Οχι αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση

Οχι αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση

Από τη μια: δεν κάνεις αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Από την άλλη: δεν γράφεις για να γράφεις. Να, όμως, που ενίοτε, συμβαίνουν και τα δύο. Κάπως πρέπει να δικαιολογηθεί η παρουσία της αντιπολίτευσης και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πρέπει να βγει το μεροκάματο. Ανθρώπινα είναι και τα δύο αρκεί να μην έχουν διάρκεια.

Διότι επικρατεί τότε μια σχεδόν αδάμαστη αμηχανία που δεν προοιωνίζεται κανένα καλό για την επικοινωνία και για τον τόπο [τη χώρα].

Γιώργος Σταματόπουλος
Αφού ξεκινήσαμε με πρέπει, πρέπει λοιπόν να υπάρχει στόχος και να μη σκοπεύουμε στον αέρα. Ο στόχος υπάρχει αλλά πρέπει [πάλι πρέπει, αλλά τι να κάνουμε] να είναι ορατός και να είναι σταθερός στο πεδίο του σκοπευτή -άλλως ντουφεκάμε στον αέρα, έτσι για να ακούνε τις βροντές οι υπήκοοι, συγγνώμη οι πολίτες, και να λένε: να, δεν έχουν παραδώσει τα όπλα οι της αντιπολίτευσης.

Δεν υπάρχει δίκαιο στην πολιτική, μήτε στη γραφή, το γνωρίζουν αυτό άπαντες [εκτός από τους αφιονισμένους -και είναι αρκετοί από δαύτους· ρίξτε μια ματιά δίπλα σας]. Λίγη υπομονή δεν βλάπτει, ειδικά όταν η κυβέρνηση πήρε μια τόσο ισχυρή πλειοψηφία -δεν είναι για τα μπάζα όσοι την ψήφισαν, κάτι είδαν, κάτι προσμένουν. Δεν γίνεται να την απορρίψεις από τις πρώτες εβδομάδες και ας ξέρεις ότι η φιλελεύθερη πολιτική δεν είναι αυτή που θα ωθήσει την κοινωνία σε μια κάποια βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των μελών της.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η ελληνική κοινωνία είναι και δεξιά και αριστερή [αριστερή δεν είναι, διακατέχεται, απλώς, από αντιδεξιό σύνδρομο] και φαντάζει μακρινό να εκλείψει αυτή η διάκριση -ίσως να μη χρειάζεται να εκλείψει, χρειάζεται, όμως, να επέλθει κάποια συμφιλίωση στη βάση ώστε να αποκτηθεί ανάλογη δύναμη και ώση για επιρροή στην εξουσία [η οποία είναι πάντα ίδια και ας φωνάζουν οι λυσσασμένοι οπαδοί της μιας ή της άλλης παράταξης -το θέμα είναι η βαρβαρότητα της εξουσίας και πώς αυτή μπορεί να μετριαστεί]. Στη σύγκρουση των ιδεών αυτό πρέπει να γίνει κοινός τόπος: η κοινωνία εναντίον της εξουσίας, οι λαοί εναντίον των ελίτ. Μόνο έτσι φαίνεται να υπάρχει νόημα στη ζήση τούτη.

Ολα τα άλλα είναι εξυπνακισμοί και ανταγωνισμός, στις εφημερίδες, ευφυολογημάτων πανεπιστημιακών δασκάλων και πολιτικάντηδων της κακιάς ώρας , αργόσχολων μεν αγαπητών δε στους υπεύθυνους των τηλεοπτικών καναλιών -τι να πεις.

Κάπως πρέπει να ανεβεί το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, διαφορετικά όσοι δεν νιώθουμε καλά με την παρουσία αυτής της κυβέρνησης θα φανεί ότι μόνο σκούζουμε και από ουσία μπαρμπούτσαλα. Ας μη λησμονείται ότι ο λαός ψήφισε τον νέο πρωθυπουργό [και την κυβέρνησή του] γι’ αυτά που είπε -δεν κρύφτηκε ο άνθρωπος· όποιος δυσανασχετεί καλύτερα να αρχίζει να επαναστοχάζεται και να βλέπει τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε αυτός να είναι, όχι όπως προστάζει η όποια [λέμε, τώρα] ιδεολογία του.

Ξεθεμελίωση του συστήματος δεν φαίνεται στον ορίζοντα, άρα το θέμα παραμένει: ποιο είναι το θέμα; Σ’ αυτό πρέπει να απαντήσουμε οι δυσαρεστημένοι με τη νέα κυβέρνηση, πρέπει δηλαδή να ξέρουμε τι θέμε…

efsyn.gr