Οι κάτοικοι και τα αστυνομικά όργανα

Οι κάτοικοι και τα αστυνομικά όργανα

Η ασύδοτη χρήση χημικών και η άλογη επίδειξη δύναμης [όχι όμως αψυχολόγητη] εκ μέρους των δυνάμεων καταστολής, τις οποίες έχει ξαμολήσει στους δρόμους της Αθήνας ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, μπορεί μεν αρχικά να εντυπωσιάζει όλους εκείνους που κραυγάζουν για νόμο και τάξη, είναι βέβαιο όμως ότι στην πορεία αυτό θα γίνει μπούμερανγκ για τον υπουργό και για την κυβέρνηση που υπηρετεί.

Γιώργος Σταματόπουλος

Η συνεχής και προκλητική παρουσία των αρματωμένων αστυνομικών οργάνων έχει ήδη αρχίσει να προβληματίζει τους νομοταγείς πολίτες· από ’κεί που εκλιπαρούσαν για πολλαπλασιασμό των δυνάμεων της επιβολής τάξης στους δρόμους του κέντρου τώρα σιωπούν μουδιασμένοι.

Οπως τα περισσότερα πράγματα σε τούτη τη χώρα έτσι και η παρουσία αυτών των δυνάμεων είναι καθ’ υπερβολή. Σε όλες σχεδόν τις πόλεις, τις πρωτεύουσες κυρίως, των «πολιτισμένων» χωρών βλέπεις ένοπλους αστυνομικούς – ένας δυο εδώ, ένας δυο σε αρκετή απόσταση, όχι όμως και διμοιρίες ανά πεντακόσια μέτρα να σου κλείνουν μάλιστα τον δρόμο, τόσοι που μαζεύονται. Ασε που κάθονται σε σταυροδρόμια, πίνουν τη φραπεδιά τους, τρώνε το κολατσιό τους, ειρωνεύονται τους νέους και χαχανίζουν μεταξύ τους – τέτοιοι είναι οι πλείστοι.

Και αυτοί οι κάτοικοι που ζητούσαν να επανακάμψει η ομαλότητα και η ειρήνη, εάν ποτέ «άνθησαν» σε τούτη την πόλη, δεν εννοούσαν να κατέλθουν στη γειτονιά τους [για τα Εξάρχεια βεβαίως ο λόγος] όλες ετούτες οι δυνάμεις. Κάτι πιο διακριτικό και ανθρώπινο ανέμεναν, κάτι που να ενσωματώνεται στην καθημερινότητά τους και να συνυπάρχουν αρμονικά – άλλο αυτό και τελείως διαφορετικό η χυδαιότητα των οργάνων και η προκλητική τους συμπεριφορά. Θα το μετανιώσει ο κ. Χρυσοχοΐδης, αν ποτέ αρχίσει να συνομιλεί με το παρελθόν του και με τον ίδιο του τον εαυτό – ας ελπίσουμε να μην είναι αργά, να προλάβει να συνετιστεί.

H έως τούδε συμπεριφορά του δεν επιτρέπει να εξαγάγει κανείς αισιόδοξα συμπεράσματα. Κοκορεύεται για διάφορες επιτυχίες του, για τον «αφοπλισμό» της ΑΣΟΕΕ, λ.χ., αλλά αρνείται να δει τις επιπτώσεις στην κοινωνία αυτών του των «κατορθωμάτων» – πού θα πάει, θα το καταλάβει. Οχι ότι είναι λάθος όλες του οι ενέργειες, ο τρόπος όμως που προσπαθεί να επιβάλει τη «θέλησή» του καταντά αποκρουστικός και γεμάτος κινδύνους για την προοπτική της πολιτικής του καθώς και της εφαρμογής αυτής της πολιτικής.

Οι φορεσιές με άρματα και η χρήση χημικών δεν ταιριάζουν στη δημοκρατία, μήτε η αλαζονεία και η χύδην συμπεριφορά – απαιτείται μια διαφορετικού τύπου προσέγγιση στην αντιμετώπιση του εγκλήματος και της συνεχούς παραβατικότητας στο κέντρο της Αθήνας. Εάν δεν το κατανοήσει αυτό και επιμείνει στο «αλάθητο» των αποφάσεών του, θα προσθέσει απλώς ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα της αυταρχικότητας και του ολοκληρωτισμού – του ακρωτηριασμού των αυτονόητων ελευθεριών του πολίτη [του Αθηναίου εν προκειμένω].

Αλλού πρέπει να στρέψει τις προσπάθειές του για ειρήνευση στην περιοχή ο δαιμόνιος υπουργός, ο πολιτικός ανήρ που επέφερε τον τερματισμό, λέει, της τρομοκρατίας στην Ελλάδα [και που μάζεψε αμερικανικά βραβεία γι’ αυτήν του την «επιτυχία» – τι να λέμε τώρα…]. Πού αλλού; Ελάτε, βοά ο τόπος, μην προσποιούμεθα ότι δεν καταλαβαίνουμε ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα.

efsyn.gr/