Ξεχασμένες έννοιες

Ξεχασμένες έννοιες

  • |

Οι νέοι δεν εθνεγείρονται -αλλά μήπως νιώθουν κάτι ανάλογο οι ενήλικοι; Σιγά. Εγκλωβισμένοι οι πλείστοι στην «αίγλη» του κράτους, επαφίενται στον πατριωτισμό που αποπνέουν οι εθνικές γιορτές μέσα από ανιαρές παρελάσεις και εκκωφαντικούς επετειακούς λόγους. Λόγους που προσβλέπουν στην κινητοποίηση του εθνικού φρονήματος και της εθνικής περηφάνιας. Πού βόσκουν το φρόνημα και η περηφάνια είναι ένα άλλο ζήτημα, το οποίο ουδόλως ενδιαφέρει τη νεολαία, μαθητιώσα και φοιτητιώσα.

Γιώργος Σταματόπουλος

Τι να πεις και για τις ξεχασμένες έννοιες; Εννοιες όπως ανδρεία, αρετή, φιλοπατρία έχουν εξοριστεί από τη λεξιλογική συνάφεια, από την τωρινή πραγματικότητα, τις έχουμε σχεδόν διαγράψει -για να μη σκοτιζόμαστε κυρίως, αλλά και γιατί ο κόσμος όλος έχει μεταστεί σε μια απέραντη εμπορική συναλλαγή όπου το πρώτιστο είναι η επιβίωση [λόγω ασταμάτητων πολέμων] και δευτερευόντως η απόκτηση υλικών αγαθών. Δεν μπορεί κανείς να αντιδράσει -έτσι έχουν τα πράγματα. Ποιος μιλάει για ήρωες παππούδες στο αλβανικό μέτωπο; Τα παιδιά του εικοστού πρώτου αιώνα ιδέα δεν έχουν ιδέα για το τι έχει συμβεί· ούτε διδαχτήκανε, ούτε ενδιαφέρθηκαν από μόνα τους να μάθουν την Iστορία της χώρας.

Εδώ που τα λέμε δεν έχει και πολλά να διδάξει η Iστορία τους παίδες, αναλαμπές μόνο αυτοθυσίας και πραγματικού ηρωισμού. Κατά τα άλλα, ήττες συνεχείς και από εξωτερικούς και από εσωτερικούς εχθρούς. Ο ωχαδερφισμός δε, αρχίζει να επικρατεί στην πολιτική σκηνή και να διασπείρει ζιζάνια και αναταραχές. Σε ποιο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος να πιστέψουν τα παιδιά, σε ποια έστω ιδεολογία που θα μπορούσε να τους εμφυσήσει κουράγιο και ελπίδα για ένα βελτιωμένο αύριο; Στο κράτος που με την αλλοπρόσαλλη πολιτική του τα στέλνει στην παντοδαπή αλλοδαπή, μακριά από το φιλικό και μεσογειακό περιβάλλον;

Πώς να αισθανθούν εθνικά υπερήφανοι όταν δεν τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα να παραμείνουν και να δημιουργήσουν [ακόμα και να μεγαλουργήσουν] στη χώρα τους; Ποιος παππούς να τους σώσει ακόμα κι αν πραγματικά πρόταξε τα στήθη του προκειμένου να μην υποδουλωθεί η πατρίδα του; [Δεν έχει σημασία τι έγινε μετά.]

Τα παιδιά έχουν πια πικρά συνειδητοποιήσει ότι ετούτη η χώρα δεν είναι παρά ένα προτεκτοράτο ισχυρών δυνάμεων, ότι δεν έχει το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος -πώς λοιπόν να την αγαπήσουν, πώς να βάλουν πλάτη για μια όντως αναγέννηση; Και όμως την αγαπούν ετούτη την παρδαλή χώρα. Σαν τρελά κάνουν όταν μετά από μήνες ή και χρόνια επιστρέφουν, απλώς δεν διατίθενται να βάλουν το κεφάλι τους στον ντορβά να την υπερασπίσουν, διότι ακριβώς ξέρουν ότι ο πραγματικός εχθρός είναι οι ηγεσίες τούτου του κράτους.

Θα μας μείνουν βέβαια οι εθνεγερτήριοι λόγοι· μερικοί θα είναι και καλοί, ουσιαστικοί -αλλά μόνο μερικοί και μόνο γι’ αυτήν την ημέρα. Μια επανάσταση, συγγνώμη, αναγέννηση, φαντάζει εντούτοις ως εκ των ων ουκ άνευ για να πάρει μπροστά η ποιοτική συνείδηση, να απαλλαγεί από την ώς τούδε ψευδή συνείδηση της εθνικής μεγαληγορίας.

.efsyn.gr