Ούτε με τον χωροφύλαξ ούτε με τον…

Ούτε με τον χωροφύλαξ ούτε με τον…

Είναι κατανοητό ο καθένας να διαβάζει και να προσλαμβάνει οτιδήποτε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του, τις αντιλήψεις του, τη γενικότερη παιδεία του. Και είναι σεβαστό να προβαίνει σε όποια κριτική επιθυμεί -αρκεί αυτή η κριτική να ευδοκιμεί σε βοτανισμένα, ξεχερσωμένα χωράφια, να φαίνεται δηλαδή και να είναι καθαρή.

Υπ’ αυτήν την προϋπόθεση ας κάνει τη δουλειά της. Δεν ξέρω γιατί αλλά μερικοί αναγνώστες αδυνατούν να κατανοήσουν ότι κάποιος μπορεί να κάνει κριτική και στη Δεξιά και στην Αριστερά [ο Παναγιώτης Κονδύλης το είχε νιώσει καλά αυτό στο πετσί του -και όσοι τυχαίνει να τον ακολουθούν σε αυτό το σημείο].

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν μπορείς, λένε, να είσαι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Ακριβώς, δεν είμαι ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλο. «Και με ποιον είσαι δηλαδή;», επιμένουν [αχ, αυτές οι επιμονές όταν είναι απόρροια εμμονών]. «Με τη δικαιοσύνη», απαντάς μουδιασμένα -γιατί ποιος ξέρει ποια είναι η πραγματική δικαιοσύνη όταν οι περισσότεροι αγνοούμε τους νόμους και τους θεσμούς;

Αλλά αυτό δεν είναι απάντηση, άσε που γίνεσαι, για δες, και περίγελως στην ομήγυρη. Μπορείς με άνεση να στηλιτεύεις και να κατακρίνεις αγρίως τη Δεξιά, αλλά με την Αριστερά αλλάζουν τα πράγματα. Α, εδώ έχεις να κάνεις με ιερές αγελάδες, ας είναι και στέρφες.

Και, αφού τα βάζεις με την Αριστερά [ποιος είσαι εσύ, ρε, που θα τα βάλεις με την Αριστερά;], αυτομάτως συγκαταλέγεσαι «στο λαϊκό ρεύμα προσχώρησης και υποστήριξης του κ. Μητσοτάκη από δημοσιογράφους». Είναι αστείο μόνο που διαβάζω κάτι τέτοιο αλλά είμαι υποχρεωμένος να το χρεωθώ, αφού η επικοινωνία κάπου χωλαίνει, αφού πρέπει να δίνει κανείς μάχες για τα αυτονόητα [τα οποία, ναι, έχουν καταντήσει ό,τι το πιο ριζοσπαστικό να τα κατανοείς].

Και μπορεί να είναι ενοχλητική η χωλή και πηρή επικοινωνία, αλλά δίνεται η ευκαιρία σε όλους να γίνει μία επανεκτίμηση της γλώσσας και των ιδεών, των πεποιθήσεων και των αξιών που ο καθείς φέρει, κυρίως στον ιδεόκοσμό του… Μην είμαστε εγωιστές και νομίζουμε ότι όλα τα έχουμε λιανίσει και τα έχουμε κατανοήσει, ότι είμαστε φορείς της μιας και μοναδικής [δικής μας] αλήθειας.

Από τις κυριαρχούσες «αλήθειες» ούτε η φιλελεύθερη είναι ικανή να βελτιώσει την ανθρωπότητα ούτε η αριστερή να την αλλάξει και αυτή επί τα κρείσσω. Κανένας δημοσιογράφος δεν είναι μονολιθικός [αγύριστο κεφάλι] διότι έχει απέναντί του μια «αντικειμενικότητα» που βοά, ουδείς δικαιούται να περπερεύεται και να φυσιούται.

Προέχει ο σεβασμός του ενός προς τον άλλο, ο διαχωρισμός γνώσης-γνώμης· όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν την πορεία τους στο επικοινωνιακό στερέωμα και στην απρόσκοπτη λειτουργία του Τύπου. Ο σεβασμός, ναι, αλλά και το σθένος και η ειλικρίνεια, ειδάλλως θα επικρατήσουν [ήδη επικρατούν] οι εξυπνακισμοί και οι μπαλαφάρες. Δεν νομίζω να επιζητούμε κάτι τέτοιο σε αυτόν τον κρίσιμο τομέα της δημοκρατίας [μας].

efsyn.gr/