Αυστραλία: To κέρδος προκάλεσε την Αποκάλυψη

Αυστραλία: To κέρδος προκάλεσε την Αποκάλυψη

  • |

Κάποιοι πυροσβέστες αναφέρονται σε φλόγες ύψους 150 μέτρων. Ξαναδιαβάστε το αυτό, αργά-αργά. Φλόγες ύψους 150 μέτρων. Πιο ψηλές από 40όροφο κτίριο.

Αυτή είναι η νέα θε­ρι­νή κα­νο­νι­κό­τη­τα στην Αυ­στρα­λία. Θη­ριώ­δεις φλό­γες και τρο­μο­κρα­τη­μέ­νοι άν­θρω­ποι να συ­νω­στί­ζο­νται στις πα­ρα­λί­ες μέσα στο σκο­τά­δι της νύ­χτας ή στην πορ­το­κα­λί λάμψη της μέρας. Χι­λιά­δες υπο­χρε­ώ­νο­νται να δια­φύ­γουν όπως-όπως, αλα­φια­σμέ­νοι και πα­νι­κό­βλη­τοι. Πό­λεις και χωριά που σκε­πά­ζο­νται επί μέρες, βδο­μά­δες και πλέον μήνες από μια πυκνή ομί­χλη κα­πνού η οποία μπο­ρεί να είναι από ενο­χλη­τι­κή έως το­ξι­κή ή και θα­να­τη­φό­ρα. Κα­μέ­νες εκτά­σεις που ανα­φέ­ρε­ται ότι είναι πολύ με­γα­λύ­τε­ρες από εκεί­νες που κά­η­καν στις πυρ­κα­γιές του Αμα­ζο­νί­ου και της Κα­λι­φόρ­νιας.

Jerome Small

Δε­κά­δες είναι οι νε­κροί ή οι αγνο­ού­με­νοι. Και εί­μα­στε ακόμα στις πρώ­τες μέρες.

Η εφη­με­ρί­δα «Melbourne’s Age» έγρα­ψε για την εκ­κέ­νω­ση του Corryong, στη βο­ρειο­α­να­το­λι­κή Βι­κτό­ρια, την πα­ρα­μο­νή της Πρω­το­χρο­νιάς: «Όποιος ήθελε να εντα­χθεί στο κομ­βόι χρεια­ζό­ταν να έχει αρ­κε­τή βεν­ζί­νη για να φτά­σει ως την Tallangatta, πε­ρί­που 85 χι­λιό­με­τρα μα­κριά, κι έπει­τα να γρά­ψει το όνομά του σε μια λίστα. Η λίστα προ­ο­ρι­ζό­ταν για τον ια­τρο­δι­κα­στή, για την πε­ρί­πτω­ση που πή­γαι­ναν όλα λάθος».

Οι φλό­γες ρί­χνουν καυτό φως πάνω στις προ­τε­ραιό­τη­τες των κυ­βερ­νώ­ντων της Αυ­στρα­λί­ας.

Βλέ­που­με πυ­ρο­σβέ­στες να κά­νουν ό,τι μπο­ρούν φο­ρώ­ντας αξιο­λύ­πη­τες χάρ­τι­νες μά­σκες, την ώρα που η κυ­βέρ­νη­ση δω­ρί­ζει 12 δισ. δο­λά­ρια ετη­σί­ως στις εται­ρί­ες ορυ­κτών καυ­σί­μων (29 δισ. αν συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με τις έμ­με­σες επι­δο­τή­σεις).

Βλέ­που­με έναν στρα­τό ο οποί­ος μπο­ρεί να κι­νη­το­ποι­ή­σει θη­ριώ­δεις δυ­νά­μεις για να υπε­ρα­σπι­στεί τα πε­τρέ­λαια και τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό έλεγ­χο στη Μέση Ανα­το­λή ή για να αιχ­μα­λω­τί­ζει πρό­σφυ­γες αυτών των πο­λέ­μων και να τους πα­ρα­δί­δει σε ένα νη­σιά-φυ­λα­κή –αλλά προ­φα­νώς είναι ανί­κα­νος να με­τα­κι­νή­σει έναν άμαχο πλη­θυ­σμό με ασφά­λεια και με την πα­ρα­μι­κρή αί­σθη­ση κα­τε­πεί­γο­ντος.

Βλέ­που­με μια πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ελίτ η οποία είναι ανί­κα­νη να απο­στα­σιο­ποι­η­θεί από τις βιο­μη­χα­νί­ες που προ­κά­λε­σαν αυτήν την κα­τα­στρο­φή. Έξι από τις 30 με­γα­λύ­τε­ρες εται­ρί­ες στο χρη­μα­τι­στή­ριο της Αυ­στρα­λί­ας είναι εξο­ρυ­κτι­κές ή πε­τρε­λαϊ­κές –πρό­κει­ται μάλ­λον για πα­γκό­σμιο ρεκόρ. Οι γαιάν­θρα­κες απο­τε­λούν το 15% των εσό­δων από εξα­γω­γές. Η άρ­χου­σα τάξη της Αυ­στρα­λί­ας είναι μια από τις πιο εθι­σμέ­νες στον άν­θρα­κα πτέ­ρυ­γες μιας πα­γκό­σμιας ελίτ που πά­ντο­τε εκτι­μά ότι η εξου­σία και το κέρ­δος βρί­σκο­νται πάνω από τον πλα­νή­τη μας και τις ζωές μας.

Βλέ­που­με την πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση αυτού του οι­κο­νο­μι­κού συμ­φέ­ρο­ντος: Μια πτέ­ρυ­γα του πο­λι­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου (οι Φι­λε­λεύ­θε­ροι και οι Εθνι­κοί) δεν μπο­ρούν καν να πα­ρα­δε­χτούν ότι αυτή η κα­τα­στρο­φή έχει την πα­ρα­μι­κρή σχέση με την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή. Η άλλη πτέ­ρυ­γα του πο­λι­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου (οι Ερ­γα­τι­κοί και κά­ποιοι «δια­φω­νού­ντες» Φι­λε­λεύ­θε­ροι) θα γκρι­νιά­ξουν για την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή –την ίδια ώρα που θα πα­ρα­δί­δουν τε­ρά­στιες νέες εκτά­σεις της χώρας στις εξο­ρυ­κτι­κές και πε­τρε­λαϊ­κές βιο­μη­χα­νί­ες.

Βλέ­που­με τα ΜΜΕ του Μέρ­ντοχ να ξε­σα­λώ­νουν στα ψέ­μα­τα όσον αφορά τον όγκο εύ­φλε­κτων υλι­κών. Η αλή­θεια είναι ότι αυτές οι φω­τιές μπο­ρού­σαν να προ­βλε­φθούν –στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είχαν προ­βλε­φθεί ήδη– ως συ­νέ­πεια της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής. Για πάνω από μια δε­κα­ε­τία, πα­ρα­κο­λου­θού­με τα «μέ­τω­πα» κρύων βρο­χών που κά­πο­τε έφερ­ναν χει­με­ρι­νές βρο­χές στην νότια Αυ­στρα­λία να με­τα­το­πί­ζο­νται όλο και νο­τιό­τε­ρα, όπως είχαν προ­βλέ­ψει οι επι­στή­μο­νες. Δεν υπάρ­χει καμία εγ­γύ­η­ση ότι αυτές οι βρο­χές θα επι­στρέ­ψουν ποτέ με οποια­δή­πο­τε συ­χνό­τη­τα. Ο οι­κο­νο­μο­λό­γος Ross Garnaut, που δεν είναι ρι­ζο­σπά­στης, ση­μειώ­νει ότι η κοι­λά­δα του με­γα­λύ­τε­ρου πλέγ­μα­τος πο­τα­μών της χώρας οδεύ­ει προς ερη­μο­ποί­η­ση και κάνει συ­γκρί­σεις με την κα­τάρ­ρευ­ση προη­γού­με­νων πο­λι­τι­σμών.

Βλέ­που­με κοι­νό­τη­τες να μέ­νουν αβο­ή­θη­τες. Μια από τις ελά­χι­στες κοι­νό­τη­τες Αβο­ρί­γι­νων που είχε μια ελά­χι­στη κά­λυ­ψη από τα ΜΜΕ είναι η Lake Tyers, στην Gippsland, όπου μια μικρή δε­ξα­με­νή πάνω σε μια κα­ρό­τσα είναι ο μο­να­δι­κός δια­θέ­σι­μος πυ­ρο­σβε­στι­κός εξο­πλι­σμός. Εν τω με­τα­ξύ, το νέο αε­ρο­πλά­νο του πρω­θυ­πουρ­γού Σκοτ Μό­ρι­σον κό­στι­σε 250 εκα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια.

Βλέ­που­με τη μία δε­ξί­ω­ση μετά την άλλη στο Kirribilli House (ΣτΜ: κάτι σαν επί­ση­μη «εξο­χι­κή» πρω­θυ­πουρ­γι­κή κα­τοι­κία), την ώρα που η χώρα καί­γε­ται και το Σί­ντ­νεϊ πνί­γε­ται από τον καπνό. Ανα­ζη­τώ­ντας απελ­πι­σμέ­να κά­ποιον που θα του σφί­ξει το χέρι, ο βλαμ­μέ­νος και αγκα­λια­σμέ­νος με τον άν­θρα­κα πρω­θυ­πουρ­γός μας ανα­ζη­τεί κα­τα­φύ­γιο στην εθνι­κή ομάδα κρί­κετ.

Με άλλα λόγια: Βλέ­που­με τον αυ­στρα­λέ­ζι­κο κα­πι­τα­λι­σμό σε όλο του το αι­σχρό, εξαρ­τη­μέ­νο από τον γαιάν­θρα­κα, με­γα­λείο.

Ψά­χνο­ντας λέ­ξεις για να πε­ρι­γρά­ψουν την κα­τα­στρο­φή, πολ­λοί επι­βιώ­σα­ντες, πυ­ρο­σβέ­στες και αυ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες κα­τα­λή­γουν σε μία: Απο­κά­λυ­ψη. Και προ­φα­νώς πρό­κει­ται για Απο­κά­λυ­ψη –για τους νε­κρούς, για τους αγα­πη­μέ­νους τους, για τις κοι­νό­τη­τες που χτυ­πή­θη­καν από στή­λες φω­τιάς και με­τα­τρά­πη­καν σε στή­λες κα­πνού.

Αλλά δεν πρό­κει­ται για το τέλος του κό­σμου. Δεν πρό­κει­ται καν για το τέλος του κα­λο­και­ριού. Υπάρ­χει ακόμα πολύ με­γά­λο τμήμα της χώρας που θα καεί.

Όποιος ακού­ει ρα­διό­φω­νο, θα είχε ακού­σει εδώ και μήνες αγρό­τες, κοι­νο­τάρ­χες, οδη­γούς φορ­τη­γών και κάθε εί­δους αν­θρώ­πους, να δη­λώ­νουν ότι οι τε­ρά­στιες εκτά­σεις στην ανα­το­λι­κή ακτή από το Μπρι­σμπέιν έως τη Μελ­βούρ­νη, ξηρές επί 10 χρό­νια, δεν είχαν καμιά ση­μα­ντι­κή βρο­χό­πτω­ση επί 3 χρό­νια και είναι θέμα χρό­νου να εκρα­γούν. Ας ελ­πί­σου­με ότι οι με­τε­ω­ρο­λό­γοι έχουν δίκιο και ότι η κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη στρο­φή του μου­σώ­να στο βορρά θα φέρει κά­ποιες βρο­χές προς τα νότια, αρ­γό­τε­ρα μέσα στο Γε­νά­ρη. Αλλά αν θα αρ­κέ­σει αυτό για να σβή­σουν οι φλό­γες δεν το ξέρει κα­νέ­νας. Δεν μπο­ρού­με καν να δια­νοη­θού­με τι μπο­ρεί να φέρει το υπό­λοι­πο αυτού του κα­λο­και­ριού, και όλα τα επό­με­να κα­λο­καί­ρια.

Και όλα αυτά προ­τού καν φτά­σου­με στα «ση­μεία κα­μπής» που συ­ζη­τούν οι κλι­μα­τι­κοί επι­στή­μο­νες. Προ­τού το ορυ­χείο της υπο­στη­ρι­ζό­με­νης από Ερ­γα­τι­κούς και Φι­λε­λεύ­θε­ρους Adani εξα­πο­λύ­σει το κερ­δο­φό­ρο φορ­τίο δη­λη­τη­ρί­ου της στην ατμό­σφαι­ρα. Προ­τού φτά­σου­με στο «τρέ­χτε να σω­θεί­τε» στά­διο της «τρέ­χτε-να-σω­θεί­τε-κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής» (ΣτΜ: «runaway climate change», στά­διο κατά το οποίο η θερ­μο­κρα­σία, το ύψος της θά­λασ­σας, η ποιό­τη­τα της ατμό­σφαι­ρας κ.λπ. θα κα­τα­στή­σουν τε­ρά­στιες εκτά­σεις του πλα­νή­τη ακα­τοί­κη­τες) από το οποίο βγά­ζουν τόσα υπέ­ρο­χα κέρδη οι εται­ρι­κές ελίτ της Αυ­στρα­λί­ας που ασχο­λού­νται με τα καύ­σι­μα. Προ­τού το φρά­κινγκ της Origin Energy στις Βό­ρειες Πε­ριο­χές αρ­χί­σει να απο­δί­δει κέρδη. Προ­τού η BHP ανα­κοι­νώ­σει άλλο ένα πα­γκό­σμιο ρεκόρ κερ­δών από την βιο­μη­χα­νία άν­θρα­κα που δη­λη­τη­ριά­ζει τον πλα­νή­τη.

Σε αντί­θε­ση με την Βι­βλι­κή Απο­κά­λυ­ψη, αυτή η φαι­νο­με­νι­κά ατε­λεί­ω­τη εποχή πυρ­κα­γιών δεν είναι πράξη του Θεού. Οι πιο ισχυ­ροί άν­θρω­ποι στη Γη και στην Αυ­στρα­λία έκα­ναν επι­λο­γές που οδή­γη­σαν σε αυτό –συ­γκε­κρι­μέ­νες επι­λο­γές προς όφε­λος του κέρ­δους και της εξου­σί­ας. Και δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σουν εξαι­τί­ας των πυρ­κα­γιών –όχι όσο υπάρ­χουν ακόμα κέρδη για να βγά­λουν και πο­λι­τι­κή εξου­σία για να ασκή­σουν.

Σε μια δια­δή­λω­ση έξω από Διε­θνές Συ­νέ­δριο Εξο­ρύ­ξε­ων και Πόρων στη Μελ­βούρ­νη στον Οκτώ­βρη, το έθεσε εύ­στο­χα ένας Χι­λια­νός αγω­νι­στής: «Δεν τους νοιά­ζει αν θα καούν οι άν­θρω­ποι. Δεν τους νοιά­ζει αν θα καεί ο πλα­νή­της. Νοιά­ζο­νται μόνο για την εξου­σία τους. Θα είναι οι άρ­χο­ντες στις στά­χτες».

Κα­νέ­νας σω­τή­ρας από ψηλά δεν θα έρθει να μας σώσει. Ο μόνος δρό­μος μπρο­στά μας είναι να χτί­σου­με ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό, μα­ζι­κό κί­νη­μα που να μπο­ρέ­σει να αμ­φι­σβη­τή­σει και τε­λι­κά να ανα­τρέ­ψει το δόγμα των αρ­χό­ντων μας, το πραγ­μα­τι­κό τους θρή­σκευ­μα, το άλφα και το ωμέγα τους: τα κέρδη και την εξου­σία τους.

rproject.gr