Ο Αυγενάκης και οι ευρωεκλογές

Ο Αυγενάκης και οι ευρωεκλογές

  • |

Ενδιαφέρον έχει ότι ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, παρά το ολίσθημά του, αυτά που είπε για δήθεν προσπάθεια αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος εκ μέρους της κυβέρνησης, παρά τα όσα -δικαιολογημένα- άκουσε, εξακολουθεί να επιμένει και να παραινεί με αυτοκρατορικό ύφος [πού το βρήκε;]: «Καλούμε [να προσεχτεί ο πληθυντικός, ούτε μεγαλοπρέπειας, ούτε ευγενείας παρά σκέτης ανοησίας και δοκησισοφίας] όλους τους πολίτες και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να είναι σε εγρήγορση, προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλή διεξαγωγή των εκλογών και η έκδοση των αποτελεσμάτων τους».

Γιώργος Σταματόπουλος

 

Δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Την προχειρότητα, την ελαφρότητα, την αλαζονεία, τον μικροκομματισμό, τη μιζέρια, τη μικρότητα του ανδρός, το τάχα συνωμοτικό και δήθεν έξυπνο ύφος; Γούστο έχει [κρίμα για όλους μας] ότι επιμένει να υποστηρίζει την καινοφανή αμφιβολία του και τη γυροφέρνει στα κανάλια της «επικοινωνίας». Τι να πει κανείς;

Εκείνο που προκύπτει είναι ένας φόβος για τα αποτελέσματα των εκλογών -αλλιώς τα είχαν υπολογίσει και τελείως διαφορετικά βαίνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Φαίνεται αυτό και στον Τύπο. Τα μεγάλα λόγια τα κατάπιαν όσοι απερίσκεπτα τα εκστόμιζαν· αρκούνται τώρα σε μια «αξιοπρεπή» νίκη, αλλά κι αυτή δύσκολη τους φαντάζει.

Ετσι επέρχεται ο πανικός, ο οποίος απελευθερώνει τη μνησικακία, που με τη σειρά της υποβιβάζει τον πολιτικό λόγο -τι λέω, τον ευτελίζει και τον ταπεινώνει. Εκεί που όλα έδειχναν ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια, εκεί που τα στελέχη της προέβαιναν σε αχαρακτήριστες δηλώσεις για το ένα και το άλλο [για τον ένα και για τον άλλο], εκεί λοιπόν τα στελέχη της αντιπολίτευσης άρχισαν να χορεύουν ανά τρεις και να λαλούν ανά δυο -και όποιον πάρει ο χάρος.

Δεν είναι τα μέτρα «ανακούφισης» αυτά που επιφέρουν την αλλαγή του προεκλογικού κλίματος, ούτε η χαλαρή ψήφος, που δεν θα δείξει την πραγματική διαφορά, είναι που όλοι έχουν ξεμείνει από πολιτικό λόγο. Κερδισμένος θα βγει αυτός που κάνει τα λιγότερα λάθη και αυτός που αμολάει τις λιγότερες κοτσάνες.

Δεν μπορεί να διακρίνει κανείς ποιος από τους δυο [κυβέρνηση και αντιπολίτευση] προβαίνει σε μεγαλύτερα ή μικρότερα ατοπήματα -μερικές φορές ο αγώνας είναι ισόπαλος, εντυπωσιακά ισόπαλος. Αυτό όμως δεν ευνοεί την αντιπολίτευση παρά εκείνον που έχει την εξουσία· ας είναι και χειρότερος, έχει τον κρατικό μηχανισμό και αυτός [ο μηχανισμός] ξέρει από μόνος του να δεσμεύει αντιλήψεις και πεποιθήσεις.

Παραμένει η απίσχνανση του πολιτικού λόγου και από τους δώθε και από τους κείθε. Εχουμε ευρωεκλογές και ούτε μια πρόταση δεν έχει ακουστεί για το τι επιτέλους Ευρώπη θέλουν οι άρχοντές μας, φιλελεύθεροι και αριστεροί, σοσιαλιστές και λοιποί ευρωυποψήφιοι.

Μακάρι να ξέραμε και εμείς οι ψηφοφόροι για τι πράγμα ακριβώς καλούμαστε να ψηφίσουμε, ποια Ευρώπη ονειρευόμαστε [αυτό πια…], τι ξέρουν από Ευρώπη και ευρωπαϊκό πολιτισμό οι φιλόδοξοι υποψήφιοι των κομμάτων [ευτυχώς να λέμε που έχουμε και τον Παπαδημούλη… τον τουιτεράκια με τα όλα του· τα σύγχρονα και τα «αριστερά» του, που έχει γνώμη επί παντός του επιστητού], τι θέλουμε, τι ψάχνουμε, τι ζητάμε.

efsyn.gr