Αναταράξεις δίχως αντίκρισμα στη Νέα Αριστερά
Ο εγωπαθής αυτοθαυμάζεται, με σκοπό να κρύψει συναισθήματα της ανεπάρκειας του. Έχει την τάση να περιαυτολογεί.
Υποτιμά αυτούς που ενεργούν αυτόνομα και αντλεί ευχαρίστηση από την πρόκληση οποιουδήποτε είδους φθοράς σε αυτούς καθώς του θυμίζουν ότι εξ αιτίας τους ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από το άτομο του.
Αυτό, οι υποτιμητικές αναφορές απέναντι στους μέχρι πρότινος συντρόφους, χαρακτηρίζει τον Τσίπρα όταν αναφέρεται στους συνεργάτες – υπουργούς της κυβέρνησης του. Υποτιμητικές αναφορές που συμπυκνώθηκαν και πήραν την πρωτοφανή, συμβολική εικόνα της εθελούσιας(;) μετακίνησης των πρωτοκλασάτων υπουργών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – εθνικιστών (ΑΝΕΛ) στον εξώστη!!!! της αίθουσας και των προκλητικά άδειων καθισμάτων της πρώτης σειράς, κατά την πρώτη ομιλία του Τσίπρα.
Ενσωμάτωση της ανυπαρξίας εναλλακτικής
Την ίδια στιγμή όμως διακηρύσσει την συνολική θετικότητα του κυβερνητικού του έργου. Λέει: «Πριν από 7 χρόνια, η πατρίδα μας βγήκε από μια οικονομική και κοινωνική κρίση, που είχε προσλάβει χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής κρίσης.
Θυμόσαστε, επισημαίνει, φαντάζομαι, όλοι, πώς και ποιοι την είχαν οδηγήσει εκεί. Και ποιοι και πώς κατάφεραν, αξιοποιώντας με αποφασιστικότητα και εντιμότητα τις θυσίες του ελληνικού λαού, να την απαλλάξουν από την επιτροπεία.
Και, με μια εξαιρετικά ευνοϊκή ρύθμιση του δημόσιου χρέους της, να ανακτήσουν την οικονομική της κυριαρχία, αλλά και τη γεωπολιτική της αξιοπιστία. Αυτή η έξοδος στο ξέφωτο ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, να πορευτεί, πια, χωρίς τις παθογένειες που οδήγησαν στην κρίση. Δυστυχώς, όμως, αποδείχθηκε μία χαμένη ευκαιρία».
Σπάνια σε εννέα (9) γραμμές συμπεριλήφθησαν, κατάλληλα κρυμμένες, τόσες και τέτοιες αναλήθειες.
Ο Τσίπρας, πριν μεταμορφωθεί, διεκδικούσε τη διαγραφή του «παράνομου και καταχρηστικού χρέους».
Οι δανειστές οι ίδιοι (το τραπεζιτικό κυρίως κεφάλαιο) ήταν που ήθελαν μια ρύθμιση ώστε να πάρουν όλα τα κεφάλαια τους πίσω. Όλα. Αυτό επεδίωκαν, αυτό πέτυχαν και γι αυτό επαίρεται ο Τσίπρας. Επαίρεται επειδή η ΝΔ πληρώνει το χρέος με βάση την κατά τον ΣΥΡΙΖΑ και την καθ’ υπόδειξη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας επαίσχυντη μνημονιακή συμφωνία.
Ανερυθρίαστα διακηρύσσει μάλιστα την «ανάκτηση της οικονομικής κυριαρχίας της χώρας» τη στιγμή που η χώρα δεν μπορεί ούτε να τυπώσει, ούτε να υποτιμήσει, ούτε να ανατιμήσει το νόμισμα της! Τι να πει κανείς;
Ας μιλήσει όμως ο καθ’ ύλη αρμόδιος, ο άνθρωπος που ως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατά το 2015 ήταν πιο κοντά από όλους στον Τσίπρα.
«Πιστεύω», υπογραμμίζει λοιπόν ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, «ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι απλά κομμάτι του προβλήματος, αλλά είναι, στην ουσία, η αφετηρία αυτού του προβλήματος». Και συνεχίζει: «Το πρόβλημα είναι κατ’ εμέ ότι ο κ. Τσίπρας είναι ικανός να πει και αριστερά και δεξιά πράγματα ανάλογα με το ακροατήριο και ανάλογα με τη συνθήκη». (Δήλωση 26/03/2026)
Τα είπε όλα! Κι αυτό όταν ο ίδιος διαδέχεται τον Χαρίτση στη Γραμματεία της Νέας Αριστεράς.
Ύστερα από αυτό δεν εκπλήσσει το γεγονός πως μοναδικός δημιουργός του κατά Τσίπρα, Λαγκάρντ, Στουρνάρα κ.λ.π. θετικού έργου της για «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης αυτοπαρουσιάζεται ο ένας και μοναδικός, ο Τσίπρας! Ούτε εκπλήσσει το γεγονός ότι οι συνεργάτες του παρουσιάζονται από τον Τσίπρα σαν γραφικές καρικατούρες ( Documento 18/11/25). Ναι…
Αλλά ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, επιμένει και αναδεικνύει ως κεντρικό πρόβλημα τη βαθιά κρίση αξιοπιστίας που διαπερνά συνολικά το πολιτικό σύστημα και ειδικά τον χώρο της Αριστεράς. «Η Αριστερά, υπογραμμίζει, εξακολουθεί να διαθέτει θέσεις, πρόγραμμα και επεξεργασμένες προτάσεις, πολλές από τις οποίες είναι και ριζοσπαστικές και ρεαλιστικές ταυτόχρονα. Το κρίσιμο πρόβλημα όμως είναι ότι ο κόσμος δεν ακούει πια. Έχει κατεβάσει τα ρολά γιατί δεν πιστεύει ότι αυτές οι θέσεις συνοδεύονται από πολιτική αξιοπιστία».
Σημείωσε ότι «αυτή η κρίση δεν γεννήθηκε τώρα, αλλά έχει βαθύτερες ρίζες και συνδέεται με επιλογές προηγούμενων ετών που άφησαν βαριά αποτύπωση στη σχέση της Αριστεράς με την κοινωνία» (Δήλωση 26/03/2026).
Η Αριστερά επομένως δεν μπορεί να συνεχίσει με θολές στρατηγικές, μεσοβέζικες τοποθετήσεις ή ανακυκλωμένα σχήματα και πολυφορεμένα διλλήματα – άλλοθι.
Να φύγει ο Μητσοτάκης από τα κάτω και από τα Αριστερά
Ναι, απαιτείται «να φύγει ο Μητσοτάκης». Να φύγει όμως από τα κάτω και από τα Αριστερά στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος που να απαντά στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών και στη βάση επίσης ενός λαϊκού κινήματος ικανού να δρα ως μέσο υλοποίησης του προγράμματος. .
«Με βάση την θετική και την αρνητική πείρα του ελληνικού και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, χρειάζεται να περάσουμε σε μια νέα περίοδο δημιουργικών επεξεργασιών και ανάπτυξης της μαρξιστικής θεωρίας, με την ενεργητική συμβολή όλων μας. Με τη φλόγα και όχι τις στάχτες των επαναστάσεων του 20ου αιώνα γιατί η πληρότητα της ζωής σήμερα μπορεί να πραγματωθεί μόνο με τη συνειδητή συμμετοχή στην πράξη για το ξεπέρασμα της ταξικής δουλείας και των αλλοτριώσεων που αυτή συνεπάγεται» επεσήμαινε συνεχώς ο Ευτύχης Μπιτσάκης
Ο κύκλος της μνημονιακής Αριστεράς έκλεισε λοιπόν το 2015. Και έκλεισε οριστικά. Μαζί του έκλεισε και ο κύκλος του Τσίπρα. Και παρ’ όλα αυτά συντηρείται εδώ και καιρό μια συζήτηση που στοχεύει στη δημιουργία κλίματος παρά στην περιγραφή της πραγματικότητας.
Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να έχουν κλείσει με τον Τσίπρα, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποια στελέχη της Νέας Αριστεράς αφήνουν το ενδεχόμενο ανοιχτό, παρόλο που ο ίδιος ο Τσίπρας έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει πρώτα να τελειώσει μαζί τους. Όμως, ο κύκλος όλων αυτών κλείνει ακριβώς εξαιτίας της συμπόρευσης με τον Τσίπρα.
Όσο η μνημονιακή αριστερά παραμένει στο προσκήνιο, ας μην περιμένουμε καμία Αριστερά να σηκώσει κεφάλι με αξιοπρέπεια και αξιοπιστία. Πολύ περισσότερο όταν στα πέντε και τόσα κομμάτια που έχουν προκύψει από τον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ αυτό που εμφανίζεται είναι ένα τοξικό κλίμα ζυμώσεων αναμεταξύ τους αλλά και στο εσωτερικό κάθε ενός. Ένα διχαστικό κλίμα τακτικισμών ατομικής επιβίωσης. μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο υπονοούμενα και κατηγορίες για υπονομεύσεις.
Και όλοι αυτοί κάνουν πως δεν βλέπουν το προφανές. Ο λαός θεωρεί την κυβέρνησή Μητσοτάκη καταστροφική, Στρέφεται να δει τις εναλλακτικές στα αριστερά και απογοητεύεται βαθιά. Δεν είναι μόνο ο αμετανόητος και ολοένα δεξιότερα μετατοπιζόμενος Τσίπρας.
Στη λαϊκή συνείδηση, η ίδια η Νέα Αριστερά είναι το τρίτο μνημόνιο προσωποποιημένο. Αυτό ξεχνά ο Σακελλαρίδης. Αλλά εκεί βρίσκονται τα περισσότερα στελέχη που υπέγραψαν, υλοποίησαν και υπερασπίστηκαν την πιο σκληρή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα. Όσο αυτή η ταύτιση παραμένει ζωντανή, καμία σοβαρότητα ή παρελθόν στελεχών δεν αρκεί για να πείσει. Η δε απογοήτευση θα λειτουργεί ως πολιτική ασφάλεια για τη ΝΔ. H απογοήτευση αυτή εμφανίστηκε πολύ νωρίς, ήδη το 2015.
Τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, μετά την πρωτοφανή κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, έπεσε κατά 300.000!!! ψήφους περίπου και πήρε 1.926.000 ψήφους έναντι 2.245.978 ψήφους του Γενάρη του 2015.
Ο κόσμος έκτοτε ψάχνει κάτι μακριά από τον Μητσοτάκη και δεν το βρίσκει.
Πώς, άλλωστε, να ασκήσει κάποιος αντιπολίτευση στην πολιτική Μητσοτάκη, με ποιο ανάστημα να το κάνει, τη στιγμή που αποτελεί ο ίδιος συνέχεια μιας μνημονιακής «συνέπειας», όταν έχει ο ίδιος ψηφίσει και εφαρμόσει μνημόνια; Πολύ περισσότερο όταν μάλιστα ο ίδιος ο Τσίπρα προπαγανδίζει πως αυτό που έγινε ήταν το «καλύτερο που μπορούσε να γίνει». Αυτός ο ισχυρισμός δεν διαφέρει από το «δεν υπάρχει εναλλακτική».
Ενσωματώνει παρασιτικά το ΤΙΝΑ στην αριστερή επιχειρηματολογία, καθιστώντας την αποκρουστική.
Σχόλια (0)