ΜΑΤ ή Lexotanil

ΜΑΤ ή Lexotanil

Τρεις μέρες μετά τη μέρα των εκλογών μπορούμε ψύχραιμα να κάνουμε μια αποτίμηση. Να αποτιμήσουμε στάσεις και επιλογές και -το κυριότερο- να αποπειραθούμε να δούμε το μέλλον με καθαρή σκέψη, απαλλαγμένη από προσωπικά βιώματα και πολιτικές εμμονές. Μια κρίση που δεν αφορά το τι θα θέλαμε να δείξουμε, αλλά το τι είμαστε και προς τα πού πηγαίνουμε.

Γιάννης Σιώτος*

Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι οι συμμετέχοντες στην εκλογική διαδικασία, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, επιλέγουν κόμματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πειθαρχούν στις προσταγές των προστατών – δανειστών. Οι 8 στους 10 που συμμετείχαν στις εκλογές της Κυριακής επέλεξαν κόμματα, τα οποία αποδέχονται το πλαίσιο και τους κανόνες που θέτουν οι δανειστές στη διαχείριση του τόπου. Η μοναδική διαφορά μεταξύ τους είναι ο τρόπος.

Κάποιοι θεωρούν ότι τα κελεύσματα των δανειστών είναι εξ ορισμού σωστά. Κάποιοι άλλοι τα αξιολογούν ως το μικρότερο κακό. Οι πρώτοι δεν έχουν ηθικά διλήμματα. Ενδεικτικό το «βάστα γερά Γερούν». Για τους δεύτερους η παροιμία «όχι όπως τα ξέραμε, αλλά όπως τα βρήκαμε» αποτελεί την πεμπτουσία της διαχείρισής τους.

Επομένως, αν θελήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε το μήνυμα των εκλογών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι για το 80% δεν υφίσταται θέμα «οικονομικού δόγματος». Το ζητούμενο είναι ο τρόπος που θα εφαρμοστεί. Αν δηλαδή θα υπάρξει και μια «μεζούρα συναίσθημα» ή αν θα είναι απροκάλυπτα ωμός και βίαιος. Για το τι θα ισχύσει τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα έχουμε σύντομα την απάντηση.

Οταν η Ν.Δ. θα εφαρμόσει την ατζέντα της, θα διαπιστώσουμε «αν αυτό που εννοούσε ο ποιητής» με αυτά που έλεγε στο πρόγραμμά του, αλλά και με τις διευκρινίσεις που έδινε στη συνέχεια με ανακοινώσεις τού στιλ «δεν εννοούσαμε αυτό που νομίζετε», απηχούσαν τον πραγματικό σχεδιασμό ή αν ήταν απλώς προεκλογικά τσαλιμάκια και επικοινωνιακά τερτίπια.

Καθώς θα ξετυλίγεται η ατζέντα της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη, θα έχουμε και πολλές αποκαλύψεις. Η πιο σημαντική όμως αφορά τα κίνητρα εκείνων που τον επέλεξαν. Είναι ανιδιοτελή, συνειδητά και υπεράνω προσωπικών συμφερόντων; Ή στην επιλογή κυριάρχησε το θυμικό; Αυτά θα φανερωθούν με τον λογαριασμό.

Θα αντιδράσουν όπως οι θαμώνες των παλιών σκυλάδικων που έπεφταν ξεροί όταν τους ερχόταν ο λογαριασμός; Ή μπρος στην απειλητική παρουσία του μπράβου του σκυλάδικου θα πληρώσουν και δεν θα πουν μιλιά;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανάμεσα σε αυτούς που επέλεξαν τη Ν.Δ. πολλοί είναι συνταξιούχοι, υπερχρεωμένοι, εργάζονται σε ΔΕΚΟ, δημόσιοι υπάλληλοι, υπάλληλοι των 300 και των 400 ευρώ… Ολοι τους πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ, πληρώνουν διόδια, αρρωσταίνουν, αγοράζουν φάρμακα…

Πώς θα αντιδράσουν, άραγε, όταν θα αρχίσει να ξετυλίγεται το πρόγραμμα που αυτοί επέλεξαν με την ψήφο τους; Θα είναι περήφανοι γιατί συμμετέχουν στην εργώδη (!) προσπάθεια για μια Αυτοδύναμη Ελλάδα (σ.σ. πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτοδύναμη Ελλάδα σε περιβάλλον αυξημένης εποπτείας και υποθηκευμένης δημόσιας περιουσίας;) ή μόλις οι πολιτικές θα αρχίσουν να τους θίγουν, θα βρίζουν, θα διαμαρτύρονται, θα βλαστημούν την ώρα και τη στιγμή, θα…

Στοιχηματίζω ότι μόλις η σύνταξη κουτσουρευτεί, μόλις η σύμβαση δεν ανανεωθεί, μόλις η δημόσια επιχείρηση εκποιηθεί, μόλις ο λογαριασμός του ρεύματος έλθει φουσκωμένος, μόλις ο μισθός τσεκουρευτεί, μόλις έρθει η απόλυση, μόλις έρθουν προβλήματα υγείας, μόλις ο κλητήρας εμφανιστεί, μόλις… τότε θα ξεχάσουν τις αυτοδύναμες Ελλάδες και θα αρχίσουν να αναρωτιούνται πώς στην ευχή «την πάτησαν» πάλι. Ομως η λευκή επιταγή θα έχει κοπεί και ο κομιστής την έχει εισπράξει.

Μοναδική τους παρηγοριά είναι ότι εκείνη την ώρα θα έχουν κάθε δικαίωμα να σηκώσουν το κεφάλι, να κοιτάξουν τον διπλανό που θα χαμογελάει ειρωνικά και να του πουν: «Τι γελάς ρε και εσύ τα ίδια δεν έκανες;…».

Και, όπως και να το κάνουμε, θα έχουν ένα δίκιο. Από το 2010 μέχρι σήμερα, είτε μας ευχαριστεί είτε μας θλίβει, όλες οι κυβερνήσεις σερβίρουν το ίδιο φαγητό. Το μοναδικό που τις κάνει να ξεχωρίζουν είναι ο τρόπος. Αλλοι έχουν ΜΑΤ για γαρνιτούρα και άλλοι Lexotanil.

Στην Ελλάδα, το κόμμα των Μαγδαληνών που μετανοούν είναι αειθαλές, «άχρωμο» και πλειοψηφικό. Οι τάξεις του πυκνώνουν τρεις έως έξι μήνες ύστερα από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Αναγνωρίζονται από ορισμένες συνθηματικές φράσεις όπως: «Δεν μου κοβόταν το χέρι», «Τυφλώθηκα», «Δεν την ξαναπατάω».

Οι ψυχολόγοι έχουν σηκώσει τα χέρια, καθώς ακόμη δεν μπορεί να ερμηνεύσουν την απόφαση νοημόνων ανθρώπων να δωρίσουν το μαχαίρι, με το οποίο θα τους ακρωτηριάσουν και τις ωτοασπίδες για να μην ακούν οι εκτελεστές τις οιμωγές που προηγούνται της σφαγής.

Αυτή είναι η κυριότερη δεξαμενή του μεγαλύτερου κόμματος της χώρας: Της αποχής. Ανομοιογενές. Πολυσυλλεκτικό. Σιωπηλό. Παγιώθηκε σε επίπεδα πάνω από 40%. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικοί υποδύονται ότι δεν υπάρχει. Ισως επειδή μπορούν να κυβερνήσουν με 22,8%. Ισως διότι η αυτοκριτική είναι δύσκολο πράγμα…

*δημοσιογράφος, συγγραφέας

efsyn.gr/