Για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής

Για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής

  • |

Αρκετοί από τους Ελληνες φοιτητές που μορφώνονται σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια έχουν προσαρμοστεί στις κοινωνικές και κλιματικές συνθήκες, αλλά και στην αγορά εργασίας των χωρών που επέλεξαν. Υπάρχουν κι άλλοι, όμως, που αναγκάστηκαν μεν να κάνουν ανώτερες σπουδές στην Ευρώπη, αλλά περιμένουν πώς και πώς να τις ολοκληρώσουν και να φύγουν το ταχύτερο δυνατόν από εκεί. Δεν είναι ζωή αυτή, λένε, δεν είναι ζεστοί άνθρωποι οι Ευρωπαίοι άνθρωποι, αυτοί που ζουν κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη.

Γιώργος Σταματόπουλος

Οσοι προβάλλουν αυτές τις αιτιάσεις δεν αμφισβητούν τόσο τις συνθήκες διαβίωσης, που είναι αρκετά υψηλές, τέλος πάντων ανώτερες από αυτές της Ελλάδας, όσο τον τρόπο που ζουν, που επικοινωνούν μεταξύ τους, που [δεν] εκφράζουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους, που είναι τόσο ιδιοτελείς, τόσο επιφυλακτικοί, τόσο φοβισμένοι στις μεταξύ τους σχέσεις.

Τέτοιος εσωτερικός κόσμος δικαιολογεί την αρπακτικότητα που έχουν επιδείξει αυτά τα έθνη τους τελευταίους αιώνες, φονεύοντας και τυραννώντας άλλα έθνη. Αυτοί –και ο «ορθός» λόγος τους– προέβησαν σε αίσχη κατά της ανθρωπότητας, «καλλιεργώντας» και αναπτύσσοντας τις αποικιοκρατικές εξορμήσεις – τι τους έφταιγαν οι δόλιοι ασιατικοί και αφρικανικοί λαοί, αλλά και άλλοι, Ελληνες, ας πούμε;

Τι ώθησε Αγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, Ολλανδούς, Βέλγους, Γερμανούς, Ελβετούς –εκτός από αυτόν τον σκοτεινό εσωτερικό κόσμο– να επιτεθούν σε ξένα κράτη και να αρπάξουν τον πλούτο τους; [Δεν είναι ρητορική η ερώτηση.] Αλλά όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, ίσως πουν οι ευρωπαϊστές, οι δυτικοπολιτισμένοι τέλος πάντων, το σήμερα μετράει, η ποιότητα ζωής και ο υψηλός βαθμός εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς [υπό συζήτηση βεβαίως οι δύο τελευταίοι όροι].

Ναι, αλλά τι σημαίνει ευρωπαϊκός τρόπος ζωής έπειτα από όλα αυτά; Στέκεται ως όρος αυτός ο όρος; Δεν είναι οιονεί αντιφατικός και γελοίος; Να μας συμπαθάνε οι υποστηρικτές αυτού του τρόπου ζωής, αλλά κι εμείς «ευρωπαϊστές» είμαστε, με κάποιον διαφορετικό όμως τρόπο, πιο πολιτισμικό για να συνεννογιόμαστε. Δεν είναι πρότυπο ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, όσο κι αν λάμπει, όσο κι αν έχει επιβληθεί, με τη σημαντική και καταλυτική βοήθεια του αμερικανικού τρόπου ζωής, ο οποίος έχει κατακυριεύσει αγορές και συνειδήσεις, ένοχες και αθώες ψυχές. Να νιώθεις κάπως σαν πολίτης, ναι, δεν είναι βέβαιο όμως ότι αυτό αρκεί για ένα σύστημα που κομπάζει για τις «υπηρεσίες» που προσφέρει στους υπηκόους.

Παρατηρώ ευρωπαϊκά ζευγάρια που έρχονται το καλοκαίρι στο χωριό για λίγες μέρες και «τολμάνε» και επισκέπτονται το καφενείο. Σαν να βρίσκονται σε άλλον κόσμο, ξένο προς τον δικό τους. Αδυνατούν να κατανοήσουν το νόημα της παρέας και τα αλληλοκεράσματα, τις χοντράδες και τα αστεία που επικρατούν – και δεν φταίει η γλώσσα γι’ αυτό, καθόλου δεν φταίει. Φταίει το πολιτικό τους σύστημα, λένε οι πιο δηκτικοί ή οι πιο υποψιασμένοι (;) – πάντως το υποστηρίζουν και δεν το παίρνουν πίσω, υπομειδιούν κιόλας. Ποιος ξέρει πραγματικά…

efsyn.gr/