Για τον λόγο των «ειδικών»

Για τον λόγο των «ειδικών»

Αυξάνονται και πληθύνονται, καλό αυτό, κείμενα ανθρώπων που είτε είναι επιστήμονες είτε ειδικοί επαγγελματικά είτε πανεπιστημιακοί δάσκαλοι είτε… στρατηγοί και ξέρω ’γώ τι. Να μας λέγαν όμως και κάτι ουσιαστικότερο από αυτά που τυπώνουν, κάτι για την ερημία της επαρχίας, λόγου χάρη, ή για την αυθαιρεσία των απανταχού δημάρχων και τη συμπεριφορά των δημοτικών συμβούλων· κάτι για τα θεατρικά και μουσικά σχήματα που δρουν στα υπόγεια των ενδιαφερόντων τους -τέλος πάντων, κάτι που να ξεφεύγει από τα τετριμμένα. Α, μπα -το βιολί τους. Με ευάριθμες εξαιρέσεις τα περισσότερα κείμενα κινούνται στον χώρο τον ιδιωτικό, ακόμη κι όταν (θεωρούν ότι) γράφουν για το κοινωνικό σύνολο.

Γιώργος Σταματόπουλος

Μα εμείς, σου λένε, δεν είμαστε δημοσιογράφοι, γράφουμε ό,τι ξέρουμε καλά, ό,τι έχουμε διδαχτεί, ό,τι μας έχει «χαρίσει» η πείρα μας. Ωραία, εάν είναι έτσι, ας σταματήσουν να ειρωνεύονται και να εξυπναδακίζουν, χωρίς μέτρο δε. Να ενταχθεί ο λόγος τους στον κοινωνικό ιστό, στον πολύπαθο πολιτικό λόγο να ενσωματωθεί. Τόσο δύσκολο είναι; Μάλλον.

Είναι μια ευκαιρία, έτσι που έχουν βήμα στα μίντια, να μας φωτίσουν και όχι να θολώνουν τα νερά επειδή θέλουν να εξυπηρετήσουν μια ιδεολογία τους τάχα ή το κόμμα τους. Πότε θα σταματήσουν αυτά τα θλιβερά; Ο λόγος εδώ κυρίως για όσους εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα και πραγματικά μας ζαλίζουν με τις κοινοτοπίες και αδολεσχίες τους· αυτό δεν σημαίνει ότι το ίδιο δεν ισχύει και για εκείνους των εφημερίδων.

Δεν είναι ειρωνικό το ότι είναι μια ευκαιρία να διαφωτιστούμε, περισσότερο βέβαια σαν ευχή μοιάζει. Αντί για διαφώτιση σκοτιζόμαστε περισσότερο. Πώς να αντέξει ο νους τέτοιον βομβαρδισμό πληροφοριών, πώς να επιλέξει μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα των απόψεων την καλύτερη ή αυτήν που του φαίνεται πιο κοντινή; Πότε να προλάβει να προβεί σε απόσταξη ο νους, μετά τέτοια ταλαιπωρία που υφίσταται από τη χύδην αυτή ποικιλία; Για φαντάσου, μέχρι και το μυαλουδάκι μας ταλαιπωρείται, δεν το αφήνουν ήσυχο στιγμή να ξαποστάσει, να αυτοκαθαρθεί.

Εάν όλοι αυτοί μιλούσαν μειλίχια και συγκρατημένα, ο λόγος τους θα ήταν παραγωγικός, θα μπορούσε με άλλα λόγια να μας εισαγάγει στην αμεροληψία και αντικειμενικότητα, στην επιείκεια και τον σεβασμό και ας ήταν σκληρός σε σχέση με τον αντίπαλο ή με το θέμα που θα καταπιανόταν -η σκληρότητα είναι ευγένεια όταν την υπερασπίζεται κάποιος χωρίς φανατισμό και ιδιοτέλεια. Θα μπορούσε να ήταν και παιδαγωγικός συνάμα, να ξεστραβώσει πολλούς από μας που αυτοαποκαλούμαστε -ακόμη- δημοσιογράφοι. Ναι, μια χαρά θα ήταν, αρκεί να ήσαν μια χαρά και οι ίδιοι -δεν είναι, δυστυχώς.

Κουφαινόμαστε καθημερινά με κάτι μεγαλοφωνίες και μεγαλοστομίες, στραβωνόμαστε με αινίγματα και ειρωνειούλες -από επιστήμη γιοκ. Από Ελληνικά, κάτι περίεργα, κουτσουρεμένα, ακρωτηριασμένα καλύτερα [χάριν της ποιήσεως]. Ακόμη: μπασταρδεμένα· να φαίνονται λαϊκά [για να καταλαβαίνουμε κι εμείς οι αδαείς και ο κάθε απλός πολίτης] αλλά και να μη χάσουν και την «αίγλη» της επιστημονικότητάς τους. Και βέβαια να συμμορφωθούν δεν φαίνεται στον ορίζοντα -έχει κλείσει αυτός ο κύκλος της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Ας ελπίσουμε ότι οι επόμενοι θα βελτιωθούν.

efsyn.gr/