Πολιτική αποσάθρωση και εκλογικές προοπτικές

Οι σύνθετες αντιφάσεις της πολεμικής εξόρμησης του Τραμπ και του Νετανιάχου στο Ιράν φέρνουν στην επιφάνεια σκοτεινές προοπτικές για τον καπιταλισμό διεθνώς.

Η απώ­λεια του ελέγ­χου στις τιμές των καυ­σί­μων και της ενέρ­γειας, κατά τις εκτι­μή­σεις της Κο­μι­σιόν, μπο­ρεί να οδη­γή­σει τις χώ­ρες-μέ­λη της ΕΕ σε πλη­θω­ρι­σμό στα αγα­θά-προ­ϊ­ό­ντα με­γα­λύ­τε­ρο του 14% και στις υπη­ρε­σί­ες πάνω από 4%. Στον συ­στη­μι­κό Τύπο, πα­γκό­σμια, πλη­θαί­νουν οι ανα­φο­ρές στο μα­κρι­νό 1973. Τότε, καθώς είχε εξα­ντλη­θεί η δυ­να­μι­κή των προη­γού­με­νων «30 έν­δο­ξων χρό­νων» κα­πι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, η πε­τρε­λαϊ­κή κρίση απο­δεί­χθη­κε ένα κάθε άλλο παρά «προ­σω­ρι­νό» και ανώ­δυ­νο επει­σό­διο, αφού οδή­γη­σε το σύ­στη­μα σε μια μακρά πε­ρί­ο­δο στα­σι­μο­πλη­θω­ρι­σμού.

Αντώνης Νταβανέλος

Για την έξοδο από αυτήν την πα­ρακ­μια­κή στα­σι­μό­τη­τα χρειά­στη­κε η αντι­δρα­στι­κή «στρα­τη­γι­κή τομή» της επι­βο­λής του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, στα χρό­νια που ακο­λού­θη­σαν την άνοδο του Ρί­γκαν και της Θά­τσερ στην εξου­σία. Σή­με­ρα οι κα­πι­τα­λι­στές οφεί­λουν να ορ­γα­νώ­σουν τις απα­ντή­σεις τους απέ­να­ντι στις διε­θνείς επι­πτώ­σεις του πο­λέ­μου στη Μέση Ανα­το­λή, ξε­κι­νώ­ντας από κα­τώ­τε­ρη βάση: Αυτό που έχει προη­γη­θεί είναι η 20ε­τία αναι­μι­κής «ανά­καμ­ψης» μετά τη με­γά­λη συ­στη­μι­κή κρίση του 2008, ενώ οι τρα­νταγ­μοί από την πο­λε­μι­κή επί­θε­ση στο Ιράν μπο­ρεί να απο­δει­χθούν πολύ εντο­νό­τε­ροι και κα­τα­στρε­πτι­κοί από τους ανά­λο­γους της πε­τρε­λαϊ­κής κρί­σης του 1973.

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες άγριας επι­κιν­δυ­νό­τη­τας, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη συ­ζη­τά, λέει, τις πι­θα­νό­τη­τές της για έναν εκλο­γι­κό «αιφ­νι­δια­σμό», με τα σε­νά­ρια που κυ­κλο­φο­ρούν να κά­νουν λόγο για εκλο­γές ακόμα και πριν τη ΔΕΘ του 2026. Η πραγ­μα­τι­κή απά­ντη­ση που θα δώσει η ηγε­τι­κή ομάδα της ΝΔ θα εξαρ­τη­θεί από αντι­φα­τι­κές και ισχυ­ρές πιέ­σεις: Αφε­νός, μέσα στις συν­θή­κες διε­θνούς αστά­θειας και αυ­ξα­νό­με­νης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας, η κυ­ρί­αρ­χη τάξη απαι­τεί από το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό τη δια­σφά­λι­ση ισχυ­ρού κυ­βερ­νη­τι­κού πόλου. Στο μέτρο που όλες οι δη­μο­σκο­πή­σεις προει­δο­ποιούν ότι η προ­ο­πτι­κή αυ­το­δυ­να­μί­ας της ΝΔ έχει εξα­ε­ρω­θεί, αλλά και που οι πο­λι­τι­κές σχέ­σεις με­τα­ξύ των κομ­μά­των δεί­χνουν ότι η προ­ο­πτι­κή μιας κυ­βέρ­νη­σης «συ­νερ­γα­σί­ας» είναι –για την ώρα του­λά­χι­στον…– ανέ­φι­κτη, ο πα­ρά­γο­ντας αυτός με­τα­τρέ­πε­ται σε πίεση πάνω στον Μη­τσο­τά­κη για να εξα­ντλή­σει την κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία του, να «συ­νε­χί­σει να κάνει τη δου­λειά», ανε­ξάρ­τη­τα από τον κίν­δυ­νο μιας εκλο­γι­κής απο­τυ­χί­ας του σε εκλο­γές την άνοι­ξη του 2027.

Αφε­τέ­ρου, όμως, οι πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις δεί­χνουν πλέον κα­θα­ρά το εν­δε­χό­με­νο να χάσει ο Μη­τσο­τά­κης άμεσα τον πο­λι­τι­κό έλεγ­χο και η κυ­βέρ­νη­σή του να απο­δει­χθεί ανί­κα­νη να επι­βιώ­σει για έναν ακόμα χρόνο στην εξου­σία.

Τα κυ­βερ­νη­τι­κά μέτρα απέ­να­ντι στην επι­τά­χυν­ση της ακρί­βειας υπήρ­ξαν απο­λύ­τως κα­τώ­τε­ρα του ανα­με­νο­μέ­νου, του εφι­κτού και κυ­ρί­ως του ανα­γκαί­ου. Η «αύ­ξη­ση» στον κα­τώ­τα­το μισθό κατά 40 ευρώ (μικτά!) μη­νιαί­ως, εξα­ε­ρώ­νε­ται αμέ­σως μπρο­στά και μόνο στις σα­ρω­τι­κές ανα­τι­μή­σεις στα τρό­φι­μα. Όμως η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι κατά πολύ χει­ρό­τε­ρη. Τα στοι­χεία για την εκτέ­λε­ση του κυ­βερ­νη­τι­κού/κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, στο δί­μη­νο Γε­νά­ρης-Φλε­βά­ρης 2026, δεί­χνουν ότι η κυ­βέρ­νη­ση έχει επι­λέ­ξει (μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες!) να πα­τή­σει γκάζι στην πο­λι­τι­κή γε­νί­κευ­σης της λι­τό­τη­τας, κι­νού­με­νη στην αντί­στρο­φη κα­τεύ­θυν­ση από αυτήν που επι­λέ­γουν οι (αστι­κές) κυ­βερ­νή­σεις πχ της Ισπα­νί­ας ή της Κύ­πρου κ.ά.

Το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα του δι­μή­νου (συ­νο­λι­κά έσοδα, μείον δα­πά­νες) κα­τέ­γρα­ψε αύ­ξη­ση κατά 2,99 δισ. ευρώ, ξε­περ­νώ­ντας κατά πολύ τον στό­χο-πρό­βλε­ψη για αύ­ξη­ση 1,957 δισ. ευρώ. Η ίδια και ακόμα χει­ρό­τε­ρη ει­κό­να προ­κύ­πτει και στο πεδίο όπου η κυ­βέρ­νη­ση κο­κο­ρεύ­ε­ται, δη­λα­δή στην υπό­σχε­ση για μεί­ω­ση των φόρων. Τα έσοδα από τον ΦΠΑ πα­ρου­σιά­ζο­νται μέσα σε ένα δί­μη­νο αυ­ξη­μέ­να κατά 351 εκατ. ευρώ, πάνω από τον (υπε­ραι­σιό­δο­ξο) στό­χο-πρό­βλε­ψη του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού! Ο φόρος ει­σο­δή­μα­τος των φυ­σι­κών προ­σώ­πων (δη­λα­δή κυ­ρί­ως των απλών αν­θρώ­πων και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας) πα­ρου­σιά­ζε­ται αυ­ξη­μέ­νος κατά 83 εκατ. ευρώ, ενώ ακρι­βώς ισό­πο­ση (οποία σύμ­πτω­σις!) είναι η μεί­ω­ση του φόρου των «νο­μι­κών προ­σώ­πων» (δη­λα­δή των εται­ρειών). Προ­βάλ­λο­ντας αυ­τούς τους αριθ­μούς σε ετή­σια κλί­μα­κα, προ­κύ­πτει η δια­πί­στω­ση ότι η κυ­βέρ­νη­ση δω­ρί­ζει πρό­σθε­τες φο­ρο­α­παλ­λα­γές στο κε­φά­λαιο, της τάξης των 500 εκατ. ευρώ (ποσό κατά πολύ με­γα­λύ­τε­ρο του «πα­κέ­του» της τάχα κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας του Μη­τσο­τά­κη), αλλά επί­σης η δια­πί­στω­ση ότι η κυ­βέρ­νη­ση φρο­ντί­ζει αμέ­σως να πάρει πίσω αυτό το κον­δύ­λι, αυ­ξά­νο­ντας ισό­πο­σα τον ετή­σιο φόρο ει­σο­δή­μα­τος πάνω στα φυ­σι­κά πρό­σω­πα! Όμορ­φος κό­σμος, ηθι­κός, αγ­γε­λι­κά πλα­σμέ­νος… μιας αντί­στρο­φης ανα­δια­νο­μής.

Οι συ­νέ­πειες αυτής της πραγ­μα­τι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής γί­νο­νται ανα­πό­δρα­στα αι­σθη­τές από τον κόσμο. Και αυτό με­τα­τρέ­πει την κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ σε ευά­λω­το «κά­στρο». Που έχει επι­πρό­σθε­τα να αντι­με­τω­πί­σει τα «χτυ­πή­μα­τα» της ανα­γκα­στι­κής δι­κα­στι­κής διε­ρεύ­νη­σης των συσ­σω­ρευ­μέ­νων σκαν­δά­λων της μη­τσο­τα­κι­κής 7ε­τί­ας. Το πο­λι­τι­κά εκρη­κτι­κό πε­ριε­χό­με­νο της δίκης για το έγκλη­μα στα Τέμπη είναι δε­δο­μέ­νο και δεν χρειά­ζε­ται πρό­σθε­τα επι­χει­ρή­μα­τα. Το σκάν­δα­λο του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ θα διευ­ρυν­θεί και ένας αριθ­μός «γα­λά­ζιων» πο­λι­τευ­τών-βου­λευ­τών και υπουρ­γών θα φτά­σει στο δι­κα­στή­ριο, σε χρόνο όπου δεν θα είναι σί­γου­ρη η πο­λι­τι­κή «ασυ­λία» τους. [Rp: το άρθρο κυ­κλο­φό­ρη­σε πριν την εκρη­κτι­κή «ανα­βάθ­μι­ση» του σκαν­δά­λου] Όμως εκεί όπου οι εξε­λί­ξεις πι­θα­νό­τα­τα θα απο­δει­χθούν ανε­ξέ­λεγ­κτες είναι στο σκάν­δα­λο των υπο­κλο­πών. Γιατί οι σχε­τι­κές απο­κα­λύ­ψεις έχουν φέρει στην επι­φά­νεια ένα «σύ­στη­μα» ισ­ραη­λι­νών πρα­κτό­ρων, φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κών εται­ρειών μι­σθο­φό­ρων πα­ρα­κο­λού­θη­σης και κα­τα­σκο­πί­ας, που συ­νερ­γα­ζό­ταν αρ­μο­νι­κά με την ΕΥΠ, υπό την άμεση επο­πτεία του δια­βό­η­του πρω­θυ­πουρ­γι­κού «ανι­ψιού», δη­λα­δή την άμεση ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. Το Predatorgate μπο­ρεί να απο­δει­χθεί η θρυαλ­λί­δα της απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης του Μη­τσο­τά­κη. Τα απει­λη­τι­κά δη­μο­σιεύ­μα­τα ορι­σμέ­νων κυ­ρια­κά­τι­κων εφη­με­ρί­δων (που οι ιδιο­κτή­τες τους βρί­σκο­νται μέσα στις λί­στες των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων…) δί­νουν την έμ­φα­ση κυ­ρί­ως στις πα­ρα­κο­λου­θή­σεις πο­λι­τι­κών στε­λε­χών, υπουρ­γών, στρα­τιω­τι­κών, δι­πλω­μα­τών κ.ο.κ. Αλή­θεια, θα μας πει κά­πο­τε κα­νείς, ποιοι ήταν οι «εκα­το­ντά­δες» ακτι­βι­στές, συν­δι­κα­λι­στές κ.ά. που βρί­σκο­νταν στο στό­χα­στρο αυτού του κυ­κλώ­μα­τος πα­ρά­νο­μης πα­ρα­κο­λού­θη­σης που άρ­χι­ζε από την Μο­σάντ και έφτα­νε στην ΕΥΠ και στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου;

Η ηγε­τι­κή ομάδα της ΝΔ αντι­με­τώ­πι­σε, αρ­χι­κά, τον πό­λε­μο του Τραμπ στη Μέση Ανα­το­λή σαν ευ­και­ρία για πο­λι­τι­κή ανα­σύ­ντα­ξη. Με τη βο­ή­θεια των «φι­λι­κών» δη­μο­σκο­πή­σε­ων προ­σπά­θη­σε να υπα­γο­ρεύ­σει στον κόσμο, ως ανα­πό­φευ­κτο ανα­κλα­στι­κό, την τάση για «συ­σπεί­ρω­ση» στην ουρά της κυ­βέρ­νη­σης.

Σύ­ντο­μα δια­πί­στω­σε ότι κα­λύ­τε­ρα θα ήταν αν επι­χει­ρού­σε να στη­ρι­χθεί σε ένα μα­γκά­λι με αναμ­μέ­να κάρ­βου­να. Τα αδιέ­ξο­δα της στρα­τη­γι­κής του Τραμπ στο Ιράν, αλλά και η κλι­μα­κού­με­νη τάση «στρα­τη­γι­κής αυ­το­νο­μί­ας της ΕΕ απέ­να­ντι στις ΗΠΑ», για μια κυ­βέρ­νη­ση που γε­ω­πο­λι­τι­κά και στρα­τιω­τι­κά έχει ταυ­τι­στεί με τις ΗΠΑ, ενώ στο πεδίο των οι­κο­νο­μι­κών σχέ­σε­ων κα­θο­ρί­ζε­ται από την ορ­γα­νι­κή σχέση με την ΕΕ, οδη­γούν τον Μη­τσο­τά­κη σε δια­δο­χι­κά στρα­τη­γι­κά διλ­λή­μα­τα. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο Μη­τσο­τά­κης επι­χεί­ρη­σε να πα­ρου­σιά­σει δι­θυ­ραμ­βι­κά την προ­ο­πτι­κή μιας ελ­λη­νι­κής συμ­με­το­χής στο (αντι­δρα­στι­κό κι επι­κίν­δυ­νο) γαλ­λι­κό πρό­γραμ­μα με­γέ­θυν­σης μιας «ευ­ρω­παϊ­κής» πυ­ρη­νι­κής δύ­να­μης. Μόνο που ο Μα­κρόν πα­ρου­σί­α­σε το πρό­γραμ­μα αυτό, και κά­λε­σε σε ευ­ρύ­τε­ρες συμ­με­το­χές, με­τα­ξύ άλλων και του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι πρό­κει­ται για την οι­κο­δό­μη­ση μιας «πυ­ρη­νι­κής ομπρέ­λας προ­στα­σί­ας της ΕΕ» που κρί­νε­ται ανα­γκαία ως απά­ντη­ση στα προ­βλή­μα­τα συ­νο­χής του ΝΑΤΟ, δη­λα­δή ως εναλ­λα­κτι­κή στις απει­λές/εκ­βια­σμούς του Τραμπ απέ­να­ντι στις ευ­ρω­η­γε­σί­ες.

Αυτά τα προ­βλή­μα­τα από­κλι­σης των Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, στις οποί­ες στη­ρί­ζε­ται όλο το σύ­στη­μα συμ­μα­χιών του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, με­τα­φέ­ρο­νται ήδη ως δι­χα­στι­κές δυ­να­μι­κές στο εσω­τε­ρι­κό της ΝΔ. Οι κραυ­γές πα­νη­γυ­ρι­σμών του φι­λο­τρα­μπι­κού ακρο­δε­ξιού ρεύ­μα­τος της Δε­ξιάς, έχουν αρ­χί­σει να πα­γώ­νουν μετά τη διά­ψευ­ση της γρή­γο­ρης αμε­ρι­κα­νο-ισ­ραη­λι­νής νίκης στο Ιράν. Οι πιο πα­ρα­δο­σια­κοί «φι­λο-ευ­ρω­παί­οι» έχουν αρ­χί­σει να ψελ­λί­ζουν ότι «η χώρα δεν έχει συμ­φέ­ρον να ταυ­τι­στεί με μια πο­λι­τι­κή εγκα­τά­λει­ψης του Διε­θνούς Δί­καιου».

Δεν πρό­κει­ται μόνο για ζή­τη­μα ιδε­ο­λο­γι­κού-στρα­τη­γι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού. Η όξυν­ση των αντα­γω­νι­σμών απει­λεί τη στα­θε­ρό­τη­τα προη­γού­με­νων «ρυθ­μί­σε­ων». Για πα­ρά­δειγ­μα, στα «ψιλά» των εφη­με­ρί­δων πέ­ρα­σε η εί­δη­ση ότι στον Πει­ραιά εγκα­τα­στά­θη­κε το πρώτο αμε­ρι­κα­νι­κό σύ­στη­μα ασφα­λεί­ας X-Rays, με στόχο τον ψη­φια­κό έλεγ­χο και την κα­τα­γρα­φή των πε­ριε­χο­μέ­νων των φορ­τη­γών και των εμπο­ρευ­μα­το­κι­βω­τιών που θα ει­σέρ­χο­νται από λι­με­νι­κές ει­σό­δους στη χώρα. Στην τε­λε­τή πα­ρά­δο­σης του συ­στή­μα­τος πα­ρα­βρέ­θη­κε η Κί­μπερ­λι Γκιλ­φόιλ, που δή­λω­σε: «η πα­ρά­δο­ση του νέου συ­στή­μα­τος, αμε­ρι­κα­νι­κής τε­χνο­λο­γί­ας, ενι­σχύ­ει την ασφά­λεια των συ­νό­ρων, και απο­τε­λεί τμήμα της στρα­τη­γι­κής συ­νερ­γα­σί­ας Ελ­λά­δας-ΗΠΑ». Η Γκιλ­φόιλ έκανε τη δου­λειά της και απο­χώ­ρη­σε, αλλά τα προ­βλή­μα­τα των πι­θα­νό­τα­των αντι­δρά­σε­ων της (κι­νε­ζι­κής) Cosco, που έχει «αγο­ρά­σει» το λι­μά­νι του Πει­ραιά, θα έχει να τα αντι­με­τω­πί­σει ο Κι­κί­λιας και, τε­λι­κά, ο Μη­τσο­τά­κης.

Στην καυτή ατζέ­ντα του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού, οι κυ­βερ­νή­σεις Μη­τσο­τά­κη μι­ζά­ρι­σαν με τα δια­δο­χι­κά εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα, αλλά και τη σύ­σφι­ξη των «στρα­τη­γι­κών» σχέ­σε­ων στο σχήμα «3+1» (Ελ­λά­δας-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ + ΗΠΑ) για την ενί­σχυ­ση του ρόλου του ελ­λη­νι­κού κρά­τους στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Πα­ρό­λα αυτά, η Αθήνα θε­ω­ρού­σε ότι αυτή έλεγ­χε τη στρό­φιγ­γα με­τα­ξύ όξυν­σης και συ­νεν­νό­η­σης με την Τουρ­κία. Σή­με­ρα δια­πι­στώ­νε­ται ότι δεν είναι πια ακρι­βώς έτσι. Όλα τα ισ­ραη­λι­νά θινκ τανκ δη­λώ­νουν ότι μετά την επί­θε­ση στο Ιράν, το μο­να­δι­κό συ­γκρο­τη­μέ­νο κρά­τος στην πε­ριο­χή που θα μπο­ρού­σε να απο­τε­λεί αγκά­θι για το σχέ­διο «Με­γά­λο Ισ­ρα­ήλ» είναι πλέον κυ­ρί­ως η Τουρ­κία.

Και ο πε­πει­ρα­μέ­νος ανα­γνώ­στης θα μπο­ρού­σε να δια­κρί­νει στις σε­λί­δες του «σο­βα­ρού» συ­στη­μι­κού Τύπου την απαρ­χή μιας αγω­νί­ας για το τι θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί αν το Ισ­ρα­ήλ του Νε­τα­νιά­χου απο­φα­σί­σει να ερ­γα­λειο­ποι­ή­σει τη θε­μα­το­λο­γία του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού, για να προ­ω­θή­σει τη δική του στρα­τη­γι­κή. Και η σκέψη αυτή γί­νε­ται όλο και πιο θε­μι­τή, από τη στιγ­μή που στο πεδίο των μαχών στο Ιράν κα­τα­γρά­φε­ται μεν η συ­νερ­γα­σία των Αμε­ρι­κα­νών με το Ισ­ρα­ήλ, αλλά κα­τα­γρά­φε­ται και η αυ­το­νό­μη­ση του Ισ­ρα­ήλ με τις δικές του σκο­πι­μό­τη­τες και προ­τε­ραιό­τη­τες.

Μέσα σε αυτόν τον κυ­κε­ώ­να το μόνο, ίσως, στα­θε­ρά αναμ­φι­σβή­τη­το στοι­χείο στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή είναι η μα­ζι­κή στρο­φή πόρων και προ­γραμ­μα­τι­σμών προς την πο­λε­μι­κή οι­κο­νο­μία. Ο Μη­τσο­τά­κης κα­μα­ρώ­νει γιατί εξα­σφά­λι­σε, λέει, τη συμ­με­το­χή των ελ­λη­νι­κών «αμυ­ντι­κών» βιο­μη­χα­νιών, κατά 25% του­λά­χι­στον στα εξο­πλι­στι­κά των ερ­χό­με­νων χρό­νων. Πράγ­μα­τι, στο ΕΛΚΑΚ (Ελ­λη­νι­κό Κέ­ντρο Αμυ­ντι­κής Και­νο­το­μί­ας) συ­σπει­ρώ­νο­νται ήδη πάνω από 400 ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις που επι­διώ­κουν να δια­σφα­λί­σουν συμ­με­το­χή στις κρα­τι­κές επεν­δύ­σεις και στα μικτά με τους «συμ­μά­χους» προ­γράμ­μα­τα εξο­πλι­σμών. Οι «νε­ο­φυ­είς» επι­χει­ρή­σεις στον τομέα των όπλων, απο­λαμ­βά­νουν επι­χο­ρη­γή­σεις που φτά­νουν και στο πε­ντα­πλά­σιο (!) σε σύ­γκρι­ση με όποιον άλλο κλάδο και τομέα. Στο ελ­λη­νο-ισ­ραη­λι­νό πρό­γραμ­μα «Ασπί­δα του Αχιλ­λέα», με στόχο την αντι­πυ­ραυ­λι­κή και anti-drone θω­ρά­κι­ση του Αι­γαί­ου, συ­νο­λι­κού κό­στους 3 δισ. ευρώ, οι ελ­λη­νι­κές εται­ρί­ες του ιδιω­τι­κού τομέα απο­σκο­πούν σε έσοδα πάνω από 900 εκατ. ευρώ. Και υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι το δε­κα­ε­τές πρό­γραμ­μα αμυ­ντι­κών επεν­δύ­σε­ων του ελ­λη­νι­κού κρά­τους έχει προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που προ­σεγ­γί­ζει τα 30 δισ. ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο ο Μη­τσο­τά­κης «ξε­δο­ντιά­ζει» μεν, την ψο­φο­δεή κρι­τι­κή της αντι­πο­λί­τευ­σης που στη­ρι­ζό­ταν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά στο ζή­τη­μα της συμ­με­το­χής της ελ­λη­νι­κής «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας» στις κο­λοσ­σιαί­ες εξο­πλι­στι­κές δα­πά­νες, αλλά συ­νε­χί­ζει να ανα­λαμ­βά­νει την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για τη στρο­φή ενός με­γά­λου μέ­ρους των πόρων μιας κοι­νω­νί­ας σε κρίση προς τον κλάδο των όπλων, προς τον τομέα που όχι μόνο είναι άσχε­τος με τις πιο επεί­γου­σες κοι­νω­νι­κές ανά­γκες, αλλά είναι επί­σης επι­κίν­δυ­νος για την ει­ρή­νη στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή.

Μέσα από όλα αυτά, ο Μη­τσο­τά­κης έχει βρε­θεί στη θέση «μπρος γκρε­μός και πίσω ρέμα». Αν πάει άμεσα σε πρό­ω­ρες εκλο­γές, κιν­δυ­νεύ­ει να κα­τα­γρά­ψει επιρ­ροή μι­κρό­τε­ρη του 25%, να χάσει το μπό­νους του εκλο­γι­κού νόμου, και να βρε­θεί με μια κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα λίγων δε­κά­δων βου­λευ­τών που θα είναι απο­λύ­τως αδύ­να­το να στη­ρί­ξει πρω­τα­γω­νι­στι­κά κυ­βερ­νη­τι­κή λύση. Αν επι­διώ­ξει να πα­ρα­μεί­νει στο Μα­ξί­μου μέχρι την άνοι­ξη του 2027, κιν­δυ­νεύ­ει είτε με μια στο εν­διά­με­σο πτώση της κυ­βέρ­νη­σής του και πα­ρα­με­ρι­σμό του ίδιου από την ηγε­σία της ΝΔ, είτε –αν τε­λι­κά φτά­σει ως τον Απρί­λη-Μάη του ’27– να δια­πι­στώ­σει τότε ότι η ΝΔ έχει μι­κρό­τε­ρη εκλο­γι­κή επιρ­ροή από την σή­με­ρα δια­θέ­σι­μη.

Το αδιέ­ξο­δο μπο­ρεί να πα­ρου­σια­στεί και όπως το έθεσε το ανα­πά­ντη­το ερώ­τη­μα στην κα­τα­κλεί­δα του πο­λι­τι­κού άρ­θρου μιας κυ­ρια­κά­τι­κης εφη­με­ρί­δας: «Τι γί­νε­ται, λοι­πόν, όταν οι συν­θή­κες επι­βά­λουν εκλο­γές, αλλά ταυ­τό­χρο­να τις κα­θι­στούν ανέ­φι­κτες;».

Αντι­πο­λί­τευ­ση;

Υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες αυτή η κυ­βέρ­νη­ση θα ήταν εύ­κο­λο «θύμα» για την αντι­πο­λί­τευ­ση. Αυτό όμως δεν ισχύ­ει για τη ση­με­ρι­νή αντι­πο­λί­τευ­ση.

Στο συ­νέ­δριο του ΠΑΣΟΚ πα­νη­γύ­ρι­σαν γιατί, μετά από αρ­κε­τούς καυ­γά­δες, ο Ν. Αν­δρου­λά­κης ξε­κα­θά­ρι­σε ότι «δεν υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια κυ­βερ­νη­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας» με τη ΝΔ. Η αι­σιο­δο­ξία αυτή είναι αι­σθη­τά υπο­νο­μευ­μέ­νη. Όχι κυ­ρί­ως γιατί η Α. Δια­μα­ντο­πού­λου, που δια­τη­ρεί ηγε­τι­κό-στε­λε­χι­κό ρόλο, δεν έχει κρύ­ψει τις αντί­στρο­φες προ­θέ­σεις της. Ούτε μόνο γιατί την επο­μέ­νη των εκλο­γών το ΠΑΣΟΚ θα αντι­με­τω­πί­σει την πίεση για κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας, όχι εκ μέ­ρους ομά­δων στε­λε­χών, αλλά εκ μέ­ρους της κυ­ρί­αρ­χης τάξης που θα απαι­τεί να απο­κλει­στεί «ο κίν­δυ­νος ακυ­βερ­νη­σί­ας». Αλλά γιατί ο Ν. Αν­δρου­λά­κης μπο­ρεί να υπό­σχε­ται γε­νι­κο­λο­γί­ες όπως το «με θάρ­ρος, σι­γου­ριά, με ελ­πί­δα», αλλά δεν έχει μπο­ρέ­σει να προ­τεί­νει μια πο­λι­τι­κή γραμ­μή ικανή να συ­γκρο­τεί πο­λι­τι­κό ρεύμα, να διεκ­δι­κεί πράγ­μα­τι «πο­λι­τι­κή αλ­λα­γή» και να οδη­γεί το ΠΑΣΟΚ με ρε­α­λι­στι­κές προσ­δο­κί­ες προς την πρώτη θέση. Όσο δια­τη­ρεί­ται αυτή η συν­θή­κη, η δια­βε­βαί­ω­ση ότι «δεν υπάρ­χουν σε­νά­ρια κυ­βερ­νη­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας» πρέ­πει να γί­νε­ται κα­τα­νοη­τή μόνο ως απόρ­ρι­ψη του σε­να­ρί­ου συ­γκυ­βέρ­νη­σης με τη ΝΔ υπό την ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. Η θέση αυτή, που απο­τε­λού­σε την πα­λιό­τε­ρη «δέ­σμευ­ση» του Ν. Αν­δρου­λά­κη, αφή­νει ορ­θά­νοι­χτο το εν­δε­χό­με­νο –αν οι «συν­θή­κες» το απαι­τή­σουν– για κυ­βερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα «ευ­ρύ­τε­ρων συ­ναι­νέ­σε­ων» με­τα­ξύ της Δε­ξιάς (με νέα-δια­φο­ρε­τι­κή ηγε­σία), του σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού ΠΑΣΟΚ και άλλων «εταί­ρων», με πρω­θυ­πουρ­γό κά­ποιον ή κά­ποια από τη λίστα των δια­θέ­σι­μων «εφε­δρειών» του συ­στή­μα­τος. Άλ­λω­στε, η ανά­λυ­ση του Ευάγ­γε­λου Βε­νι­ζέ­λου με στόχο «να κα­τα­στεί η χώρα ξανά δια­κυ­βερ­νή­σι­μη» αυτό ακρι­βώς ει­ση­γεί­ται.

Στο χώρο της κά­πο­τε κρα­ταιάς «κυ­βερ­νώ­σας» Αρι­στε­ράς, στον χώρο του κά­πο­τε ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κυ­ριαρ­χεί η ρευ­στο­ποί­η­ση. Φυ­σιο­λο­γι­κά, μια γραμ­μή «αυ­τό­νο­μης πο­ρεί­ας» με την ηγε­σία του Φά­με­λου και το απο­λύ­τως τί­πο­τα της πο­λι­τι­κής του, δεν πεί­θει ούτε τις κα­ρέ­κλες στην Κου­μουν­δού­ρου. Όπως άλ­λω­στε και η εναλ­λα­κτι­κή της, μιας «αυ­τό­νο­μης πο­ρεί­ας» με την ηγε­σία του Π. Πο­λά­κη (και τη στή­ρι­ξη του Νίκου Παππά;). Έτσι αυτό το «φάσμα» στε­λε­χών και πο­λι­τευ­τών ενα­πο­θέ­τει ου­σια­στι­κά όλες τις ελ­πί­δες ανα­πα­ρα­γω­γής του στην «επι­στρο­φή» του Αλέξη Τσί­πρα. Μόνο που, αρ­κε­τό καιρό μετά την έκ­δο­ση της Ιθά­κης, ο Τσί­πρας επι­λέ­γει να πα­ρα­μέ­νει στον «ασφα­λή χώρο» των βι­βλιο­πα­ρου­σιά­σε­ων. Έχει απο­φύ­γει κάθε συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­λι­τι­κή επι­λο­γή, κάθε απά­ντη­ση στα ερω­τή­μα­τα: Προς τα πού; Μαζί με ποιους; Ενά­ντια σε ποιους; Πότε; Πώς; Ο συγ­γρα­φέ­ας της Ιθά­κης κιν­δυ­νεύ­ει να βρε­θεί μπρο­στά στη δια­πί­στω­ση ότι με στρα­τη­γι­κές επι­λο­γές όπως «ο δη­μο­κρα­τι­κός κα­πι­τα­λι­σμός» και η «πα­τριω­τι­κή στρο­φή», όχι μόνο δε φτιά­χνε­ται νέο κόμμα, αλλά δεν βά­φο­νται ούτε αυγά. Και να βρε­θεί επί­σης στις πα­ρα­μο­νές των εκλο­γές να έχει «συ­σπει­ρώ­σει» γύρω του μόνο κά­ποιους/ες από τους επί­λε­κτους συ­νο­δοι­πό­ρους της επο­χής των κυ­βερ­νή­σε­ων 2015-19, του μνη­μο­νί­ου 3, της συμ­φω­νί­ας με τους δα­νει­στές το 2018, και των δια­δο­χι­κών διευ­ρύν­σε­ων προς μια κά­ποια «προ­ο­δευ­τι­κή συμ­μα­χία» που κα­τέ­λη­ξαν στο φιά­σκο Κασ­σε­λά­κη. Στην πε­ρί­πτω­ση αυτή, οι ση­με­ρι­νές πε­νι­χρές δη­μο­σκο­πι­κές επι­δό­σεις βρί­σκο­νται σε αντι­στοι­χία με το κενό πο­λι­τι­κής του πρω­τα­γω­νι­στή.

Εντύ­πω­ση προ­κα­λεί το πώς η στα­σι­μό­τη­τα της «επι­στρο­φής» Τσί­πρα κα­τορ­θώ­νει ακόμα να πιέ­ζει τη Νέα Αρι­στε­ρά, στο βαθμό μιας προ­α­ναγ­γελ­θεί­σας διά­σπα­σης. Δυ­στυ­χώς ή ευ­τυ­χώς, μια ει­λι­κρι­νής και πει­στι­κή αυ­το­κρι­τι­κή για το 2015, εξα­κο­λου­θεί να πα­ρα­μέ­νει προ­ϋ­πό­θε­ση για κάθε «νέο ξε­κί­νη­μα», του­λά­χι­στον για όσους-ες ανα­φέ­ρο­νται, με όποια δια­βάθ­μι­ση, στην υπό­θε­ση και στις προ­ο­πτι­κές μιας ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Τού­των δο­θέ­ντων, η δράση για την ανα­γκαία ανα­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη έχει γίνει υπό­θε­ση κυ­ρί­ως των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών αγώ­νων από τα κάτω. Με την ανα­γκαία ενο­ποί­η­ση και συ­ντο­νι­σμό τους πάνω σε ένα ώριμο και συ­νε­κτι­κό με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα, που θα απει­λεί να με­τα­τρέ­ψει την κα­θε­στω­τι­κή πο­λι­τι­κή κρίση σε συ­γκε­κρι­μέ­νες ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές νί­κες-κα­τα­κτή­σεις. Με τη μέ­θο­δο της ενό­τη­τας στη δράση στο κί­νη­μα και στους μα­ζι­κούς αγώ­νες. Με την πάντα ανα­γκαία και επί­και­ρη προ­σπά­θεια ανα­συ­γκρό­τη­σης της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, με στόχο να κάνει εφι­κτή τη μα­ζι­κή-απο­τε­λε­σμα­τι­κή-αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή. Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, της νε­ο­λαί­ας, των λαϊ­κών μαζών.

https://rproject.gr/article/politiki-aposathrosi-kai-eklogikes-prooptikes