Μαθητικός ξεσηκωμός για το περιβάλλον

Διεθνείς κινητοποιήσεις 20-27 Σεπτέμβρη

Την εβδο­μά­δα 20-27 Σε­πτεμ­βρί­ου, με αφορ­μή και τη σύ­νο­δο του ΟΗΕ για το κλίμα στις 23 Σε­πτέμ­βρη, κα­λού­νται διε­θνώς κι­νη­το­ποι­ή­σεις ενά­ντια στην κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, διεκ­δι­κώ­ντας άμεσα μέτρα υπε­ρά­σπι­σης του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις αυτές απο­τε­λούν συ­νέ­χεια των μα­θη­τι­κών και όχι μόνο δια­δη­λώ­σε­ων σε όλο τον κόσμο, που πραγ­μα­το­ποιού­νται την τε­λευ­ταία πε­ρί­ο­δο, όπως ήταν η αντί­στοι­χη δια­δή­λω­ση τον περ­σι­νό Σε­πτέμ­βριο με δια­δη­λώ­σεις σε πάνω από 100 χώρες και μα­ζι­κή συμ­με­το­χή κό­σμου. Πιο πρό­σφα­τα και κο­ντι­νά σ’ εμάς πα­ρα­δείγ­μα­τα ήταν η 15η Μάρτη, όπου μα­θη­τές/τριες στην Ελ­λά­δα, αλλά και σε όλο τον κόσμο, κα­λού­σαν σε απερ­γία για το κλίμα (Climatestrike), με συν­θή­μα­τα όπως «Ο πλα­νή­της που κα­τα­στρέ­φε­τε είναι ο κό­σμος που κλη­ρο­νο­μού­με», «Σε­βα­στεί­τε την ύπαρ­ξη, αλ­λιώς πε­ρι­μέ­νε­τε αντί­δρα­ση» και άλλα.

Θωμάς Λεριάς

Πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο –ει­δι­κά στη νε­ο­λαία– έχει παί­ξει η Σου­η­δή μα­θή­τρια Γκρέ­τα Τούν­περγκ (GretaThunberg), η οποία ξε­κί­νη­σε πέ­ρυ­σι τον Αύ­γου­στο να απέ­χει από τα μα­θή­μα­τα και να δια­δη­λώ­νει κάθε Πα­ρα­σκευή για το κλίμα έξω από το κοι­νο­βού­λιο. Από τότε, έχει ξε­κι­νή­σει το «FridaysforFuture», εμπνέ­ο­ντας χι­λιά­δες μα­θη­τές/τριες πα­γκο­σμί­ως να ορ­γα­νώ­νουν δια­δη­λώ­σεις και κι­νη­το­ποι­ή­σεις στις πό­λεις τους ενά­ντια στην κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή.

Ο ίδιος ο ΟΗΕ, αλλά και ηγέ­τες με­γά­λων χωρών, έχουν κα­λέ­σει την Γκρέ­τα αρ­κε­τές φορές σε συ­να­ντή­σεις (προ­τεί­νο­ντάς την μέχρι και για το Νό­μπελ Ει­ρή­νης!) προ­σπα­θώ­ντας να εν­σω­μα­τώ­σουν τις τε­ρά­στιες κι­νη­το­ποι­ή­σεις διε­θνώς και να υπο­βαθ­μί­σουν το ρι­ζο­σπα­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα τους.

Τους τε­λευ­ταί­ους μήνες έχουν συμ­βεί τε­ρά­στιας ση­μα­σί­ας οι­κο­λο­γι­κές κα­τα­στρο­φές σε όλο τον κόσμο, με ανυ­πο­λό­γι­στες συ­νέ­πειες. Ο Αμα­ζό­νιος –η με­γα­λύ­τε­ρη πηγή οξυ­γό­νου του πλα­νή­τη– καί­γε­ται ακόμη, τε­ρά­στιες εκτά­σεις έχουν καεί στη Σι­βη­ρία και την Αλά­σκα, στη Χιλή διέρ­ρευ­σαν 40.000 λίτρα πε­τρε­λαί­ου. Ο κίν­δυ­νος της κα­τα­στρο­φής του πε­ρι­βάλ­λο­ντος είναι εδώ και πρέ­πει να ση­μά­νει άμεσα συ­να­γερ­μός.

Όλες οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες των βα­σι­κών χω­ρών-παι­κτών που κα­θο­ρί­ζουν τις πο­λι­τι­κές που εφαρ­μό­ζο­νται για το κλίμα αδια­φο­ρούν για τις κα­τα­στρο­φές που συ­ντε­λού­νται, αρκεί να υπάρ­χει κέρ­δος και «ευ­και­ρί­ες ανά­πτυ­ξης» που θα βελ­τιώ­σουν τη θέση του κα­θε­νός στο διε­θνή αντα­γω­νι­σμό. Οι προ­τά­σεις για ένα μο­ντέ­λο πρά­σι­νης ανά­πτυ­ξης είναι πα­ντε­λώς ανε­παρ­κείς, αφού το μόνο που κά­νουν είναι βά­ζουν πρό­στι­μα για πα­ρα­βιά­σεις της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας, μην πέρ­νο­ντας δρα­στι­κά μέτρα ενά­ντια σε αυτές.

Στην Ελ­λά­δα, οι εξο­ρύ­ξεις χρυ­σού της Ελ Ντο­ρά­ντο που έχουν κα­τα­στρέ­ψει τη Χαλ­κι­δι­κή, η πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νη επέν­δυ­ση στο Ελ­λη­νι­κό, οι σχε­δια­ζό­με­νες εξο­ρύ­ξεις στην Ήπει­ρο και στο Ιόνιο που είναι εξαι­ρε­τι­κά απει­λη­τι­κές για το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, προ­βάλ­λο­νται ως επεν­δυ­τι­κά σχέ­δια ανά­καμ­ψης της οι­κο­νο­μί­ας.

Έχου­με κα­θή­κον να αγω­νι­στού­με με κάθε τρόπο ενά­ντια στις πο­λι­τι­κές που κα­τα­στρέ­φουν τον πλα­νή­τη και υπο­νο­μεύ­ουν το μέλ­λον όλων μας και ει­δι­κά της νε­ο­λαί­ας, που φαί­νε­ται ότι θα κλη­θεί να ζήσει σε έναν πλα­νή­τη ρη­μαγ­μέ­νο από τη λύσσα του κέρ­δους. Η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή είναι εδώ και οι αγώ­νες της νε­ο­λαί­ας και των μα­θη­τών/τριών σε όλο τον κόσμο στέλ­νουν μή­νυ­μα αντί­στα­σης. Να πά­ρου­με την υπό­θε­ση της υπε­ρά­σπι­σης του πε­ρι­βάλ­λο­ντος στα χέρια μας ενά­ντια στο σύ­στη­μα που το κα­τα­στρέ­φει: να αλ­λά­ξου­με το σύ­στη­μα και όχι το κλίμα!

Σε κάθε σχο­λείο, σε κάθε φοι­τη­τι­κό σύλ­λο­γο, σε κάθε σω­μα­τείο, σε κάθε συλ­λο­γι­κό­τη­τα γει­το­νιάς να ορ­γα­νώ­σου­με την αντί­στα­ση ενά­ντια στη βαρ­βα­ρό­τη­τα της οι­κο­λο­γι­κής κα­τα­στρο­φής. Πρώτο ρα­ντε­βού είναι η πα­γκό­σμια εβδο­μά­δα για το κλίμα στις 20-27 Σε­πτέμ­βρη. Στην Ελ­λά­δα, οι «Μα­θη­τές-τριες Ενά­ντια στο Σύ­στη­μα», αλλά και μα­θη­τές/τριες από το «FridaysforFutureGreece» και άλλες συλ­λο­γι­κό­τη­τες, κα­λούν στις 20 Σε­πτέμ­βρη σε μα­θη­τι­κή απερ­γία, δη­λα­δή αποχή από τα μα­θή­μα­τα και συ­γκέ­ντρω­ση στο Σύ­νταγ­μα στις 12 το με­ση­μέ­ρι. Ας γίνει αυτή η δια­δή­λω­ση το πρώτο βήμα για να πούμε και εμείς «όχι» στην κα­τα­στρο­φή του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ενά­ντια και στις κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές των εξο­ρύ­ξε­ων, των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και της τσι­με­ντο­ποί­η­σης.

 

«Εί­μα­στε η φύση που εξε­γεί­ρε­ται!»
Τον πε­ρα­σμέ­νο Απρί­λη, η νέα ορ­γά­νω­ση Extinction Rebellion ορ­γά­νω­σε μια πο­λυ­ή­με­ρη κα­μπά­νια δρά­σε­ων πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής (απο­κλει­σμοί δρό­μων, κτι­ρί­ων κ.ο.κ.)στη Βρε­τα­νία, απαι­τώ­ντας από τη Βουλή να πάρει μέτρα για την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή. Οι ακτι­βι­στές αντι­με­τώ­πι­σαν κα­τα­στο­λή και δε­κά­δες συλ­λή­ψεις. Ένας από τους προ­σα­χθέ­ντες, ο αρι­στε­ρός αγω­νι­στής Σιμόν Ασάφ, απο­λο­γού­ταν πριν λίγες μέρες στο δι­κα­στή­ριο. Δη­μο­σί­ευ­σε στην προ­σω­πι­κή του σε­λί­δα στο facebook τη δή­λω­σή του και την ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με εδώ.

——–

Κα­τα­νοώ ότι προ­κει­μέ­νου να δια­βά­σω αυτή τη δή­λω­ση πρέ­πει να δη­λώ­σω ένο­χος για τον ρόλο μου στην εξέ­γερ­ση της Extinction Rebellion τον Απρί­λη. Ευ­χα­ρί­στως να το κάνω. Όταν εντά­χθη­κα στην Extinction Rebellion φέτος το Φλε­βά­ρη, το έπρα­ξα γιατί πί­στευα ακρά­δα­ντα ότι έχου­με 10 χρό­νια για να εμπο­δί­σου­με τον πλα­νή­τη μας να φτά­σει σε μια σειρά από επι­κίν­δυ­να κλι­μα­τι­κά ση­μεία κα­μπής.

Φαί­νε­ται ότι κά­να­με λάθος. Όχι λάθος που δια­δη­λώ­σα­με. Ούτε λάθος να πιέ­ζου­με τις κυ­βερ­νή­σεις μας να πά­ρουν στα σο­βα­ρά τις προει­δο­ποι­ή­σεις του Δια­κυ­βερ­νη­τι­κού Πάνελ για την Κλι­μα­τι­κή Αλ­λα­γή του ΟΗΕ, για να μην ανα­φερ­θού­με στα ανη­συ­χη­τι­κά νέα επι­στη­μο­νι­κά στοι­χεία που απο­δει­κνύ­ουν ότι φτά­νου­με σε ση­μεία κα­μπής δε­κα­ε­τί­ες νω­ρί­τε­ρα από ό,τι θα έπρε­πε.

Κά­να­με λάθος, γιατί δεν έχου­με 10 χρό­νια να δρά­σου­με… ίσως έχου­με 18 μήνες… ίσως έχου­με πλέον αρ­γή­σει.

Από τη σύλ­λη­ψη μου τον Απρί­λη μέχρι σή­με­ρα έχουν καεί τε­ρά­στια τμή­μα­τα του Αμα­ζο­νί­ου. Πυρ­κα­γιές έχουν εξα­πλω­θεί στην Αφρι­κή και στην Αρ­κτι­κή. Την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα η θερ­μο­κρα­σία της στρα­τό­σφαι­ρας 3 χι­λιό­με­τρα πάνω από την Ανταρ­κτι­κή ήταν 7 βαθ­μοί Κελ­σί­ου, ενώ θα έπρε­πε να είναι -60. Πριν λίγες μέρες, με­γά­λα τμή­μα­τα των νη­σιών Μπα­χά­μες έπα­ψαν να υπάρ­χουν.

Εί­μα­στε σε μια πιο απελ­πι­στι­κή κα­τά­στα­ση από ό,τι ήμα­στε τον Απρί­λη… κι όμως αντί να δρά­σουν ακόμα πιο κα­τε­πει­γό­ντως, οι κυ­βερ­νή­σεις μας ανα­κοι­νώ­νουν «business as usual», ενώ εν­θαρ­ρύ­νουν και στη­ρί­ζουν τους εγκλη­μα­τί­ες που μας οδη­γούν σε μια τε­ρά­στια κλι­μα­τι­κή και οι­κο­λο­γι­κή κα­τα­στρο­φή.

Είμαι λίγο πριν τα 60 και είμαι μά­γει­ρας σε παι­δι­κό σταθ­μό. Επί­σης ετοι­μά­ζω ει­δι­κά γεύ­μα­τα για ηλι­κιω­μέ­νους, πολ­λοί από αυ­τούς με άνοια. Κάθε μέρα βλέπω τη χαρά που είναι η ζωή, από την αρχή της ως το τέλος της.

Κάθε μέρα, όταν σερ­βί­ρω φα­γη­τό στα παι­διά μας, θυ­μά­μαι ότι αντι­με­τω­πί­ζουν ένα πολύ σκο­τει­νό μέλ­λον, αν θα έχουν καν μέλ­λον.

Σκέ­φτο­μαι ότι θα τα αφή­σου­με χωρίς ψάρια στη θά­λασ­σα, χωρίς δάση, χωρίς κα­μη­λο­παρ­δά­λεις –ή οποιο­δή­πο­τε άλλο από τα ανα­ρίθ­μη­τα πλά­σμα­τα και κα­τοί­κους αυτής της γης που κα­τα­στρέ­φου­με για το γρή­γο­ρο κέρ­δος. Αυτή η σκέψη με γε­μί­ζει με βαθιά θλίψη και με θυμό που καίει βαθιά μέσα μου.

Γι’ αυτό το λόγο δεν θα στα­μα­τή­σω να δια­δη­λώ­νω.

Αυτό που έκανα τον Απρί­λη ήταν να «τρα­βή­ξω το φρένο ασφα­λεί­ας». Γι’ αυτό είμαι ένο­χος. Σε μια φάση της ζωής μου που θα έπρε­πε να σκέ­φτο­μαι ότι ήρθε η ώρα να ξε­κου­ρα­στώ, σκέ­φτο­μαι πόσες φορές ακόμα θα συλ­λη­φθώ και πόσα πρό­στι­μα ακόμα θα πρέ­πει να πλη­ρώ­σω. Αλλά δεν μου έχει μεί­νει καμιά άλλη επι­λο­γή.

Σκο­πεύω να συμ­με­τέ­χω στη γε­νι­κή απερ­γία για το κλίμα στις 20 Σε­πτέμ­βρη και καλώ τους συ­να­δέλ­φους μου να πρά­ξουν το ίδιο. Τον Οκτώ­βρη θα βρεθώ στο πλευ­ρό των δε­κά­δων χι­λιά­δων άλλων αν­θρώ­πων, που θα συμ­με­τέ­χουν στην επό­με­νη φάση των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων του Extinction Rebellion. Κάνω έκ­κλη­ση σε όλους μου τους φί­λους και συγ­γε­νείς να συμ­με­τέ­χουν κι αυτοί.

Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω όλα τα παι­διά που συμ­με­τέ­χουν στις μα­θη­τι­κές απερ­γί­ες, τους φί­λους στο Extinction Rebellion του Hackney κι ανα­ρίθ­μη­τους αν­θρώ­πους σε όλο τον πλα­νή­τη, που υψώ­νουν το ανά­στη­μά τους και λένε: “Εί­μα­στε η φύση που εξε­γεί­ρε­ται”.

rproject.gr