Νόμος υπέρ του Γιάννη Αιγιαννη δεν υπάρχει Γιάννη.

Νόμος υπέρ του Γιάννη Αιγιαννη δεν υπάρχει Γιάννη.

  • |

Ανδρέας Ρουμελιώτης

Οποιος έχει σούπερ μάρκετ και δεν δώσει σε κοινωνικές οργανώσεις τα τρόφιμα που λήγουν σε τρείς μέρες τρώει πρόστιμο και άμα το ξανακάνει κλείνει.

Ανάλογα με το μέγεθος της ταβέρνας η του εστιατορίου που έχεις, υποχρεούσαι να ταΐζεις κάποιους άπορους της πόλεως. Οταν τελειώσει ένας γάμος, μια βάπτιση, υποχρεούσαι να ειδοποιήσεις την οργάνωση αλληλεγγύης της γειτονιάς σου και να δώσεις ότι περισσέψει.

Στην Ελλάδα της κρίσης, μετά τις “κρεμάστρες αλληλεγγύης ” , φούντωσε το κίνημα “ένας καφές σε περιμένει ” και από ένα φούρναρη στην Πάτρα: “ένα ψωμί σε περιμενει”. Οταν ήρθεν ο ΣΥΡΖΑς στην κυβέρνηση και με ρωτήξανε “τι να κάμουμε”, τους είπα ” κάντε ότι και η Γαλλία”. “Τι εννοείς;” Ιδέα δεν είχανε. Καμιά υποχρέωση δεν είχα σε δαύτους, αλλα επειδή κυκλοφορούσε το βιβλίο μου για την Κοινωνική Οικονομια και μου λέγανε “γιατί δεν μας βοηθάς “, βοήθησα τους.

Τους έγραψα λοιπόν τα παραπάνω να γίνουνε νόμος αυστηρός και είπα στα κοπέλια τους ότι “σπατάλη τροφίμων” , σημαίνει: “δεν θα πεινούσε κανένας αν δεν πετάγαμε στα σκουπίδια τα μισά από όσα πετάμε.” Ταισαμε στου Ψυρη, κάτω από τον Λευκό Πυργο, σε πολλά μέρη, χιλιάδες ανθρώπους με τρόφιμα που ήτανε να πεταχτούν και τα μαγείρεψαν οι καλύτεροι σεφ. Ούτε αυτό το καταλάβανε. Νόμος δεν έγινε. Νόμος υπέρ του Γιάννη Αιγιαννη δεν υπάρχει Γιάννη.