Μέση Ανατολή: Κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας

Μέση Ανατολή: Κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας

Τους τελευταίους μήνες η επιθετικότητα του ισραηλινού κράτους έχει ενταθεί. Μία από τις αιτίες είναι βέβαια το πάγιο στρατιωτικό δόγμα του σιωνιστικού κράτους για επέκταση προς όλα τα γειτονικά του κράτη.

Πέτρος Τσάγκαρης

Αυτή δεν είναι απλώς μια δια­κη­ρυγ­μέ­νη πρό­θε­ση, αλλά έχει υλο­ποι­η­θεί πολ­λές φορές: το Ισ­ρα­ήλ είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανα­το­λής που έχει ει­σβά­λει όχι σε μία, αλλά σε ΟΛΕΣ τις γει­το­νι­κές της χώρες. Είναι η μόνη χώρα που έχει πα­ρα­βιά­σει πολ­λές δε­κά­δες απο­φά­σεις του ΟΗΕ και του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας του διε­θνούς ορ­γα­νι­σμού, καθώς και η μόνη χώρα της Μ. Ανα­το­λής που δια­θέ­τει πυ­ρη­νι­κά όπλα.

 

Συν­θή­κες

Τώρα όμως ισχύ­ουν και άλλες συν­θή­κες, που κά­νουν το σιω­νι­στι­κό κρά­τος ιδιαί­τε­ρα επι­θε­τι­κό. Η μία συν­θή­κη είναι η αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση: Ο Τραμπ ανα­γνώ­ρι­σε την Ιε­ρου­σα­λήμ ως πρω­τεύ­ου­σα του Ισ­ρα­ήλ (δεν το είχε τολ­μή­σει κα­νέ­νας άλλος Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος), νο­μι­μο­ποιώ­ντας τις επε­κτα­τι­κές προ­θέ­σεις του Ισ­ρα­ήλ.

Μία άλλη συν­θή­κη είναι η πα­ρα­τε­τα­μέ­νη εκλο­γι­κή πε­ρί­ο­δος (εκλο­γές τον Απρί­λιο και εκλο­γές και στις 17 Σε­πτεμ­βρί­ου) και η ση­μα­σία της ψήφου των εποί­κων. Βε­βαί­ως οι έποι­κοι είναι εδώ και χρό­νια ένας θα­νά­σι­μος κα­θη­με­ρι­νός κίν­δυ­νος για τους Πα­λαι­στί­νιους, όμως το κα­λο­καί­ρι αυτό απο­θρα­σύν­θη­καν. Πολλά δεξιά και ακρο­δε­ξιά κόμ­μα­τα, θέ­λο­ντας να τρα­βή­ξουν αυτές τις ψή­φους, ου­σια­στι­κά έδω­σαν με τις δια­κη­ρύ­ξεις τους το «πρά­σι­νο φως» για να εντεί­νουν οι έποι­κοι τις εγκλη­μα­τι­κές πρα­κτι­κές τους. Ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός Νε­τα­νιά­χου πλειο­δό­τη­σε σε αυτή την πο­λι­τι­κή, εξαγ­γέλ­λο­ντας την πρό­θε­σή του για «πλήρη και μη ανα­στρέ­ψι­μη προ­σάρ­τη­ση της Δυ­τι­κής  Όχθης».

Ωστό­σο, δεν είναι μόνον η Δεξιά. Ο ηγέ­της του κε­ντρώ­ου κόμ­μα­τος (Μπλε και Άσπρο Κόμμα) ο Μπένι Γκαντς –υπο­τί­θε­ται συ­νε­χι­στής εκεί­νης της πο­λι­τι­κής πα­ρά­δο­σης που θέλει συ­νεν­νό­η­ση και ει­ρή­νη με τους Πα­λαι­στί­νιους– άλ­λα­ξε γραμ­μή (σε σχέση με τον Απρί­λιο) και τώρα έχει γίνει θερ­μός υπο­στη­ρι­κτής των εποι­κι­σμών, κυ­νη­γώ­ντας κι αυτός τις ψή­φους των εποί­κων.

Τόσο ο ίδιος όσο και οι υπό­λοι­ποι πο­λι­τι­κοί ηγέ­τες στο Ισ­ρα­ήλ πε­ρι­φρο­νούν το διε­θνές δί­καιο. Οι σιω­νι­στές ξέ­ρουν ότι όσο επι­τε­λούν τη «δου­λειά» για την Ουά­σινγ­κτον, θα βρί­σκο­νται στο απυ­ρό­βλη­το. Το «πρά­σι­νο φως» το έδωσε αυτή τη φορά ο πρε­σβευ­τής των ΗΠΑ στο Ισ­ρα­ήλ, ο Ντ. Φρί­ντμαν, ο οποί­ος δή­λω­σε πως «το Ισ­ρα­ήλ έχει το δι­καί­ω­μα να κα­τέ­χει κά­ποιο κομ­μά­τι της Δ. Όχθης».

 

Έποι­κοι

Είναι σε αυτές τις συν­θή­κες που οι έποι­κοι τρο­μο­κρα­τούν τους Πα­λαι­στί­νιους, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας πο­ρεί­ες όπως αυτή που έκα­ναν στις 14 Αυ­γού­στου, με συ­νο­δεία φυ­σι­κά του ισ­ραη­λι­νού στρα­τού, στην πα­λαι­στι­νια­κή πόλη Χε­βρώ­να (Αλ Χαλίλ στα αρα­βι­κά). Με σύν­θη­μα «Υπάρ­χει μόνο μια ση­μαία από την Ιορ­δα­νία έως τη Με­σό­γειο, η ση­μαία του Ισ­ρα­ήλ», πε­ρί­που 1.200 σιω­νι­στές τρα­μπού­κοι κα­κο­ποί­η­σαν, με τη βο­ή­θεια του στρα­τού πάντα, τους κα­τοί­κους της συ­νοι­κί­ας Αλ Σου­χά­ντα, αλλά και τους διε­θνείς ακτι­βι­στές που συ­μπα­ρα­στέ­κο­νταν στους Πα­λαι­στί­νιους. Με­ρι­κές μέρες πριν άλλοι τόσοι Ισ­ραη­λι­νοί έποι­κοι, με τη βο­ή­θεια της αστυ­νο­μί­ας, είχαν επι­τε­θεί στο τέ­με­νος του Αλ Ακσά (στην κα­τει­λημ­μέ­νη Ανα­το­λι­κή Ιε­ρου­σα­λήμ), τραυ­μα­τί­ζο­ντας 60 Πα­λαι­στί­νιους. Αντί­στοι­χα γε­γο­νό­τα έγι­ναν και στη Να­μπλούς.

Στη γει­το­νιά Σουρ Μπα­χέρ στις πα­ρυ­φές της Ιε­ρου­σα­λήμ μα­σκο­φό­ροι στρα­τιώ­τες κα­τέ­στρε­ψαν με εκρη­κτι­κά και μπουλ­ντό­ζες δε­κά­δες σπί­τια Πα­λαι­στι­νί­ων. Άλλη μια από­δει­ξη ότι τώρα πια οι κα­τε­δα­φί­σεις γί­νο­νται και στην πε­ριο­χή Α΄ –όπου βρί­σκε­ται η Σουρ Μπα­χέρ– πα­ρό­τι η πε­ριο­χή αυτή εξαρ­χής είχε απο­δο­θεί, βάσει της Συμ­φω­νί­ας, στην Πα­λαι­στι­νια­κή Αρχή, δηλ. πρό­κει­ται για κα­θα­ρή ει­σβο­λή.

Την ίδια στιγ­μή συ­νε­χί­ζε­ται ο απο­κλει­σμός της Λω­ρί­δας της Γάζας, όπου δύο εκα­τομ­μύ­ρια Πα­λαι­στί­νιοι έχουν τεθεί από τους σιω­νι­στές σε μια αργή δια­δι­κα­σία λι­μο­κτο­νί­ας. Συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά σε αυτή την αργή γε­νο­κτο­νία οι «γεν­ναί­οι» ελεύ­θε­ροι σκο­πευ­τές του ισ­ραη­λι­νού στρα­τού πυ­ρο­βο­λούν αδια­κρί­τως έξω από το φρά­κτη της φυ­λα­κής αυτής, σκο­τώ­νο­ντας πάνω από 200 αν­θρώ­πους μέχρι σή­με­ρα, συ­νή­θως εφή­βους, γυ­ναί­κες και παι­διά, και τραυ­μα­τί­ζο­ντας πολ­λές χι­λιά­δες.

Στην πε­ρί­πτω­ση της Πα­λαι­στί­νης δεν υπάρ­χει καμία επί­ση­μη διε­θνής αντί­δρα­ση για την πρω­το­φα­νή πα­ρα­βί­α­ση του διε­θνούς δι­καί­ου εκ μέ­ρους του Ισ­ρα­ήλ. Ούτε ο ΟΗΕ, ούτε ο δήθεν θερ­μός υπο­στη­ρι­κτής της δη­μο­κρα­τί­ας και του διε­θνούς δι­καί­ου, δηλ. η ΕΕ, δεν λένε κου­βέ­ντα. Ακόμη και χώρες όπως η Ελ­λά­δα, που θέλει να επι­κα­λεί­ται το διε­θνές δί­καιο όσον αφορά τις διεκ­δι­κή­σεις της στην ΑΟΖ της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, όχι μόνον σιωπά, αλλά συ­νερ­γά­ζε­ται στενά με τους σιω­νι­στές, ανε­ξαρ­τή­τως αν κυ­βερ­νά η ΝΔ ή ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

 

Το Ιράν

Για τους ίδιους λό­γους (απο­χα­λι­νω­μέ­νος σιω­νι­σμός, στενή συ­νερ­γα­σία με ΗΠΑ) εξα­πο­λύ­ο­νται και επι­θέ­σεις κατά της Συ­ρί­ας και εκτο­ξεύ­ο­νται απει­λές κατά του Λι­βά­νου και του Ιράν.

Η συ­γκυ­ρία της δια­κυ­βέρ­νη­σης Τραμπ, που είναι εξαι­ρε­τι­κά φι­λι­κή προς το Ισ­ρα­ήλ και εξαι­ρε­τι­κά επι­θε­τι­κή απέ­να­ντι στο Ιράν, παί­ζει σαφώς ρόλο σε αυτή την εξέ­λι­ξη. Σε έναν διαρ­κή φρα­στι­κό συ­ντο­νι­σμό, Τελ Αβίβ και Ουά­σιγ­κτον κα­τα­δι­κά­ζουν διαρ­κώς το Ιράν με όποια γε­λοία αφορ­μή. Οι ΗΠΑ μά­λι­στα απο­σύρ­θη­καν από τη διε­θνή συμ­φω­νία στην οποία είχαν κα­τα­λή­ξει οι άλλες με­γά­λες ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες με το Ιράν σε σχέση με το πυ­ρη­νι­κό του πρό­γραμ­μα. Ο Τραμπ επα­νε­νερ­γο­ποί­η­σε το οι­κο­νο­μι­κό εμπάρ­γκο κατά της Τε­χε­ρά­νης, με ό,τι συ­νέ­πειες μπο­ρεί να έχει αυτό στη ζωή των πο­λι­τών της χώρας.

Όμως το Ιράν δεν έχει ει­σβά­λει σε καμία άλλη χώρα (πέραν της Συ­ρί­ας, όπου έχουν ει­σβά­λει οι πά­ντες). Επί­σης δεν είναι υπεύ­θυ­νο για τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις (αντί­θε­τα στο έδα­φός του έχουν γίνει βα­ριές τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις ενα­ντί­ον πο­λι­τών του). Έχει δη­λώ­σει ότι εν­δια­φέ­ρε­ται μόνο για ει­ρη­νι­κή χρήση της πυ­ρη­νι­κής ενέρ­γειας και στη βάση αυτή είχε προ­κύ­ψει η διε­θνής συμ­φω­νία. Και, το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο, έχει υπο­γρά­ψει τη Συν­θή­κη Περί Μη Διά­δο­σης των Πυ­ρη­νι­κών Όπλων.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση ΗΠΑ και Ισ­ρα­ήλ, που ΔΕΝ έχουν υπο­γρά­ψει την πα­ρα­πά­νω Συν­θή­κη, ελέγ­χο­νται για από­λυ­τη υπο­κρι­σία, όταν η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, το σκλη­ρό αστυ­νο­μι­κό μο­ναρ­χι­κό κρά­τος της πε­ριο­χής, επι­διώ­κει τα ίδια ακρι­βώς με το Ιράν (χρήση πυ­ρη­νι­κής ενέρ­γειας), αλλά θε­ω­ρεί­ται από­λυ­τα φυ­σιο­λο­γι­κό για την πε­ρί­πτω­σή της και κα­νείς δεν την ενο­χλεί. Μά­λι­στα, σύμ­φω­να με το Ρόι­τερς, ο υπουρ­γός Ενέρ­γειας των ΗΠΑ, Ρ. Πέρι, ενέ­κρι­νε έξι απόρ­ρη­τες εξου­σιο­δο­τή­σεις, ώστε να δοθεί βο­ή­θεια για το πυ­ρη­νι­κό πρό­γραμ­μα της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας. Γιατί άραγε το κρά­τος, αυτό που ζητά συ­νε­χώς επέμ­βα­ση κατά του Ιράν και ΈΧΕΙ ει­σβά­λει σε γει­το­νι­κή χώρα (στην Υε­μέ­νη), δεν θε­ω­ρεί­ται πι­θα­νή πυ­ρη­νι­κή απει­λή;

 

Λί­βα­νος

Η αντι­πα­ρά­θε­ση του Ισ­ρα­ήλ με το Ιράν δεν είναι μόνο φρα­στι­κή, αλλά έχει πάρει θερμό χα­ρα­κτή­ρα στο έδα­φος της Συ­ρί­ας, όπου η ισ­ραη­λι­νή αε­ρο­πο­ρία έχει επα­νει­λημ­μέ­νως χτυ­πή­σει θέ­σεις Φρου­ρών της Επα­νά­στα­σης και της Χεζ­μπο­λάχ (οι οποί­οι στη­ρί­ζουν τον πρό­ε­δρο Άσαντ). Ωστό­σο πιο συχνά οι επι­θέ­σεις έχουν ως θύ­μα­τα αμά­χους. Την τε­λευ­ταία μέρα του Ιου­νί­ου, το Ισ­ρα­ήλ εξα­πέ­λυ­σε αε­ρο­πο­ρι­κή επί­θε­ση σε πε­ριο­χή νότια της Δα­μα­σκού, καθώς και στην επαρ­χία Χομς, με θύ­μα­τα του­λά­χι­στον 15 αν­θρώ­πους από τους οποί­ους 6 ήταν άμα­χοι (ανά­με­σά τους και τρία παι­διά). Αυτή ήταν μόνο μία από τις εκα­το­ντά­δες επι­θέ­σεις που έχει εξα­πο­λύ­σει το Ισ­ρα­ήλ από το 2015 στο έδα­φος της Συ­ρί­ας.

Οι αντια­ε­ρο­πο­ρι­κοί πύ­ραυ­λοι, που εξα­πέ­λυ­σε η Συρία ως αντί­δρα­ση, δεν βρή­καν κα­νέ­να στόχο, ωστό­σο ένας από αυ­τούς έπεσε στην Κύπρο, κα­τα­δει­κνύ­ο­ντας ότι είναι πολύ επι­κίν­δυ­νο να παί­ζει κα­νείς με τη φωτιά, όταν βρί­σκε­ται τόσο κοντά της.

Συ­ντο­νι­σμό είχαν Τραμπ και Νε­τα­νιά­χου και ως προς την επι­θε­τι­κό­τη­τα προς τον Λί­βα­νο. Στα τέλη Αυ­γού­στου το σιω­νι­στι­κό κρά­τος έστει­λε μη επαν­δρω­μέ­να αε­ρο­σκά­φη ενά­ντια στο κτί­ριο που στε­γά­ζει το Κέ­ντρο Τύπου της Χεζ­μπο­λάχ τη Βη­ρυ­τό. Ο Λι­βα­νέ­ζος πρό­ε­δρος Μ. Αούν κα­τα­δί­κα­σε την ισ­ραη­λι­νή επί­θε­ση, θε­ω­ρώ­ντας την ως «κή­ρυ­ξη πο­λέ­μου» ενά­ντια στον Λί­βα­νο και επι­σή­μα­νε το δι­καί­ω­μα του Λι­βά­νου να υπε­ρα­σπι­στεί την κυ­ριαρ­χία και την εδα­φι­κή του ακε­ραιό­τη­τα ενά­ντια στην ισ­ραη­λι­νή επι­θε­τι­κό­τη­τα.

Σε σχέση με τον Λί­βα­νο, υπάρ­χουν διε­θνείς αντι­δρά­σεις. Όμως, όπως ανα­με­νό­ταν, στις 5/9 οι ΗΠΑ μπλό­κα­ραν, με το δι­καί­ω­μα του βέτο που δια­θέ­τουν, το ψή­φι­σμα που κα­τέ­θε­σε η Γαλ­λία στο Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας του ΟΗΕ, το οποίο κα­τα­δί­κα­ζε το Ισ­ρα­ήλ για την επί­θε­σή του στην Βη­ρυ­τό, δηλ. για την πα­ρα­βί­α­ση της λε­γό­με­νης Μπλε Γραμ­μής.

Από την άλλη, οι Ευ­ρω­παί­οι έχουν δια­μαρ­τυ­ρη­θεί έντο­να για την από­συρ­ση των Αμε­ρι­κα­νών από τη συμ­φω­νία για το πυ­ρη­νι­κό πρό­γραμ­μα του Ιράν. Οι πο­λι­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις από την πι­θα­νή κα­τάρ­ρευ­ση της συμ­φω­νί­ας (ήδη οι ηγέ­τες του Ιράν έχουν δη­λώ­σει ότι δεν δε­σμεύ­ο­νται από τη συμ­φω­νία μετά την απο­χώ­ρη­ση των ΗΠΑ) είναι αυτές που οδη­γούν σε εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση. Όμως στο τέλος οι ευ­ρω­παϊ­κές επι­χει­ρή­σεις και οι τρά­πε­ζες εφαρ­μό­ζουν μέχρι κε­ραί­ας το εμπάρ­γκο κατά της Τε­χε­ρά­νης, φο­βού­με­νες τα οι­κο­νο­μι­κά και διοι­κη­τι­κά αντί­ποι­να της Ουά­σινγ­κτον.

Σε αυτές τις συν­θή­κες, όποιο και να είναι το απο­τέ­λε­σμα των ισ­ραη­λι­νών εκλο­γών, ο κίν­δυ­νος γε­νί­κευ­σης του πο­λέ­μου στη Μέση Ανα­το­λή (έτσι κι αλ­λιώς πό­λε­μος υπάρ­χει στη Συρία και την Υε­μέ­νη) θα πα­ρα­μεί­νει ανοι­χτός. Γιατί βρί­σκε­ται στην ίδια την ουσία του σιω­νι­στι­κού κρά­τους και της σιω­νι­στι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας. Και η κλι­μά­κω­ση των προη­γού­με­νων μηνών είναι ένας πολύ κακός οιω­νός.

rproject.gr