Να σταματήσουμε τις εξορύξεις με όποιον τρόπο χρειαστεί

Να σταματήσουμε τις εξορύξεις με όποιον τρόπο χρειαστεί

  • |

Σε κλίμα αποσιώπησης και μυστικοπάθειας, την Τετάρτη 2 Οκτώβρη, το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε τις συμβάσεις για την έρευνα και την εξόρυξη υδρογονανθράκων, παραχωρώντας περίπου το ένα τρίτο της ελληνικής επικράτειας σε εταιρείες κολοσσούς της πετρελαϊκής βιομηχανίας: Repsol, Total και ExxonMobil.

Χρήστος Σταυρακάκης

Η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ ολο­κλη­ρώ­νει το έργο που πα­ρέ­λα­βε από την προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, βά­ζο­ντας μπα­ρού­τι στα θε­μέ­λια του οι­κο­συ­στή­μα­τος και δη­μιουρ­γώ­ντας πολύ σο­βα­ρές απει­λές για το πε­ρι­βάλ­λον και το κλίμα όχι μόνο στην Ελ­λά­δα, αλλά και σε ολό­κλη­ρη τη Με­σό­γειο.

 

Εκα­τέ­ρω­θεν υπο­κρι­σία

Για δια­φο­ρε­τι­κούς λό­γους σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, κυ­βέρ­νη­ση και αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση έστη­σαν το από­λυ­το θέ­α­τρο του πα­ρα­λό­γου γύρω από το ζή­τη­μα των εξο­ρύ­ξε­ων. Αφε­νός, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη υπο­στή­ρι­ξε τη «στρα­τη­γι­κή ενερ­γεια­κά» επι­λο­γή της με αε­ρο­λο­γί­ες για οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη και δη­μιουρ­γία θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας, χωρίς να πα­ρου­σιά­σει κά­ποιο σο­βα­ρό οι­κο­νο­μι­κό στοι­χείο που να μπο­ρεί να τεκ­μη­ριώ­σει, για πα­ρά­δειγ­μα, την πρό­βλε­ψη του Υπουρ­γεί­ου Ανά­πτυ­ξης ότι για κάθε ευρώ με το οποίο θα αμεί­βο­νται οι άμεσα ερ­γα­ζό­με­νοι στον κλάδο, θα δη­μιουρ­γού­νται άλλες 2 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας σε άλ­λους κλά­δους της οι­κο­νο­μί­ας.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος πρω­θυ­πουρ­γός που χα­ρί­ζει γη και ύδωρ στη διε­θνή πε­τρε­λαιο­βιο­μη­χα­νία, εμ­φα­νί­στη­κε στη διά­σκε­ψη του ΟΗΕ για το κλίμα να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την πρά­σι­νη ανά­πτυ­ξη, την απε­ξάρ­τη­ση της χώρας από τα ορυ­κτά καύ­σι­μα, ενώ δή­λω­σε ότι πρέ­πει όλοι μαζί να στα­μα­τή­σου­με την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, η οποία είναι υπεύ­θυ­νη για τα ακραία και­ρι­κά φαι­νό­με­να των τε­λευ­ταί­ων μηνών και χρό­νων.

Αφε­τέ­ρου, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στην ψη­φο­φο­ρία για τις συμ­βά­σεις, ψή­φι­σε παρόν (με τέσ­σε­ρις ψή­φους κατά), κα­τη­γο­ρώ­ντας την κυ­βέρ­νη­ση ότι δεν παίρ­νει υπόψη της τις έκτα­κτες συν­θή­κες-πα­ρα­μέ­τρους της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής στον ενερ­γεια­κό σχε­δια­σμό. Κα­νέ­να πρό­βλη­μα δεν θα υπήρ­χε με μία τέ­τοια πο­λι­τι­κή το­πο­θέ­τη­ση, εάν δεν υπήρ­χε η ενο­χλη­τι­κή «λε­πτο­μέ­ρεια» ότι πρώ­τος ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κυ­βέρ­νη­ση υπέ­γρα­ψε τις συμ­βά­σεις για την έρευ­να και την εξό­ρυ­ξη υδρο­γο­ναν­θρά­κων, τις οποί­ες επι­κύ­ρω­σε το κοι­νο­βού­λιο την προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι και τα δύο με­γά­λα κόμ­μα­τα συμ­φω­νούν στο στρα­τη­γι­κό στόχο της «ενερ­γεια­κής και γε­ω­πο­λι­τι­κής ανα­βάθ­μι­σης» της Ελ­λά­δας, η οποία έχει βέ­βαια πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νες επι­πτώ­σεις: πλήρη πα­ρα­χώ­ρη­ση τε­ρά­στιων εκτά­σε­ων στη δι­καιο­δο­σία των πε­τρε­λαιά­δων.

Εκα­το­ντά­δες επι­στή­μο­νες και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις έχουν επι­ση­μά­νει τον κίν­δυ­νο και έχουν κα­λέ­σει το ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο να μην προ­χω­ρή­σει στην κύ­ρω­ση των συμ­βά­σε­ων, ανα­φέ­ρο­ντας ότι οι εν­δε­χό­με­νες εξο­ρύ­ξεις απει­λούν ση­μα­ντι­κούς και προ­στα­τευ­μέ­νους βιό­το­πους, καθώς δεν υπάρ­χουν δε­σμεύ­σεις για την τή­ρη­ση της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας, αυ­ξά­νουν μελ­λο­ντι­κά την εξάρ­τη­ση της χώρας από τα ορυ­κτά καύ­σι­μα, ενώ προ­ω­θεί­ται ένα μο­νο­πω­λια­κό μο­ντέ­λο ανά­πτυ­ξης σε βάρος άλλων οι­κο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των στη Δυ­τι­κή Ελ­λά­δα, το Ιόνιο και την Κρήτη.

Ακόμα και ο σχε­δια­σμός για την εγκα­τά­στα­ση μο­νά­δων ΑΠΕ (Ανα­νε­ώ­σι­μων Πηγών Ενέρ­γειας), στο όνομα της πρά­σι­νης ανά­πτυ­ξης, γί­νε­ται με φα­ρα­ω­νι­κά έργα που κα­τα­στρέ­φουν το τοπίο και το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα το μόνο κρι­τή­ριο είναι η κερ­δο­φο­ρία των ιδιω­τι­κών εται­ρειών πα­ρο­χής ενέρ­γειας (σε βάρος της ΔΕΗ). Η πε­ρί­πτω­ση των Αγρά­φων είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή, όπου το κρά­τος έχει στεί­λει στα «απά­τη­τα βουνά» ΜΑΤ και ΟΠΚΕ να δια­σφα­λί­σουν την έναρ­ξη το­πο­θε­τή­σε­ων των ανε­μο­γεν­νη­τριών.

 

Να­τοϊ­κή επέ­κτα­ση

Ένα ακόμη γε­γο­νός ήταν η επί­σκε­ψη του Αμε­ρι­κα­νού Υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών, Μάικ Πο­μπέο, το Σάβ­βα­το 5 Οκτώ­βρη. Στις κοι­νές δη­λώ­σεις Πο­μπέο-Μη­τσο­τά­κη δύο ήταν τα κυ­ρί­αρ­χα ζη­τή­μα­τα: η ανα­βάθ­μι­ση της Να­τοϊ­κής πα­ρου­σί­ας στην Ελ­λά­δα με τη νέα αμυ­ντι­κή συμ­φω­νία, η οποία προ­βλέ­πει αύ­ξη­ση των βά­σε­ων του θα­νά­του, και οι εξο­ρύ­ξεις, με την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να παίρ­νει συγ­χα­ρη­τή­ρια από τον αμε­ρι­κά­νι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό για το προ­χώ­ρη­μα της δια­δι­κα­σί­ας των εξο­ρύ­ξε­ων και την ικα­νο­ποί­η­ση των αμε­ρι­κα­νι­κών εξο­ρυ­κτι­κών επεν­δύ­σε­ων, που «βλέ­πουν» στην Ελ­λά­δα τη δυ­να­τό­τη­τα δη­μιουρ­γί­ας ενός ακόμη πε­δί­ου κερ­δο­φο­ρί­ας.

Προ­φα­νώς και τα δύο ζη­τή­μα­τα είναι αλ­λη­λέν­δε­τα: η προ­σπά­θεια της προη­γού­με­νης κυ­βέρ­νη­σης του Τσί­πρα να παί­ξει ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός το ρόλο του μα­ντρό­σκυ­λου του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού στα δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια και τη Με­σό­γειο, εξη­γεί τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση. Η επί­σκε­ψη Πο­μπέο είχε το μή­νυ­μα της στρα­τιω­τι­κής στή­ρι­ξης των εξο­ρύ­ξε­ων, όχι μόνο στην Ελ­λά­δα, αλλά και στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, ενι­σχύ­ο­ντας το στρα­τιω­τι­κό-οι­κο­νο­μι­κό άξονα που ξε­κι­νά­ει από την Πο­λω­νία και φτά­νει μέχρι την Αί­γυ­πτο. Από αυτή τη σκο­πιά είναι μια εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη εξέ­λι­ξη, η οποία δεν απει­λεί «μόνο» το πε­ρι­βάλ­λον, αλλά πυ­κνώ­νει και τα σύν­νε­φα του πο­λέ­μου σε μία πε­ριο­χή ευαί­σθη­τη και εύ­φλε­κτη.

 

Η λύση στον ανυ­πο­χώ­ρη­το αγώνα

Το Σάβ­βα­το 28 Σε­πτέμ­βρη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η δεύ­τε­ρη πα­νελ­λα­δι­κή συ­νά­ντη­ση των επι­τρο­πών ενά­ντια στις εξο­ρύ­ξεις, όπου η συ­ζή­τη­ση ήταν πολύ πλού­σια και με πολ­λές αγω­νι­στι­κές εμπει­ρί­ες και ει­κό­νες από τα «καυτά μέ­τω­πα» των εξο­ρύ­ξε­ων, από τις πε­ριο­χές δη­λα­δή όπου τα διε­θνή γε­ω­τρύ­πα­να ετοι­μά­ζο­νται να ξε­κι­νή­σουν ερ­γα­σί­ες. Μπο­ρεί οι συμ­βά­σεις να κυ­ρώ­θη­καν στη Βουλή, ωστό­σο το παι­χνί­δι δεν έχει χαθεί ακόμα. Γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά από την ιστο­ρία των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων και των κι­νη­μά­των ενά­ντια σε εξο­ρύ­ξεις, σε αγω­γούς κλπ ότι ο μόνος απο­τε­λε­σμα­τι­κός δρό­μος είναι ο ίδιος ο δρό­μος. Συ­νε­πώς, θα χρεια­στεί το επό­με­νο διά­στη­μα να γίνει μια πολύ συ­στη­μα­τι­κή και επί­μο­νη προ­σπά­θεια, ώστε να οι­κο­δο­μη­θεί ένα πλατύ μέ­τω­πο αντί­στα­σης που θα μπλο­κά­ρει τις εξο­ρύ­ξεις.

Υπάρ­χουν δύο βα­σι­κές πα­ρά­με­τροι που θα είναι κα­θο­ρι­στι­κές για μία νι­κη­φό­ρα προ­ο­πτι­κή του κι­νή­μα­τος ενά­ντια στις εξο­ρύ­ξεις. Η πρώτη –και ίσως πιο ση­μα­ντι­κή– είναι η πλα­τιά/μα­ζι­κή ενη­μέ­ρω­ση και ανά­δει­ξη των κιν­δύ­νων και της φαι­δρής κυ­βερ­νη­τι­κής επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας. Οι εξο­ρύ­ξεις μας αφο­ρούν όλες και όλους, καθώς έχει μπει πλέον σε κίν­δυ­νο η δυ­να­τό­τη­τά μας τα επό­με­να χρό­νια να ζούμε σε ένα βιώ­σι­μο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να πει ότι αυτή τη στιγ­μή ο αγώ­νας ενά­ντια στις εξο­ρύ­ξεις είναι πρα­κτι­κά αγώ­νας ενά­ντια στην κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και την κα­τα­στρο­φή του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, σε αυτή τη χώρα που ζούμε. Δεν είναι μόνο ένα το­πι­κό πρό­βλη­μα και γι’ αυτό χρειά­ζε­ται η όσο το δυ­να­τόν πιο μα­ζι­κή συμ­με­το­χή/κι­νη­το­ποί­η­ση. Επι­πλέ­ον, η κυ­βέρ­νη­ση έχει βα­σί­σει το ανα­πτυ­ξια­κό της αφή­γη­μα στις εξο­ρύ­ξεις, άρα ο αγώ­νας αυτός απο­κτά­ει αντι­κει­με­νι­κά πιο πο­λι­τι­κά και αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Η δεύ­τε­ρη πα­ρά­με­τρος, που δεν μπο­ρεί να υπο­τι­μη­θεί, είναι αυτή των «το­πι­κών» κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, εκεί όπου τα γε­ω­τρύ­πα­να θα αρ­χί­σουν τις έρευ­νες. Και εδώ ισχύ­ει η ση­μα­σία της ενη­μέ­ρω­σης, καθώς οι εται­ρεί­ες εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται την πλη­θυ­σμια­κή σύν­θε­ση (πολ­λοί ηλι­κιω­μέ­νοι), αλλά και τη δια­σπο­ρά των χω­ριών, ώστε να μπο­ρέ­σουν να προ­χω­ρή­σουν τις κα­τα­στρο­φι­κές ερ­γα­σί­ες τους. Πα­ρα­μέ­νει ωστό­σο ένα κρί­σι­μο πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης. Η εμπει­ρία του κυ­ριο­λε­κτι­κά ηρω­ι­κού κι­νή­μα­τος ενά­ντια στις εξο­ρύ­ξεις στις Σκου­ριές Χαλ­κι­δι­κής ανα­δει­κνύ­ει αυτή τη ση­μα­σία, όσο και την ανα­γκαιό­τη­τα ενός ευ­ρύ­τε­ρου κι­νή­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης, συ­μπα­ρά­στα­σης, ενη­μέ­ρω­σης, διά­δο­σης του αγώνα σε γει­το­νιές, σχο­λές, σχο­λεία, ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους.

Κατά το γνω­στό ρητό «οι μόνοι χα­μέ­νοι αγώ­νες είναι αυτοί που δεν δί­νο­νται». Και το συ­γκε­κρι­μέ­νο μέ­τω­πο απο­κτά­ει επεί­γο­ντα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά για τις ζωές μας, για τις ζωές των επό­με­νων γε­νιών. Γι’ αυτό με κάθε τρόπο πρέ­πει να μπλο­κά­ρου­με τις εξο­ρύ­ξεις και τα κέρδη των πε­τρε­λαιά­δων, που μας απει­λούν.

rproject.gr