Επειδή ο καπιταλισμός δεν μοιάζει να είναι, κατά το λενινιστικό, «ένα πτώμα που αποσυντίθεται», αλλά, απεναντίας, μοιάζει με τέρας που επιτίθεται, κι επειδή οι ζώσες υπάρξεις δεν έχουν δεύτερη ζωή, το ερώτημα μπαίνει, για κάθε αριστερή συνείδηση, επιτακτικά: Τι να κάνουμε; Τι να κάνουμε, απέναντι στη ριζοσπαστική δεξιά η οποία, με διαρκείς μεταρρυθμίσεις και αντιμεταρρυθμίσεις, σαρώνει κάθε εναπομείναν δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων;
Γράφει η Κατέ Καζάντη
Πέραν της γνωστής μεταφυσικής απάντησης, να αναμένουμε ώστε να εγερθούν τα προλεταριακά στρώματα ή να ωριμάσουν οι επαναστατικές συνθήκες, κάθε άλλη απάντηση κρίνεται πολλαπλώς δύσκολη.
Διότι έως ότου επιτευχθούν τα ανωτέρω, σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον, απαιτείται να διασωθούν στο εδώ και το τώρα οι παρούσες ψυχές, να βρεθεί, άρα, στο φορτισμένο παρόν, λύση.
Λύση όμως αρκούντως ριζοσπαστική η οποία, προς τούτο, απαιτεί τη σύμπραξη πολλών δυνάμεων που αυτοορίζονται αριστερές. Και τούτο είναι το δυσκολότερο: κυρίως επειδή η πολιτική –ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο!- δεν είναι μοναχά ορθολογισμός αλλά και συναίσθημα, που εμπερικλείει συμπάθειες, αντιπάθειες, εγωισμούς, όπως επίσης προσωπικές φιλοδοξίες –ανθρώπινο, επίσης, πολύ ανθρώπινο!.
— Διαφήμιση —
Στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο, η προβληματική των συνεργασιών των αριστερών σχηματισμών μπαίνει ξανά και ξανά στο τραπέζι, κάθε φορά που οι μυλόπετρες του καπιταλισμού συντρίβουν τον μέσο άνθρωπο.
Πόσο εύκολη όμως διαφαίνεται στο σήμερα η συγκρότηση ενός, κατά το λεγόμενο, «Μετώπου», το οποίο θα μπορέσει να αντιπαρατεθεί στην, επί του παρόντος νικηφόρα, επέλαση του ακροφιλελευθερισμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Αλλά η σχετική φιλολογία καθίσταται καταφανώς προσχηματική. Διότι κάθε πιθανότητα συνεργασίας σκοντάφτει διαρκώς. Δεν είναι μόνο που τα συμβαλλόμενα μέρη θέτουν εξαρχής προαπαιτούμενα γνωρίζοντας πως τούτα δεν θα γίνουν αποδεκτά. Είναι και το «φέις κοντρόλ». Που λειτουργεί ως κόφτης, αποκλείοντας, στο όνομα της ανανέωσης –με ποιους όρους, αλήθεια;- κόσμο και λαό.
— Διαφήμιση —
«Προδότες» και «καθαροί», «ανανήψαντες» και «αμετανόητοι», «φθαρμένοι» και «νεόκοποι», διαγκωνίζονται διεκδικώντας μιάν «αλήθεια» η οποία όμως είναι πολυσήμαντη. Και παραβλέπουν ότιοι ιστορικές στιγμές έχουν πολλαπλές αναγνώσεις.
Στη συγκυρία που διανύουμε, τραβώντας τη νοητή γραμμή από το –μισό- ΠΑΣΟΚ κι αριστερότερα, τα πράγματα διαμορφώνονται ως εξής:
– Το ΚΚΕ παραμένει ακούνητο. Ενίοτε, πέρα από κάθε φαντασία συντηρητικό. Παντού, σε κάθε λαϊκή δράση, μόνο του. Στον συνδικαλισμό, στις κινητοποιήσεις, παντού. Μακριά από τα κινήματα που δεν ελέγχει. Συχνότατα δε, μακριά από τις κοινωνικές εξελίξεις, με φριχτά αδιανόητες απόψεις, όπως αυτές για τα φύλα.
– Το ΜΕΡΑ25, αλλά και άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί, που προέκυψαν από τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, πορεύονται με το ορόσημο του 2015. Όσ@ συνέχισαν και κυβέρνησαν ή όσ@ δεν μετανόησαν για την «προδοσία», λερώθηκαν και λερώνουν. Το –προσωποπαγές-κόμμα Βαρουφάκη, που μάλιστα ομνύει σε διεθνιστική δράση, βλέπε Diem, αδυνατεί στην πράξη να διαμορφώσει μια πολιτική συμμαχιών εντός των συνόρων.
– Η Πλεύση Ελευθερίας –αν βεβαίως συμφωνήσουμε ότι το επίσης προσωποπαγές κόμμα Κωνσταντοπούλου αποτελεί αριστερό σχηματισμό-, κόμμα που υπερψήφισε τα Ωνάσεια Σχολεία, μένει εκτός κάθε συζήτησης.
– Το, δύο σε ένα, ΠΑΣΟΚ, με τη σκληρή δεξιά και τη σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα να αντιπαλεύουν στο εσωτερικό του, παγιδευμένο σε ένα νέο μεγαλοϊδεατισμό, αδυνατεί να υπερβεί τις αντιθέσεις του, πόσο μάλλον να επανατοποθετηθεί στην ιστορική συγκυρία.
Και πέραν των υπαρχόντων σχηματισμών, υπάρχει και ο, επί του παρόντος, φαντασιακός ερχόμενος. Το, θρυλούμενο, κόμμα Τσίπρα, με, επίσης θρυλούμενα, χαρακτηριστικά, δεν φαίνεται να καταφθάνει για να ενώσει, καλώντας, ας πούμε, σε προγραμματικές συμφωνίες. Καταφθάνει μάλλον για να πάρει κομμάτι από την πίτα, διαλύοντας. Κατακρατώντας θραύσματα, και εδώ με φέις κοντρόλ. Ζητούνται νέα, ωραία και άφθαρτα πρόσωπα: η σαφήνεια στο πολιτικό πρόσημο δεν περιττεύει βέβαια, αλλά δεν μοιάζει και πρωτεύουσα. Πάντως, δεν μοιάζουν να χωράνε όλες οι ριζοσπαστικές ατομικότητες.
Συμπερασματικά, λοιπόν, από τους επαναστάτες με τα καθαρά χέρια μέχρι εκείνους που, κατά το λενινιστικό «επιδιώκουν, προπαντός τώρα, να κερδίσουν την εκτίμηση της αστικής τάξης», οι προθέσεις για τη συγκρότηση στοιχειωδών, έστω, συμμαχιών, δεν υφίστανται.
Αν και, στο περιβάλλον της αστικής δημοκρατίας και σε μη επαναστατικές συνθήκες, τα περιθώρια για την άμεση καλυτέρευση της ζωής του κόσμου της εργασίας παραμένουν ανοιχτά, οι συγκλίσεις μοιάζουν αδύνατες. Τι κι αν οι πολιτικές για την υγεία, την παιδεία ή τις σχέσεις παραγωγής και τη φορολογία μπορούν να αλλάξουν ακόμα και εντός του ασφυκτικού πλαισίου της Ε.Ε. –βλέπε ανατροπή της συμφωνίας Mercosur;
Οι δυνάμεις της Αριστεράς, στην Ελλάδα και στον κόσμο, πέρα και μακριά από τον ιστορικό τους ρόλο, παγιδευμένες στο ιστορικό τραύμα του 1989, πορεύονται διαλυόμενες και διχαζόμενες.
Κι αν η Λούξεμπουργκ λέει πως «οι μάζες στην πραγματικότητα είναι ο ηγέτης του εαυτού τους, αναπτύσσοντας διαλεκτικά τη δική τους αναπτυξιακή πορεία», τούτη η πορεία στρέφεται προς ώρας στην ακροδεξιά.
Οπότε, η συγκρότηση ενός κόμματος που θα αποτελεί, τρόπον τινά, οργανικό διανοούμενο, ανοιχτού σε συγκλίσεις, χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες αλλά και μακριά από πολιτικούς χυλούς, είναι, πιθανότατα, μια κάποια λύση.
Σχόλια (0)