Οι φίλοι του Αλέξη…

Οι φίλοι του Αλέξη…

Το παιδί παίρνει την κιθάρα, πηγαίνει στη διαδήλωση και γυρνάει μ’ ένα τραγούδι για τον συνομήλικό του, τον Αλέξη, που χάθηκε άδικα, τέτοιες μέρες, πριν 11 χρόνια. Που πήγαν, αλήθεια, τα παιδιά που κατέβηκαν στους δρόμους εκείνη τη νύχτα; Τι απέγιναν;

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Βλέπω τον Νίκο Ρωμανό. Βλέπω τα συνθήματα στους τοίχους. Θυμάμαι τα λόγια του συμμαθητή του: «Είμαστε μέχρι πέρυσι συμμαθητές με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Όλοι τον φωνάζαμε Gregory παραφράζοντας το επώνυμό του. Ήταν εξαιρετικά καλό παιδί. Είχε το θάρρος της γνώμης του που την υπερασπιζόταν με μαγκιά και πάθος. Από πολύ νωρίς είχε διαμορφώσει ιδεολογική ταυτότητα και είχε άποψη για την κοινωνία μας. Αυτές τις απόψεις στήριζε. Αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας!!!!». Βλέπω ακόμα μπροστά μου την αφίσα: «Ήταν μόλις 16 χρονών… Άοπλος… Οπλισμένος μόνο με όνειρα…».

Πιο κει ένα ποίημα: «Χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούν την ατίθαση νιότη μας/ Είναι η δική του φωνή που βουίζει στο πλήθος τριγύρω σαν ήλιος/(…) Που μας δείχνει σαν ήλιος λαμπρός τις χρυσές πολιτείες/Που ξανοίγονται μπρος μας λουσμένες στην Αλήθεια και στο αίθριο το φως(Μ. Αναγνωστάκης)». Ένα τραγούδι: «Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς…».

Κι ένα σύνθημα: «Όταν εκείνοι μιλάνε για ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές».

Εκείνα τα παιδιά είναι εδώ, είναι στα Εξάρχεια, είναι στο Λονδίνο, στη Γερμανία, στην Ολλανδία, είναι τα 300.000 παιδιά της κρίσης, που μετανάστευσαν, είναι η γενιά του Αλέξη, και είναι παντού…

http://artinews.gr/