«Ανατέλλω»*

«Ανατέλλω»*

  • |

Η γενιά μου, γυναίκες που έχουν πατήσει τα 40, σταθήκαμε τυχερές. Γεννημένες στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, με την Αριστερά να φουντώνει, όπως και τα κινήματα, είχαμε πολλές την ευτυχία να μεγαλώνουμε με μανάδες φεμινίστριες κι έτσι για εμάς έγινε αυτονόητο πως θα ζήσουμε χαρούμενες, θα σπουδάσουμε, θα δουλέψουμε, θα ερωτευτούμε, θα κάνουμε σεξ όταν, όπως και όσο γουστάρουμε – αυτοπροσδιορισμός κι ελευθερία πάει να πει αυτό. Κι ύστερα πλάκωσε το λάιφ στάιλ.

Ντίνα Δασκαλοπούλου

Κάθε κάγκουρας δημοσιογράφος εξαπέλυε σφοδρή επίθεση στο γυναικείο κίνημα και κάθε σταρλετίτσα έπρεπε να δηλώσει πως «όλα έχουν εδώ και χρόνια λυθεί» και πως «αγαπά βαθιά τους άντρες για να είναι φεμινίστρια». Πέρασαν χρόνια άνυδρα, με λίγες επίμονες να εξακολουθούν να παλεύουν. Μέχρι να φτάσουμε σε αυτή τη νέα γενιά γυναικών που σε όλο τον κόσμο αναβιώνουν τον φεμινισμό με μια ματιά φρέσκια, συμπεριληπτική και γενναία. Ταυτόχρονα, η πατριαρχία αντεπιτίθεται με την εμπροσθοφυλακή της πολλές φορές να βρίσκεται στο ίδιο το μυαλό μας.

Θρηνούμε άλλη μια από εμάς και η κυβέρνηση της χώρας περί άλλα τυρβάζει. Και πώς όχι όταν ακόμα και η ίδια η αρμόδια για την ισότητα των φύλων, υφυπουργός Εργασίας, λέει ανερυθρίαστα πως «δεν συγκρινόμαστε με τη Βενεζουέλα και το Μεξικό»! Την ίδια ώρα ωστόσο, σε κάθε πραγματική γειτονιά και σε κάθε ψηφιακό τοίχο, πληθαίνουν οι γυναίκες που εξεγείρονται, που διεκδικούν, που συντονίζονται.

Οπως ακριβώς μας έμαθε η Μάγια Αγγέλου: «Πέρα από τις καλύβες της ντροπής της ιστορίας / Ανατέλλω

Πάνω από ένα παρελθόν που ρίζωσε στον πόνο / Ανατέλλω / Είμαι ένας μαύρος ωκεανός, κυματιστός και ανοιχτός / Εκπνέοντας γιγαντώνομαι κι αντέχω στην παλίρροια».

*Angelou, M. (1978). And Still I Rise. New York City, USA: Random House

efsyn.gr