Τουριστικοειδή…

Τουριστικοειδή…

Οταν ξαφνικά από τα βουνά της χώρας βρίσκεσαι στη θερμή αγκαλιά της Κρήτης, ο νους δεν τα πάει και τόσο καλά. Από τη μια η ησυχία και ο θρους του ορεινού θέρους και από την άλλη ο βόμβος [ακόμη] της πολυκοσμίας, του αστικού θορύβου, των αμετανόητων τουριστών. Πού αλλού να ζήσουν οι τουρίστες αυτό το θαύμα κοινωνικής-πνευματικής-ψυχικής ανάτασης;

Γιώργος Σταματόπουλος

Ούτε οι ίδιοι οι Κρητικοί έχουν συνειδητοποιήσει ότι ζουν σ’ έναν παράδεισο, αλλιώς θα πρόσεχαν τον τόπο τους, τα τετραγωνικά έστω χιλιόμετρα που τους αναλογούν. Τι να πεις. Βαδίζεις στην πανέμορφη παλιά πόλη του Ρεθύμνου και αίφνης λιποθυμάς από τις «ευωδιές» του αποχετευτικού συστήματος· εκεί, στο κέντρο της κίνησης και της ομορφιάς.

Χίλιες φορές στα βουνά, λες μέσα σου, και ας μην προσφέρουν το ιστορικό [γεωφυσικό και αρχιτεκτονικό] κάλλος. Ετσι κι αλλιώς προσωπικό είναι το ζήτημα αυτό· ο καθείς και το γούστο του.

Ρέθυμνο. Μια μικρή πόλη που διεκδίκησε να έχει πανεπιστήμιο ώστε να επιτύχει την «ανάπτυξη», απομυζώντας τον οβολό των φοιτητών και που τώρα η ίδια τούς διώχνει αφού τα παιδιά πασχίζουν να βρουν ένα δωματιάκι για να κάνουν τη δουλειά τους. Και είναι αυτό φυσικό – για όλους, παρακαλώ.

Το φριχτό σύστημα υπενοικίασης σπιτιών για ορισμένο χρόνο επιφέρει μεν περισσότερο κέρδος στους ιδιοκτήτες, αναγκάζει όμως πολλούς φοιτητές να μείνουν στα περίχωρα. Συρρικνώνεται έτσι η οικονομική άμα τε και πνευματική [και αυτό δεν πρέπει να λησμονείται] ζωή της πόλης, το παλιό κομμάτι της οποίας είναι ζηλευτό.

Από τη μια λοιπόν η ερημία του ορεινού όγκου· από την άλλη η ασφυξία από τον κόσμο στις πόλεις της Κρήτης – η ελληνική σχιζοφρένεια ή, κατ’ άλλους, η αυτονόητη κατάσταση του καπιταλισμού. Σηκώνει κανείς τα χέρια όταν αυτό το «αυτονόητο» επιβάλλεται στις συνειδήσεις των πολλών, κατά κράτος, μάλιστα.

Δεν είναι αυτό [στην Κρήτη] ανάπτυξη, ας μη γελιόμαστε. Και ας βελτιώνουν το εισόδημά τους μερικοί Κρητικοί. Δεν είναι χώρα αυτή· η μισή και περισσότερη έρημη κι ένας τόπος της να [νομίζει ότι] ευημερεί. Μέγα το χάσμα μεταξύ ορεινού και θαλάσσιου τουρισμού. Μείζων πληγή η μονομερής τουριστική «ανάπτυξη». Πέρα από τον τουρισμό, κουλουβάχατα.

Από σύμπτωση φαίνεται να εξακολουθεί να υπάρχει τούτη η χώρα με τόσο κραυγαλέες αντιθέσεις να τη δονούν· κάποιον φύλακα άγγελο έχει, που, όμως, ουδείς τον έχει δει ποτέ στη ζωή του, μέσα σε τόσους αιώνες, παρακαλώ.

Με τόση κρατική ακηδία και άλλη τόση κοινωνική απάθεια όντως αποτελεί θέμα προς διερεύνηση. Αλλά οι «ειδικοί» σκίζουν τα πτυχία τους. Δεν μπορούν να τα ερμηνεύσουν όλα με τη βόρεια [δυτική] λογική τους. Ομως κάποτε πρέπει να δοθεί μια ερμηνεία, να μπει μια σειρά στον ελληνικό τόπο [και τρόπο…]

efsyn.gr