Η χώρα δοκιμάζεται – αυτό να λέγεται. Και το προσφυγικό-μεταναστευτικό και ο κορονοϊός είναι δύο παράγοντες επιθετικοί, τους οποίους δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει. Η δοκιμασία αυτή φανερώνει σχεδόν ανάγλυφα την έλλειψη πολιτικής ευφυΐας από την κυβέρνηση αλλά και τη σύγχυση, ηθική και πολιτισμική, που δέρνει την ελληνική κοινωνία.
Πολιτεία και Εκκλησία: έννοιες κενές, εντυπωσιακά ανυπόστατες όταν πρόκειται να λύσουν προβλήματα και φοβερές και τρομερές όταν ανέξοδα διακηρύσσουν τη δύναμή τους και την επιρροή τους στο πόπολο. Αμ, τα έργα έχουν σημασία, λόγια μπορεί να πει ο κάθε ανεύθυνος.
Γιώργος Σταματόπουλος
Φίλοι από τη Λέσβο πληροφορούν ότι η τοπική κοινωνία δεν βλέπει πλέον με καλό μάτι τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και αναφέρουν περιστατικά κατά τα οποία έρχονται σε σύγκρουση μαζί τους για ενέργειές τους που οι κάτοικοι δεν κατανοούν. Για παράδειγμα, πρόσφατα, στελέχη ΜΚΟ βρέθηκαν να αναπτύσσουν σε παραλία του νησιού ηλεκτρονικό εξοπλισμό (κεραίες κ.λπ.) χωρίς να ενημερώσουν κανέναν με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να συμπλακούν μαζί τους.
Αυτό πλέον είναι σύνηθες φαινόμενο. Η δυσφορία των κατοίκων απέναντι σε αυτές τις οργανώσεις όσο πάει και φουντώνει, καθώς βλέπουν ότι το επίσημο κράτος και οι φορείς του όχι μόνο αδρανούν αλλά και απουσιάζουν δραματικά από τη διαχείριση του προβλήματος του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Θεωρούν δε, βλέποντας τη στάση και τη συμπεριφορά στελεχών αυτών των οργανώσεων, ότι αυτό που επιδιώκουν είναι να προσελκύουν μετανάστες στο νησί τους από τα τουρκικά παράλια.
Δεν είναι έτσι όλες οι οργανώσεις. Από τη στιγμή όμως που από την αρχική συνεργασία έχουν φτάσει στη δυσφορία και τη σύγκρουση το πράγμα έχει στραβώσει. Οι κάτοικοι πιέζονται από χίλιες μεριές. Από τη μια οι γνωστοί φασιστικοί κύκλοι που εκμεταλλεύονται τη σύγχυση και από την άλλη η έμμισθη (;) διαχείριση των ανθρωπιστικών οργανώσεων και των κινημάτων αλληλεγγύης. Κράτος άγαλμα.
Στον Εβρο πάλι ξαναζωντανεύουν τα Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης, αυτά που δημιουργήθηκαν προς το τέλος του Εμφυλίου, ένοπλοι πολίτες δηλαδή που αλώνιζαν την ύπαιθρο για να την προστατεύσουν από τα κομμουνιστικά μιάσματα με δικαίωμα να πυροβολούν τους «υπόπτους».
Εκεί φτάσαμε, με τις ευλογίες Πολιτείας και Εκκλησίας. Εκεί λοιπόν που είχαν απωθηθεί από τη μνήμη ΤΕΑ και ΜΑΥδες (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) εκεί και επανεμφανίζονται – ποιος ξέρει τι δεινά θα φέρει στην εποχή και τι επιφυλάσσει το μέλλον στα άτυχα, ασφαλώς, παιδιά μας. Η Δεξιά επανακάμπτει με την παλιά (ποιος φιλελευθερισμός και κουραφέξαλα), γνωστή και δοκιμασμένη, μορφή της – ο θεός να βάλει το χέρι του ή βεβαίως η κοινωνία να αντιδράσει (γιατί ο θεός μάλλον είναι βαριεστημένος με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα).
Κατά τα άλλα, μας μάραναν τα ανισόρροπα ληρήματα της Νέας Δημοκρατίας για επιτελικά σχέδια που θα έλυναν σε χρόνο μηδέν το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα, όπως και οι μεγαλοστομίες του υπουργού Υγείας για ισχυρή θωράκιση της χώρας απέναντι στον κορονοϊό. Τέλος, είναι και αυτή η αγωνία: Τι θα κάνουμε με το εκκλησίασμα;
efsyn.gr
