Ιπτάμενα καπέλα

Ιπτάμενα καπέλα

  • |

Παλαιότερα, οι αστοί θεωρούσαν σημαντικότερο να έχουν για κάθε περίσταση το κατάλληλο καπέλο παρά την αρμόδια γνώμη. Μετά τον θρίαμβο της μαζικής δημοκρατίας όμως, ο καθένας πετάει το καπέλο για να δει τη γνώμη του να θριαμβεύει εφ’ όλης της ύλης. Ο τύπος του δοκησίσοφου βέβαια ήταν ανέκαθεν γνωστός από το ανεκδοτολογικό δελτίο συμποσίων και δεξιώσεων.

Γράφει ο Ηρακλής Λογοθέτης

Κατά την έξοχη περιγραφή του Ανδρέα Λασκαράτου, «αφού έφτασε να πιστεύει ότι είναι κάτοχος σπανίας νοημοσύνης και κρίσεως αλανθάστου, φλυαρεί διδακτικά για θέματα που ουδόλως γνωρίζει». Ο σύγχρονος απόγονός του πάντως, είναι λιγότερο διασκεδαστικός. Ολίγον μπλαζέ και αρκούντως κυνικός, παριστάνει τον κοσμικό ενώ είναι τόσο άξεστος ώστε εκλαμβάνει τα πιο χοντροκομμένα χωρατά ως λεπτά αστεία και το κάθε γλυκανάλατο σχόλιο ως καυστικό. Μ’ αυτά τα προσόντα σταδιοδρομεί πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως «επιδραστικός» (άλλο και τούτο!) και περιφέρεται με διακοσμητική χάρη ως «πανελίστας» (άλλο και δαύτο!). Ιδιαίτερα αν είναι προικισμένος με το χάρισμα της έστω και βλακώδους αλλά γρήγορης ανταπάντησης, γίνεται δημοφιλής εξαιτίας της ρηχότητάς του. Έτσι διαπρέπει εξαπολύοντας ασύντακτα πυροτεχνήματα προς τους ακολούθους του και εφήμερα, επί παντός επιστητού, τιτιβίσματα προς την ανθρωπότητα.
Μπροστά στην επέλαση της εκθαμβωτικής του κενολογίας, ο Βίκο θα αισθανόταν σήμερα δικαιωμένος όταν έγραφε αιώνες πριν: «Το ανθρώπινο μυαλό έχει πράγματι άπειρες δυνατότητες. Γι αυτό ο κάθε ηλίθιος μπορεί να φαντάζεται τον εαυτό του ως μεγαλοφυΐα». Η δηκτική παρατήρηση του φιλοσόφου άρεσε εξίσου, θυμάμαι, στον Δημήτρη Αρμάο και στον Τάκη Καραγεώργο. Με τη διαφορά ότι ο ένας γελούσε βροντερά και ο άλλος κάτω απ’ τα μουστάκια του.

25 σχόλια

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.