Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος, του Αντώνη Νταλακογεώργου

Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος, του Αντώνη Νταλακογεώργου

  • |

Οι ηθικοδιδάσκαλοι, οι δημοσιολόγοι και οι στρατευμένες δημοσιογραφικές πένες του εφοπλιστικού κατεστημένου καταβάλουν συστηματική προσπάθεια όλες τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να φιλοτεχνήσουν το επιχειρηματικό προφίλ των εφοπλιστών, αναδεικνύοντας ότι η επικράτησή τους στον διεθνή ναυτιλιακό στίβο είναι αποτέλεσμα της ιδιοφυίας, της εξωστρέφειας και του επιχειρηματικού τους δαιμονίου καθώς και άλλα προπαγανδιστικά φληναφήματα στην προσπάθειά τους να αγιοποιήσουν την επιχειρηματική τους δράση.
Στο πλαίσιο αυτό οι ελάχιστες φωνές παρέμβασης και κυρίως η δυναμική αμφισβήτηση αυτών των αβάσιμων θεωρητικολογιών αντιμετωπίζονται ως λαϊκισμός, αναχρονισμός, ημιμάθεια ή και άγνοια της ιστορικής διαδρομής που είχε η πορεία του ελληνικού εφοπλισμού στην Ναυτιλία.

Το στρατόπεδο της εφοπλιστικής προπαγάνδας σκόπιμα αποσιωπά ότι τα επιτεύγματα αυτής της Ναυτιλίας που καρπώνονται και αξιοποιούν οι εφοπλιστές είναι κυρίως αποτέλεσμα του μόχθου, της σκληρής δουλειάς αλλά και των θυσιών που προσέφερε το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό.

Αυτή η συνεισφορά αγνοείται, υποβαθμίζεται και όταν αναφέρεται από το μπλοκ της εφοπλιστικής επικοινωνιακής προπαγάνδας ουδέποτε σημειώνονται οι χιλιάδες Ναυτεργάτες που έπεσαν θύματα των σαπιοκάραβων των εφοπλιστών τις δεκαετίες 1950 – 1990 που τα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία διατηρούσαν σταθερά το θλιβερό ρεκόρ της πρωτιάς στα ναυτικά ατυχήματα.

Ένα επίσης χαρακτηριστικό της δημόσιας ρητορικής τους είναι να αποσιωπούν το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το λεγόμενο “θαύμα της Ναυτιλίας”, ένα θεσμικό νομοθετικό πλαίσιο που ήταν και είναι προσηλωμένο στα μέτρα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Αυτό το θεσμικό πλαίσιο που κύρια χαρακτηριστικά του είναι η σκανδαλώδης φορολογική τους ασυλία, οι διμερείς συμβάσεις για την απασχόληση χαμηλόμισθων αλλοδαπών ναυτικών, οι επαναλαμβανόμενες μειώσεις των οργανικών συνθέσεων, οι χαμηλές εισφορές προς τα ασφαλιστικά ταμεία, η πλήρης στήριξη των ελλήνων εφοπλιστών και των συμφερόντων τους σε διεθνή φόρα (IMO – Ε.Ε – ΔΓΕ), η ύπαρξη δεκάδων λιμενικών και προξενικών αρχών οι οποίες συγκροτούν ένα μίνι κρατικό μηχανισμό επίσης στην υπηρεσία τους.

Είναι επίσης η βαθύτατα αντιδραστική αναχρονιστική ναυτική νομοθεσία που φαλκιδεύει τα ναυτεργατικά δικαιώματα, είναι ο ασφυκτικός έλεγχος που πάλι με ένα αντιδημοκρατικό νομοθετικό πλαίσιο ασκείται ο έλεγχος στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και διαμορφώνει συσχετισμούς οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στην βούληση και στην θέληση των Ναυτεργατών.

Αυτό ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο, που έγινε στα πλαίσια της στρατηγικής του εφοπλισμού για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και την ανεξέλεγκτη επιχειρηματική δράση τους, είναι που συστηματικά αποσιωπούν οι πιστοί κονδυλοφόροι που έχουν στην υπηρεσία τους.

Ταυτόχρονα στα χρόνια της κρίσης συγκρότησαν μια πρωτοβουλία – κίνηση (Συν-Ένωσις) μέσα από την οποία παρέχουν κάποια ψίχουλα από τα κέρδη τους για να εμφανιστούν ότι στηρίζουν τους κοινωνικά αδύνατους και οι πληρωμένες γραφίδες προβάλουν το θεάρεστο έργο τους για το οποίο επιβραβεύονται από τους κρατικούς παράγοντες του αστικού συστήματος για τις αγαθοεργίες τους..

Το τραγικό είναι ότι ανάμεσα στους αποδέκτες της εφοπλιστικής ελεημοσύνης είναι και δυνάμεις που αυτοαποκαλούνται ταξικές (ΠΕΜΕΝ) οι οποίες έχουν εμπλακεί σε αυτό το βρώμικο άθλιο αλισβερίσι με τους μεγαλοσχήμονες του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, βάζοντας και αυτοί το λιθαράκι τους να έχει απήχηση η “κοινωνική συνεισφορά” τους….

Όμως οι μέθοδες των εφοπλιστών δεν σταματούν σε όλα τα παραπάνω. Πλήθος περιστατικών τα οποία έχουν γνωστοποιηθεί τόσο κατά το παρελθόν όσο και πιο πρόσφατα, έρχονται να θρυμματίσουν την “άγια” εικόνα που προσπαθούν να σερβίρουν επικοινωνιακά.

Πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας “Ριζοσπάστης” φέρνει στην επιφάνεια το βρώμικο αλισβερίσι που στήθηκε μετά την λήξη του Β΄ παγκόσμιου πολέμου με την παράδοση 98+2 Λίμπερτυ με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου σε μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές και με τον τρόπο αυτό έγινε η μεγάλη επανεκκίνηση για την ελληνική ναυτιλία η οποία στην διάρκεια του πολέμου είχε τεράστιες απώλειες σε αριθμό και βεβαίως αυτοί που πλήρωσαν το βαρύ τίμημα ήταν οι Ναυτεργάτες που πάνω από 2500 έχασαν την ζωή τους, πολλοί περισσότεροι σακατεύτηκαν στα σαπιοκάραβα των εφοπλιστών δίνοντας μαχητικό και αγωνιστικό παρόν στην αντιφασιστική μάχη για την συντριβή του φασισμού.

Τα πλοία αυτά που δόθηκαν στους εφοπλιστές ήταν ο πρώτος μεγάλος μεταπολεμικός μποναμάς του ελληνικού κράτους προς τους εφοπλιστές.

Ως γνωστό τα Λίμπερτυ είχαν κατασκευαστεί κυρίως στις ΗΠΑ για τις ανάγκες του πολέμου και με την λήξη του είχαν παροπλιστεί. Το μεγάλο αυτό “ντιλ” έκλεισε με πρωθυπουργό τον Κ. Τσαλδάρη ενώ τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση των ΗΠΑ ανέλαβε ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας Νίκος Αβραάμ.

Τότε έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες που αφορούσαν την συμφωνία, τον ανταγωνισμό στις τάξεις των εφοπλιστών αλλά κυρίως τις προμήθειες, τις μετοχές και τα δωράκια που είχαν προσφερθεί από τους ενδιαφερόμενους εφοπλιστές.

Όπως προκύπτει από αυτά τα στοιχεία, στα πλαίσια μιας εξονυχιστικής έρευνας από τις εφημερίδες “Ριζοσπάστης” και “Ελευθερία” ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας είχε προχωρήσει σε μια βρώμικη συναλλαγή με σκοπό το ίδιον όφελος με τους εμπλεκόμενους εφοπλιστές.

Ο μιζαδόρος Υπουργός Ε.Ν εμφανίστηκε με ένα ντελίριο περί ηθικής ενώ αναθεμάτισε όλους όσους δήθεν διασύρουν τον ίδιο και υπονομεύουν τους θεσμούς…

Στην συνέχεια οι εφημερίδες αυτές δημοσίευσαν μια άκρως αποκαλυπτική ιδιόχειρη επιστολή που είχαν στα χέρια τους την οποία υπέγραψε ο τότε Υπουργός Ε.Ν και απευθύνονταν στον γιό του που σπούδαζε στις ΗΠΑ….

Η επιστολή αυτή έγινε πασίγνωστη με την ονομασία “η προς Μάνθο επιστολή”, το περιεχόμενό της είναι τέτοιο που δείχνει την εξαγορά, την ηθική κατάπτωση και τον ξεπεσμό και των δύο μερών (Υπουργός – εφοπλιστές) που έστησαν το παράνομο αλισβερίσι προκειμένου να υπάρχει το αμοιβαίο όφελος…

Στην επιστολή ο Υπουργός αναφέρει στον γιό του “Σου τα γράφω αυτά διότι ομολογώ είναι καιρός να αφήσω την πουριτανικήν ηθικήν ακαμψίαν και να δέχομαι πάντας ως υποψήφιος ηγέτης πλέον δια να μη τρέχω εις το κακουργιοδικείο….”

Στην επιστολή αποκαλύπτονται τα δώρα των εφοπλιστών που είχαν συμφωνήσει να του δοθούν. Σημείωνε ενδεικτικά στην επιστολή αυτή: Να στείλουν οι εφοπλιστές και να κατοχυρωθούν σε χαρτί τα ταξίματα για τις μετοχές…. Ανέφερε επίσης τα ψυγεία και τα μηχανήματα φωνοληψίας.

Σχετικά με τα αυτοκίνητα ανέφερε: Δεν ξέρω αν πρέπει να σταλεί το αυτοκίνητο στο όνομά μου ή στο όνομα επαγγελματία αυτοκινητιστή. Αν μπορούμε να πάρουμε και άλλο (αυτοκίνητο) δεν θα ήταν άσχημο”!!!!

Στην ίδια επιστολή περιλαμβάνεται και η παραίνεση του μεγαλοεφοπλιστή Σταύρου Λιβανού (είναι αυτός που πήρε τα περισσότερα Λίμπερτυ, συνολικά 12) ο οποίος του διαμήνυσε “ότι θέλει ο Μάνθος να αποτείνεται σε μένα, τον γιο του Παπανδρέου εγώ τον σπούδασα”.

Το περιεχόμενο της επιστολής έκανε πραγματικό πάταγο και έφερε στην επιφάνεια ότι το αστικό πολιτικό προσωπικό πέρα από την αντίληψη και τον πολιτικό προσανατολισμό υπέρ της “υγιούς εφοπλιστικής επιχειρηματικότητας” για την ανάπτυξη της “μεγάλης εθνικής μας Ναυτιλίας” προς “όφελος” βεβαίως της χώρας μας πάει πακέτο με τις μίζες, τις βρώμικες συναλλαγές και η πολιτική των προνομίων έχει ως ανταπόδοση το προσωπικό όφελος.

“Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος”

Οι συνειρμοί αλλά και τα αναγκαία συμπεράσματα για τότε και σήμερα ανήκουν στους Ναυτεργάτες και ευρύτερα στους εργαζόμενους…

.kommon.gr