοινωνικά ηνία και να μοχθήσει για την ανασυγκρότηση και την προοδευτική εξέλιξη των πραγμάτων. Αλλιώς, θα δώσει τη σκυτάλη σε αυτούς που για να επιβιώσουν (και να επιβληθούν μεταγενεστέρως) ποντάρουν στην υποβάθμιση…

Και αυτό θα το πληρώσουν όλοι, αργά ή γρήγορα.

efsyn.gr