Εχει αρχίσει να δοκιμάζεται η χώρα σε πολλά. Κυρίως, στο επίπεδο διαβίωσης, στη λειτουργία των θεσμών και τις Ανεξάρτητες Αρχές, στο κράτος δικαίου, τη Δικαιοσύνη. Η τελευταία όφειλε να είναι το έσχατο καταφύγιο. Δυστυχώς, ελέγχεται. Λόγου χάρη, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, Αντώνης Ρουπακιώτης, στο πρόσφατο βιβλίο του «Ανατομία της Δικαστικής Εξουσίας – Αλήθειες και Μύθοι» (Θεμέλιο 2026) μιλάει για τη Δικαιοσύνη και την ανεξαρτησία της· υπογραμμίζει την κρίση αξιοπιστίας της και υποστηρίζει ότι αυτή η κρίση συνδέεται με κυβερνητικές παρεμβάσεις και επιλογές που επηρεάζουν τη λειτουργία της.
Θανάσης Βασιλείου
Για να μην αδικείται κανένας, αν δοκιμάζεται η κυβέρνηση, το ίδιο συμβαίνει με την αντιπολίτευση. Εδώ το τοπίο είναι ρευστό, εξαιτίας της υπόθεσης των νέων κομμάτων. Για όλους, όμως, η αυτοκριτική και η λογοδοσία, είναι υπό διωγμό, όπως και η ηθική. Η τέχνη τού κυβερνάν διά των εξαπατήσεων, των συγκαλύψεων και των υποσχέσεων συνεχίζεται. Η ανικανότητα επιβραβεύεται, όπως και η απαξίωση της πολιτικής. Η κοινωνία (φορείς υγείας, παιδείας, πανεπιστημίου, επιστημονικοί φορείς), η κοινωνία των πολιτών ζητάει έλεγχο και αξιολόγηση των δεσμεύσεων. Βοά το αίτημα για πλήρη διερεύνηση των υποθέσεων μείζονος δημοσίου ενδιαφέροντος και των σκανδάλων. Και για να μην έχουμε αμφιβολία: την απάντηση δεν πρόκειται να τη δώσει το αποτέλεσμα των εκλογών, όποια στιγμή και να γίνουν
Η κυβέρνηση σήμερα προσπαθεί να πείσει ότι ζούμε «στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους» και η αντιπολίτευση ότι θα πάμε εκεί, εάν φύγει η κυβέρνηση. Προφανώς, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ήδη, από την εποχή του Βολτέρου. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με την απολαυστική φιλοσοφική διαφωνία του Βολτέρου με τον Γκότφριντ Λάιμπνιτς.
Από τη πλευρά της Δεξιάς έχουμε να κάνουμε με πολιτικές ψευτο-μανδαρίνων που συγκροτούν μια κάστα εκπαιδευμένων διαχειριστών, κληρονομικών κουμανταδόρων και ιδιοκτητών της χώρας. Από την πλευρά της Αριστεράς έχουμε να κάνουμε με τους βραχμάνους της (τη «βραχμανική Αριστερά»). Την ιδέα εισήγαγε ο Τομά Πικετί και τη χρησιμοποίησε στο βιβλίο του «Κεφάλαιο και ιδεολογία» (Πατάκης, 2021) για να δείξει ότι η Αριστερά έχει αποξενωθεί από τις λαϊκές ανησυχίες της και ότι κανοναρχείται από σχετικά χορτάτες ελίτ (ψιλο)μορφωμένων, επαγγελματιών της πολιτικής και ραφτάδων της «αριστεροσύνης» (κατά πώς τη φαντάζονται).
Να πούμε ότι οι μανδαρίνοι στην Κίνα και οι βραχμάνοι στη Ινδία έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στη διοίκηση των τεράστιων περιοχών και λαών τους. Εκπαιδευμένοι, με ισχυρές πνευματικές και αξιακές παραδόσεις, ευθυγραμμίζονταν πάντα με την εξουσία – αν δεν την ασκούσαν κιόλας. Αντλούσαν νομιμοποίηση από φορτία γνώσεων, την παράδοση και από την πίστη τους ότι εξέφραζαν την υπόθεση της δίκαιης διακυβέρνησης – όχι και ότι την υλοποιούσαν. Διότι φρόντιζαν, κυρίως, για την αναπαραγωγή των συμφερόντων της κάστας τους.
Ο Βολτέρος έλεγε πως «είναι τρέλα να επιμένεις ότι όλα είναι καλά, όταν όλα πάνε κατά διαόλου». Είναι τρέλα η υπερ-αισιοδοξία των μανδαρίνων και των βραχμάνων. Ο «Καντίντ ή Η Αισιοδοξία» (1759), τελείωνε με το περίφημο: «Il faut cultiver notre jardin» («Πρέπει να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας»). Σαν να έλεγε, σήμερα, «να καλλιεργήσουμε τη χώρα μας». Με τη σειρά του, αυτό σημαίνει δουλειά όχι για τα κόμματά μας, αλλά για όλους τους άλλους. Τίποτα δεν έρχεται περιμένοντας να γίνουν πράγματα από μόνα τους. Ερχεται με ανάληψη ευθύνης, με εργασία και προσπάθεια να βελτιώσουμε τη χώρα, «τον κήπο μας». Ειδάλλως, εμπλεκόμαστε σε μεταφυσικές ασκήσεις σωτηρίας της χώρας μέσα από τη δική μας σωτηρία.
Και το ερώτημα: Θα συνηθίσουν οι πολίτες τις ματαιώσεις, τις συγκαλύψεις, τα ψέματα και τις τραγικές λογικές μανδαρίνων και βραχμάνων, αποδεχόμενοι ότι πορεύονται σε μια «κανονική» συνθήκη ζωής; Ή θα δουν ότι ο κόσμος τους δεν είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος και θα αρχίσουν να σκέφτονται –και να εργάζονται– για το πώς θα τον κάνουν, έστω, καλύτερο, αρχίζοντας «από τον κήπο τους»;
https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/511848_mandarinoi-kai-brahmanoi
Σχόλια (0)