Μπλέξαμε!

Μπλέξαμε!

  • |

Η απόσταση που χωρίζει τις προσωπικότητες και τα βιώματα του Βλαδίμηρου Πούτιν και του Βλαδίμηρου Ζελένσκι είναι ομολογουμένως πελώρια. Ο πρώτος θα μπορούσε να ήταν πρωταγωνιστής στον «Ιβάν τον Τρομερό» του Αϊζενστάιν, ενώ ο δεύτερος ήταν όντως πρωταγωνιστής στην ουκρανική εκδοχή του «Dancing with the Stars». Ο πρώτος υπήρξε γέννημα- θρέμμα της KGB κι ο δεύτερος παιδί του χαβαλέ. Το μόνο κοινό τους σημείο είναι η συνωνυμία. Κατά τα άλλα, το χάος των παιχνιδιών της Ιστορίας. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Μανώλης Σπινθουράκης

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν γεννήθηκε το 1952 και αν πιστέψουμε τον επιφανή Γάλλο σοβιετολόγο, ιστορικό και δημοσιογράφο Αλεξάντρ Αντλέρ, τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν τα καλύτερα που μπορεί κανείς να φανταστεί. Είχε δύο πατέρες και έναν κηδεμόνα.

Οπως διαβεβαιώνει λοιπόν ο Αντλέρ, ο βιολογικός πατέρας του Πούτιν ήταν Εβραίος και λεγόταν Μπρόβερμαν. Υπηρέτησε στη σοβιετική αντικατασκοπία, θεωρήθηκε ήρωας του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου κατά της ναζιστικής Γερμανίας και ήταν ένας από τους στενούς συνεργάτες του Λαβρέντι Μπέρια, του επικεφαλής του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικής Ασφάλειας (NKVD) κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου. Μετά τον θάνατο του Στάλιν και τη φυσική εξόντωση του Μπέρια το 1953 από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, ο Μπρόβερμαν έπεσε σε δυσμένεια και καταδικάστηκε σε εικοσαετή φυλάκιση, ποινή που εξέτισε πλήρως.

Ο μικρός Βλαντίμιρ κλείστηκε σε σοβιετικό ορφανοτροφείο από το οποίο βγήκε, κατά τον Αντλέρ, το 1956, μετά από ενέργειες του φίλου του πατέρα του και τότε πράκτορα της KGB, Γιούρι Αντρόποφ, ο οποίος, ως γνωστόν, κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του (1982-1984) έγινε πρόεδρος της Ενωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). Ο Αντρόποφ φρόντισε λοιπόν να υιοθετηθεί ο μικρός Βλαντίμιρ από τον τότε στενό του συνεργάτη, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν, του οποίου ο πατέρας Σπιριντόν Ιβάνοβιτς ήταν μπολσεβίκος που μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε σεφ στο Κρεμλίνο, μαγειρεύοντας τόσο για τον Λένιν όσο, στη συνέχεια, και για τον Στάλιν. Ο Αντρόποφ υπήρξε κατά κάποιον τρόπο ο άτυπος κηδεμόνας του Βλαντίμιρ Πούτιν ο οποίος, όπως λένε οι κατά καιρούς επίσημες βιογραφίες του, επιδίωξε να ενταχθεί στην KGB πριν ακόμα ενηλικιωθεί.

Τελικά το κατάφερε αφού ενηλικιώθηκε και το 1979, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Πούτιν τελείωνε το διδακτορικό του και σιγά σιγά ετοιμαζόταν για το πρώτο του πόστο στο εξωτερικό, φυσικά στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Το ότι οι Γερμανίες ήταν δύο εκείνη την εποχή ο Ζελένσκι μάλλον θα το έμαθε στο σχολείο, όπως άλλωστε και το ποιος ήταν ο Λένιν. Κατά τα άλλα, αν τον ενδιέφερε κάτι, ήταν να κάνει τον κόσμο να γελάει. Κάτι σαν τον Τόνι Σφίνος δηλαδή. Και φαίνεται πως το έκανε καλά ώς τη στιγμή που, όπως εξομολογήθηκε η σύζυγός του στην ιταλική εφημερίδα Corriere Della Sera, της είπε «γιατί ο Ρίγκαν, γιατί ο Σβαρτσενέγκερ και όχι εγώ;». Τελικά πέτυχε αυτό που ήθελε και έγινε πρόεδρος κερδίζοντας μάλιστα τις εκλογές με το μάλλον σοβιετικό ποσοστό του 73%. «Καλό παιδί, αλλά από πολιτική δεν σκαμπάζει τίποτα» εξομολογήθηκε πριν από λίγες ημέρες σε γαλλική εφημερίδα ένας από τους τεχνοκράτες υπουργούς της πρώτης κυβέρνησης που ο Ζελένσκι συγκρότησε ως πρόεδρος. Στη συνέχεια την αναδόμησε αντικαθιστώντας τους τεχνοκράτες με ηθοποιούς, φίλους και συγγενείς του, αυτούς δηλαδή που ο Πούτιν έκραξε ως τζάνκι και ναζί.

Το ότι ο Πούτιν βλέπει τον Ζελένσκι και του γυρίζουν τα άντερα είναι εξαιρετικά πιθανό. Πόσο μάλλον τις τελευταίες ημέρες που από επικοινωνιακή άποψη ο Ζελένσκι πήρε το παιχνίδι επάνω του και απέδειξε πως δεν είναι μόνο ικανός να κάνει τον κόσμο να γελάει, αλλά και να τον κάνει να κλαίει. Μπλέξαμε.

efsyn.gr/