Ο νόμος, η τάξη, η κανονικότητα

Ο νόμος, η τάξη, η κανονικότητα

  • |

Θα ήταν κλαυσίγελως εάν δεν ήταν τραγέλαφος. Οι μεν [κυρίως αυτοί του τηλεοπτικού σταθμού «Σκάι»] έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους μετά την εισβολή των ενστόλων οργάνων της τάξης στο σινεμά συλλαμβάνοντας νεανίες, οι δε [«προοδευτικοί» – διότι έτσι νομίζουν] έχουν βγάλει γλώσσα θεωρώντας ότι με τούτη την κυβέρνηση επιστρέφουμε σε παλιές εποχές, που μυρίζουν [όζουν] συντηρητισμό και ολοκληρωτισμό.

Γιώργος Σταματόπουλος
Αυτή είναι η κανονικότητα της Δεξιάς, επιχαίρουν να λένε οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί και αριστεροί. Εάν οι δύο καταγγέλλουσες κυρίες, προφανώς θεούσες, έπρατταν το ίδιο, σε περίπτωση που κυβέρνηση ήταν η προηγούμενη, τι ακριβώς διαφορετικό θα γινόταν; Μία από τα ίδια, ας μη γελιόμαστε. Φίλος συνάδελφος διαφωνεί. Θεωρώ εντούτοις ότι έτσι αριστεροδέξια που έχει καταντήσει η κοινωνία [όχι μόνο σε τούτη τη χώρα] τα πάντα γίνονται πανομοιότυπα, χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση.

Ολα συμβαίνουν γιατί απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή οι γειτονιές και οι κοινότητες και όλα είναι υπό τον έλεγχο απρόσωπων θεσμών του κράτους, αυτού του «πέτρινου» [διότι δεν έχει συναίσθημα] τέρατος. Ολα συμβαίνουν γιατί διδαχτήκαμε να βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος – επαιρόμαστε κιόλας για τούτο το θλιβερό, που καθορίζει τα γούστα μας, τη συμπεριφορά μας, τον ίδιο μας τον λόγο· δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για τούτες μας τις βεβαιότητες – ξέρετε ποιοι είμαστε εμείς, ρε;

Αυτά όλα δεν είναι εύπεπτα, δεν είναι εύκολο να σου θίγει κάποιος την «κοσμοεικόνα», που δεν έχεις κατακτήσει αλλά σου έχει επιβληθεί – πώς να χωνέψει κανείς κάτι τέτοιο με τόσον μάλιστα εγωισμό που επικρατεί στις καθημερινές, κοινωνικές σχέσεις;

Πώς να αρνηθεί την «ανθρωπιστική» του ιδεολογία και τον γενικότερο «προοδευτισμό» του, αυτόν που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους, τους απέναντι, τους αντιπάλους; Αυτή είναι η πολιτική μας αντιπαράθεση: από ‘δώ εμείς, οι αριστεροί και από ’κεί οι άλλοι, οι δεξιοί, οι συντηρητικοί, οι σκοταδιστές (στο μεταξύ το σκότος έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα σε όλους μας ανεξαιρέτως, αλλά εμείς μόνο φως [νομίζουμε ότι] βλέπουμε στους μυχούς μας).

Υποκρισία και από ‘δώ, ίδια υποκρισία και από ’κεί, για να ’χουμε να λέμε και να διαπληκτιζόμαστε – και να προσπαθούμε να επιβάλλουμε εσαεί το αυτοεγώ μας [διότι υπάρχει και ετεροεγώ, σκέφτομαι τώρα δα].

Ο νόμος και η τάξη έχουν εισχωρήσει στα έγκατα της κοινωνίας με άλλους, αλλότριους λόγους, οι οποίοι δεν είναι ορατοί μεν, είναι αποτελεσματικοί δε. Ενα μικρό παράδειγμα είναι ότι σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο και μιλάμε με τον ίδιο τρόπο, καταναλώνουμε σχεδόν όλοι τα ίδια και διασκεδάζουμε σχεδόν το ίδιο – και οι δεξιοί και οι αριστεροί· όποιος διαφωνεί έχει βεβαίως αυτό το δικαίωμα.

Αλλά, λέγονται τέτοια; Εδώ έχουμε πόλεμο μεταξύ του φωτός και του σκότους, της αριστεράς και της δεξιάς παράταξης, τι να λέμε…

Πάντως, για τους ανθρώπους του «Σκάι»: Οταν είσαι υποχρεωμένος να υπερασπίζεσαι μια κυβέρνηση, παρά τα κραυγαλέα λάθη της, κάνε το με κομψότητα – μην επικαλείσαι τους νόμους, διότι, θυμηθείτε, οι νόμοι ισχύουν για όλες τις περιπτώσεις [για την άδεια του Κουφοντίνα λ.χ.]. Σκληρός νόμος αλλά νόμος· να ισχύει παντού.

efsyn.gr/