Για τον αλόγιστο νεοτουρισμό

Για τον αλόγιστο νεοτουρισμό

Τους άμεσους κινδύνους αλλά και τον τρόμο που προκαλεί η τουριστική υπερανάπτυξη είχε επισημάνει με άρθρο του στην «Εφ.Συν.» [18/7/2019] ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Χάρης Ναξάκης, και είχε μάλιστα καταλήξει -σωστά- στο συμπέρασμα ότι επιβάλλεται μια νέα πολιτική στον τουρισμό, με βάση την τουριστική αποανάπτυξη, να μπει δηλαδή ένας φραγμός στην ασυδοσία της τουριστικής εκμετάλλευσης.

Γιώργος Σταματόπουλος

Η βραχυχρόνια μίσθωση έχει γίνει βραχνάς, αφού καθηγητές, φοιτητές και υπάλληλοι αδυνατούν να βρουν κατοικίες στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Παρατηρούνται δε τραγελαφικά φαινόμενα, αφού όσοι νοικιάζουν τις οικίες τους με το εν λόγω σύστημα, αναγκάζονται να ξεσπιτώνονται ή να συμβιώνουν με τους ενοικιαστές, υπηρετώντας τους μάλιστα -δουλικά φαινόμενα για λίγα ψιχία επιπλέον, τι να πεις.

Είναι τόσο πολλοί οι τουρίστες ειδικά σε πόλεις όπως Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Σαντορίνη κ.ά., είναι τόσες οι ανάγκες που δημιουργούνται από την παρουσία τους, ώστε να παρατηρούνται ασφυκτικά φαινόμενα, όπως έλλειψη νερού, κυκλοφοριακή συμφόρηση, ηχορρύπανση, διακοπές στην ηλεκτροδότηση, διόγκωση αποβλήτων και περιττωμάτων, συνωστισμός, εκνευρισμός και άλλα απρόβλεπτα στην καθημερινότητα. Μακριά από κανέναν σεισμό ή καμιά πυρκαγιά. Πού θα πάει το πλήθος;

Το θέμα έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και επείγει το κλίμα αυτό δυσανεξίας να αντιστραφεί το συντομότερο δυνατόν. Σημειωτέον ότι αυτό δεν παρατηρείται κατά τους θερινούς μόνο μήνες, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Και ας μη νομιστεί ότι όλοι αυτοί οι τουρίστες είναι ανοιχτοχέρηδες και γεμίζουν τις ταβέρνες ή αγοράζουν προϊόντα τοπικής παραγωγής. Α, μπα. Ορμούν στα σούπερ μάρκετ και στους φούρνους [και αυτό δεν είναι κατακριτέο εκ μέρους τους] και οι καταστηματάρχες βαράνε μύγες [όχι όλοι, αλλά δεν έχει σημασία].

Αντιθέτως, συρρικνώνεται η τοπική αγροτική παραγωγή, αφού εγκαταλείπεται από τους ίδιους τους κατοίκους κάθε γεωργική δραστηριότητα, τα δε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα χρησιμοποιούν προϊόντα εισαγωγής και χαμηλής ποιότητας [μόνο το 13% είναι αμιγώς ελληνικά από αυτά που καταναλώνονται στην τουριστική βιομηχανία]. Εδώ βεβαίως αρχίζει να διαφαίνεται το γενικότερο πρόβλημα της χώρας, που είναι η εγκατάλειψη, συνειδητή και καθ’ υπόδειξιν από τις ευρωπαϊκές «ντιρεκτίβες», της αγροτοκτηνοτροφίας, της πρωτογενούς παραγωγής, αυτής δηλαδή που κράτησε όρθια τη χώρα στα δύσκολα χρόνια.

Τι θα μπορούσε να γίνει σε πρώτη φάση; Σύμφωνα με τον καθηγητή, θα πρέπει να μειωθεί η τουριστική δραστηριότητα σε υπερκορεσμένες περιοχές, να μηδενιστεί η τουριστική μεγέθυνση σε κορεσμένες [καμία νέα άδεια για ανέγερση τουριστικών συγκροτημάτων] και να εφαρμοστεί επιτέλους μια λελογισμένη και ήπια ανάπτυξη σε περιοχές που δεν έχουν ακόμη πληγεί βάναυσα από τη λαίλαπα του νεοτουρισμού. Με λίγα λόγια, να υπάρξει μια νέα στρατηγική για τον τουρισμό, που θα επιφέρει την πραγματική ανάπτυξη στον κάθε τόπο, να συνδυαστεί δηλαδή ο τουρισμός με μια άνθηση της τοπικής οικονομίας.

Το τελευταίο θα μπορούσε, λέει ο καθηγητής, να θεσμοθετηθεί και να περιλαμβάνεται ως απαραίτητος όρος για τη χρηματοδότηση μιας τουριστικής επένδυσης. Ολα αυτά απαιτούν μια γενναία απόφαση εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά, με αυτή που έχουμε τώρα, η οποία ομνύει στις επενδύσεις [όποιας μορφής κι αν είναι] και στη συνεχή ανάπτυξη, ο αλόγιστος τουρισμός φαίνεται να επικρατεί -φευ.

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.