Βρυχώμενη φρίκη

Βρυχώμενη φρίκη

Μην τολμήσετε, βρυχάται ο Ερντογάν, να αποκαλέσετε αυτό που κάνουμε στην Τουρκία εισβολή· έτσι και τολμήσετε κάτι τέτοιο θα ανοίξω τας θύρας και τριάμισι και επιπλέον εκατ. πρόσφυγες θα ξαμοληθούν κατά τα μέρη σας. Καλά κάνει, καλά μας τα λέει, έστω και χυδαία, ο Τούρκος πρόεδρος.

Γιώργος Σταματόπουλος
Η ύπαρξη ενός λαού δεν εξαρτάται από τις ηθικές τάχα αξίες της ανθρωπότητας – γνωστό δα αυτό εδώ και αιώνες. Προς τι η έκπληξη; Αλλά και ποιος εκπλήσσεται; Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών σφυρίζει κλέφτικα, εάν δεν καθεύδει, αδιαφορώντας παγερά για το τι γίνεται σε αυτό το σταυροδρόμι των διαφορετικών (;) πολιτισμών της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής· η Ευρώπη επιδίδεται στον σκοπό τού τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, ΗΠΑ και Ρωσία σιωπούν ή λεονταρίζουν ή μπορεί να τρίβουν τα χέρια τους.

Και οι άνθρωποι; Οι πρόσφυγες; Τα μικρά παιδιά; Ο πολιτισμός που βιάζεται και καταστρέφεται; Ποτέ κανείς από τους εισβολείς δεν έλαβε υπόψη του τους ανθρώπους και τον πολιτισμό – μα ποτέ. Ακόμη κι ο Αλέξανδρος που διέταξε να εξαιρεθεί από τη λεηλασία και τη δήωση η οικία του ποιητή Πίνδαρου στην πόλη των Θηβών, δεν το έκανε από σεβασμό στην ποίηση, παρά γιατί ο ποιητής είχε συνθέσει ωδή προς τιμήν του – η εξουσία βασίζεται εκτός από την επίδειξη δύναμης και την απόκτηση χρήματος και στη δόξα.

Τώρα, ποια δόξα προσδοκά ο Ερντογάν είναι δικό του κεφάλαιο [και της Ιστορίας βεβαίως, αλλά η Ιστορία είναι αφήγηση, δεν είναι μαγνητοσκόπηση γεγονότων]. Οσο λοιπόν η ανθρωπότητα θα διακυβερνάται κατ’ αυτόν τον τρόπο τόσο θα υποφέρει και θα υφίσταται τον εξευτελισμό των μελών της [των φτωχότερων, των πιο αδιάφορων, των συμβιβασμένων με τη μικρή τους ασφάλεια – αλλά ποια ασφάλεια, όταν από τη μια μέρα στην άλλη έρχονται τα πάνω κάτω σε έναν λαό, σε πολλούς λαούς];

Οσο οι λαοί εξακολουθούν να επιλέγουν, έστω και συνειδητά, τους ηγέτες τους τόσο οι ηγέτες αυτοί θα κάνουν του κεφαλιού τους. Η κατάπτωση του είδους δεν έχει σταματημό και ας αφήσουμε μερικούς φιλελεύθερους να νομίζουν ότι η ανθρωπότητα διάγει τις πιο ευτυχισμένες της στιγμές, τις πιο ορθολογικές, τις πιο επιστημονικές, τις πλέον συμβατές με την ανθρώπινη ύπαρξη.

Δεν μπορείς να τους πεις και τίποτα, αφού, έτσι κι αλλιώς, δεν συγκλονίζονται από τη φρίκη που βλέπουν γύρω τους, αφού θεωρούν αυτήν τη θλιβερή κατάσταση κάπως σαν φυσιολογική [για τους φτωχούς και αδύναμους].

Γιατί να μη βυσσοδομούν κατά του είδους οι λογής ηγέτες; Ποιος θα αντιδράσει; Ποιος θα επιβάλει κυρώσεις στους εισβολείς; Οι λαοί που πλήττονται δεν έχουν με τη σειρά τους ηγέτες να αντιδράσουν, να αντισταθούν – οι συμφωνίες υψηλών κυρίων τούς απαγορεύουν κάτι τέτοιο, όπως και οι συμφωνίες μεταξύ των ηγετών [και του πλήττοντος και του πληττομένου]. Ακούω στην τηλοψία γεωστρατηγικούς και διπλωματικούς αναλυτές· μερικοί γνωρίζουν το θέμα τους και διαφωνούν [ας πούμε γόνιμα] μεταξύ τους – στο διά ταύτα συμφωνούν όλοι ότι αυτή είναι η μοίρα των αδύναμων, των φτωχών.

efsyn.gr