Εσωτερική ματιά στα κόμματα

Εσωτερική ματιά στα κόμματα

Ευπρόσδεκτη κάθε ρωγμή που εμφανίζεται στο ακλόνητο πολιτικό σύστημα, όπως αυτό έχει παγιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, ακόμη κι αν αυτή προκαλείται «από τα πάνω». Τουλάχιστον να έχει ένα υπόβαθρο, να μην είναι μιντιακό κατασκεύασμα, σαν το Ποτάμι π.χ. ή σαν το μόρφωμα του Βελόπουλου, το οποίο «κατάφερε» να μπει στην Ευρωβουλή και πολλοί εξεπλάγησαν, λένε, λες και ζουν σε άλλον κόσμο -αλλά μάλλον ζουν σε άλλον κόσμο.

Γιώργος Σταματόπουλος

Εξακολουθούν να απορούν τινές γιατί ο κόσμος που απέχει δεν λέει να πάει να ψηφίσει και μάλιστα το κυβερνητικό κόμμα και δίνει την εμπιστοσύνη του σε λαϊκο-φιλελεύθερα σχήματα, που δεν έχουν πολιτικό παρελθόν και τάσσονται και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Τι να κάνει ο κόσμος; Ψήφισε κάποτε, είδε, απήλθε και τώρα πάει γι’ άλλα, μακριά από κυβερνώσες Aριστερές και λοιπά σχήματα «κομματισμένα» και «σωτήρια». Δεν έχει σημασία -για τους ψηφοφόρους- ότι αυτά τα σχήματα εμφανίζονται στις παρυφές του ιδίου ακριβώς συστήματος και προέρχονται από την κορυφή, όχι από τη βάση, εννοείται· αλλά αυτή η βάση έχει πάψει να «λειτουργεί» προ αμνημονεύτων ετών [εάν λειτούργησε ποτέ…].

Οπου βλέπουν μία «ρωγμή» όσοι εκ των ψηφοφόρων αγωνιούν, εκεί και προστρέχουν μπας και η ρωγμή διανοιγεί και αποτελέσει οπή ώστε να διεισδύσει κανείς στο αγέρωχο σύστημα. Πολλοί βλέπουν αυτή τη ρωγμή κάπως σαν κερκόπορτα, σαν μια ευκαιρία να αλωθεί το Ιδιον, το αποκρουστικό, το επαναλαμβανόμενο, το αντιλαϊκό, το αιμοσταγές και λοιπά. Βέβαια, ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει εάν αυτή η διείσδυση θα φέρει κάτι καινούργιο ή θα απορροφηθεί από την ηδύτητα του εσωτερικού της εξουσίας -διότι περί της εξουσίας πρόκειται πάντοτε, όσο και αν μερικοί υποστηρίζουν ότι θέλουν το καινούργιο για μια αναγέννηση της πολιτικής και της ίδιας της χώρας.

Αυτό [το να προστρέχει κανείς σε οτιδήποτε καινούργιο] δεν είναι προς ψόγον, αυτό δα έλειπε· οτιδήποτε ψιθυρίζει την αμφισβήτηση και τη ρήξη με το τετριμμένο αξίζει να αποκτήσει φωνή και κατ’ ακολουθίαν ακροατές. Είτε δυσανασχετούν κάποιοι είτε όχι, το Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Αριστεράς [ΜεΡΑ25] του Γ. Βαρουφάκη μπαίνει με αξιώσεις στον προεκλογικό αγώνα, μετά μάλιστα την εντυπωσιακή του εμφάνιση, πράγματι απρόσμενη, στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Ποιοι συνθέτουν αυτό το μέτωπο, ποιοι το στελεχώνουν εννοείται, δεν έχει σημασία -αυτό δα έλειπε μετά τα τόσα ανοσιουργήματα που εμφανίστηκαν στη σύνθεση όλων σχεδόν των κομμάτων του Κοινοβουλίου. Δεν έχει σημασία για τους εχέφρονες και τους απειθάρχητους· αυτό αρκεί, προς το παρόν.

Εάν ρίξει κανείς μια εσωτερική ματιά στο εσωτερικό, στους συνδυασμούς των κομμάτων, το μόνο που μπορεί να του συμβεί είναι να περιέλθει σε κατάσταση αμηχανίας και ταυτόχρονα να νιώσει ολίγον τι ελαφρύς, διότι με τέτοια «βαρύτητα» που φέρουν οι υποψήφιοι αισθάνεται ανεπαρκής και ανόητος, τουλάχιστον. Εντούτοις δεν πρέπει να είμαστε μικρόψυχοι με τις επιλογές που γίνονται από τους επικεφαλής -πάντα θα υπάρχουν οι επικεφαλής [οι ηγέτες, καλέ!]. Απαιτείται νηφαλιότητα και αμεροληψία, γενναιότητα και μεγαλοψυχία -όχι μικρότητες, όχι μιζέριες και μνησικακίες. Ολοι χωρούν σε τούτες τις εποχές της σύγχυσης, μάλλον: όλοι χωρούν σε όλους.

efsyn.gr